Eimreiðin - 01.05.1963, Síða 42

130
EIMREIÐIN
menn, segjum við. Og ei við rekjum spor hennar í sögunni, sjáum
við að slóð hennar er öll meira og minna blóði drifin.
Við sjáum hana svo sem fyrir okkur, þegar hún er að brjótast
'til valda í Noregi með Ólafi sínum digra dýrlingi. Þau brenna
sveitabæina, þegar bændur eru ekki lieima, svíkjast að óvinum sín-
um, ná Jreim með klækjum á sitt vald, skera úr þeim tungurnar,
stinga úr þeim augun eða limlesta á annan hátt. Sporin hræða.
Og við sjáum hana, þegar henni uxu tvö eða þrjú höfuð, sem
dll sögðust vera páfar, og rifust út af þessu, bitust og börðust og
bannfærðu hvert annað, svo að kristinn lýður vissi ekki hverjum
hann átti að hlýða, Jregar allir hausarnir á Hinni lieilögu voru
bannfærðir og gefnir fjandanum.
Við sjáum liana blóðnóttina, Bartholomeusnóttina í París, 24.
ágúst 1572, þegar myrtir voru í rúmum sínum 2000 Húgenottar,
villutrúarmenn, eftir skipun hennar. Og Filip 2. Spánarkóngur hlo
.sinn lyrsta og síðasta hlátur.
Við sjáum oft Hina heilögu almennu vaða blóðelginn milli fjand-
samlegra herja, sem hún liefur att saman, blessandi og eggjandi
báða aðila að vera duglega að drepa, samanber Þrjátíu ára stríðið
'.o. fl. Sporin hræða.
Við sjáum hana æsa upp galdratrúna, sérstaklega eftir siðbot
Luthers. Og hún leggur blessun sina yfir galdrabrennurnar og
galdradómarana. Þýzkur dómari ao nafni Carpzov var þá bezti vin*
tur hennar. Hann hafði lesið Biblíuna spjaldanna á milli 53 sinU'
ium, og gekk til altaris í hverjum einasta mánuði, góður og rétt-
trúaður maður. Hann dæmdi tuttugu þúsund manns til Jress að
brennast lifandi fyrir galdra.
Sagt er, að á sextándu og sautjándu öld hafi þrjár milljónir og
fimm hundruð þúsund manna verið dæmdir og brenndir lifandi
fyrir galdra. 1 þessum mannfjölda voru konur í miklum meiri hluta.
í sumum sveitum Frakklands og Þýzkalands voru allar konu1
brenndar. Þær kærðu hverja aðra, þegar farið var að pína þær til
,J>ess að játa sína eigin sekt og benda á einhverja, sem grunaðu
worú um galdur. Kona, sem aldrei hafði látið sér detta í hug ai')
'fara með galdur, var tekin föst og kölluð galdranorn. Hún var af'
klædd, þanin á stiga og toguð og teygð eins og böðlar höfðu orku
til. Ef hún játaði samt ekki og gat engu upp ljóstrað, var huo
klipin með glóandi járntöngum, síðan var hún lögð á grúfu á borð,
jsem alsett var naglabroddum, bundin á höndum og fótum °°