Árbók Háskóla Íslands - 01.01.1976, Blaðsíða 134

íþróttahús háskólans og kennsla í íþróttum
132
sem fór fram í Lundi í Svíþjóð og stóðu
sig þar mjög vel þótt ekki ynnu þeir til
verðlauna. Árið eftir var íþróttafélagi stúd-
enta veitt aðild að Alþjóðasambandi stúd-
enta um íþróttir (FISU). Vegna aðildar
sinnar að þessum samböndum hafa íþrótta-
félagi stúdenta opnast greiðfærar leiðir til
samskipta við erlenda stúdenta, ekki ein-
ungis til þess að taka þátt í meistaramótum
heldur einnig til almennra samskipta. Ekki
alls fyrir löngu tók íþróttafélagið t.d. á
móti hóp stúdenta frá Liverpool og endur-
galt heimsóknina með því að senda þangað
jafnstóran hóp.
Eg tel þetta samstarf við erlenda stúdenta
mjög jákvætt og tel það hafa örvandi áhrif
á íþróttamenn háskólans. Enn fremur er það
mikils virði í því skyni að efla orðstír há-
skólans og auka kynni af Islandi meðal
erlendra háskólamanna.
Framtíðaráætlanir
Mér virðist sem það hafi verið eitt af aðal-
málum stúdentaráðs, strax eftir að það var
stofnað 1920, að berjast fyrir því að stúd-
entar fengju tilsögn í íþróttum. Ludvig
Guðmundsson (stud. theol.) segir svo í
Stúdentablaðinu 1925: „Stúdentaráð hefur
og látið sig skipta líkamsmennt stúdenta.
Hluta úr tveim vetrum hefur það notið
aðstoðar ríkisstjórnarinnar og háskólans til
þess að halda uppi líkamsæfingum fyrir
stúdenta. Nú nýlega hefur það ákveðið að
snúa sér einbeittlega að þeim málum." Og
skömmu eftir að Iþróttafélag stúdenta er
stofnað segir í skýrslu Bjarna Benedikts-
sonar sem þá hafði tekið við formennsku
stúdentaráðs af Þorgrími Sigurðssyni: „Stúd-
entaráð reyndi eftir föngum að greiða fyrir
íþróttafélagi stúdenta". Það er augljóst við
lestur árbókanna að býsna náin tengsl hafa
verið á milli stúdentaráðs og íþróttafélags-
ins allt fram til 1950. Stúdentaráð virðist
ekki einungis hafa stutt við bakið á Iþrótta-
félagi stúdenta heldur einnig átt frum-
kvæði í ýmsum málum sem vörðuðu Iík-
amsrækt stúdenta eftir að íþróttafélagið var
stofnað.
Áður hefur verið minnst á hið mikil-
væga hlutverk Benedikts Jakobssonar í þágu
íþrótta hér í háskólanum. Sá maður, auk
Benedikts, sem stúdentar áttu mest að þakka
framgangi íþróttamála var tvímælalaust
Alexander Jóhannesson. Hann virðist hafa
haft óbilandi trú á því að íþróttirnar gerðu
nemendum háskólans ómetanlegt gagn,
gæfu þeim bæði betri heilsu og gerðu þa
reglusamari. Það var honum fyrst og fremst
að þakka að íþróttahúsið var byggt þó að
ýmsir aðrir góðir menn hafi átt þar hlut
að máli. „Uppreisnin 1953" hefur því ef-
laust valdið honum miklum vonbrigðum
og trúlega átt sinn þátt í því að sundlaugin
var ekki byggð. Andstaðan gegn íþrótta-
skyldunni hefur líklega ráðið töluverðu um
það að íþróttahúsið var leigt eins mikið ut
og raun bar vitni og ég hef áður minnst a.
„Uppreisnin" varð einnig þess valdandi að
samstaða og samstarf íþróttafélagsins °S
stúdentaráðs beið mikinn hnekki og lét þaS
síðarnefnda sig iþróttir litlu skipta lengi
eftir þetta.
En þessi tími er liðinn og áhugi meðal
stúdenta á líkamsrækt hefur aukist mikið
og skilningur forráðamanna háskólans a
nauðsyn þess að efla íþróttastarfið er góður.
1968 gerði menntamálanefnd stúdentaráðs
tillögur til háskólaráðs um bætta íþrotta-
aðstöðu stúdentum til handa, m.a. var laSc
til að sundlaug yrði byggð.
Háskólaráð og þáverandi rektor, Ármann
Snævarr, tóku þessum tillögum vel og skiP'