Eimreiðin - 01.05.1963, Qupperneq 83

EIMREIÐIN
171
Geirlaug snaraði sér fram úr, til
hita kaffi. En Sveinn vakti
Stjána.
Eftir litla stund voru feðgarnir
hirnir. Geirlaug horfði á eftir þeim
n*ður túnið. Blessaður drengurinn!
Hann var ekki svifaseinn. Alveg
yar hann orðinn eins og fullorð-
*nn karlmaður á velli. Allt í einu
datt henni í hug að grennslast eft-
*r< hvað liann læsi sér til afþrey-
lngar á kvöldin. Hún gekk inn í
herbergið hans og leit undir kodd-
ann.
Hvað hafði komið fyrir barnið
hennar? Sízt af öllu hafði hún bú-
lzt við þessu. Hverju hafði hún
annars búizt við? Einhverri nýrri
sháldsögu eða vikuriti. En einföld
or sú móðir, sem heldur, að hún
l)c‘hki barnið sitt.
Li
he
H
•ggur þá ekki gamla biblían
nnar þarna undir koddanum!
Un< sem var geymd í kistu uppi
a lofti. Nú gat Stjáni lesið gotneskt
etur, þó að hann afsegði að læra
þ<ið þegar hún vildi kenna hon-
Uln það.
Geirlaug hætti við að búa tun
ri|niið. Hún hélt, að Stjána þætti
°nt> ef upp kæmist leyndarmál
la,ls- Elsku drengurinn! Hvaða
raunir voru það, sem komu hon-
Urn til að sökkva sér niður í trú-
niál?
^veinn var þreyttur, þegar hann
0ni heim úr saltvinnunni tim
völdið. Þó gat Geirlaug ekki stillt
^g um að segja honum það, sem
11,11 hafði komizt að. Hann var
H ahtlæða sig og hélt langa stund
gerðalaus á öðrum sokknum í
hendinni, áður en hann mundi, að
hann hafði ætlað úr fötunum.
„Hvað er að drengnum, kona?“
Hann svaraði sér sjálfur: „Nú
dettur mér dálítið í hug: Þetta að-
komufólk þarna í Bakkabæ er eitt-
hvert ofsatrúarfólk. Það skyldi þó
aldrei vera, að Stjáni umgangist
það.“
„Hvernig ofsatrúarfólk?“
„Já, svona fólk úr einhverjum
undarlegum söfnuði fyrir sunnan.
Það heldur, að Skrattinn steiki alla,
sem ekki trúa því sama og það
sjálft. Kerlingin í Bakkabæ er að
útbýta einhverjum smáritum, og
hún les víst alltaf borðbæn.“
Geirlaug hafði heyrt eitthvað
um þetta líka.
Þau trúðu á líf eftir dauðann og
á góðan Guð, en þeim kom saman
um, að áfergja og hávaði í trúmál-
um væri leiðinlegur og hóf í hverju
bezt. Hamingjan góða, ef hann
Stjáni færi nú að lesa bænirnar
sínar upphátt á almannafæri og
hóta mönnum öllu illu, ef þeir
tryðu ekki því sama og ltann!
Sveinn var orðinn viss í sinni
sök. „Þetta er ekki út af stelpu,“
sagði hann ákveðinn. „Það er hysk-
ið í Bakkabæ, sem hefur ruglað
hann. Réttast væri að hengja
bjöllu á svona fólk, til þess, að liægt
sé að varast það. Ég hef heyrt, að
í útlöndum sé það stundum farald-
ur, að mannfjöldi safnist saman
utan um hálfvitlausa prédikara og
játi syndir sínar.“
„Guði er þessi óhemjuskapur
víst ekki þóknanlegur," stundi
Geirlaug.