Dvöl - 01.01.1946, Síða 34

32
D VÖL
að hann varð að flýta sér í hátt-
in innan stundar. Þar að auki
fannst honum það hálf-óhugnan-
legt að standa þarna úti á götu
í náttmyrkrinu, aleinn með þess-
um grunsamlega náunga, sem
oltið gat á völu, hve heiðarlegur
væri. Samt sem áður gat hann
ekki forðað sér á brott jafn for-
málalaust og kunningi hans. Hann
tróð hendinni niður í vasann og
aðgætti, hvort hann ætti þar ekki
smápeninga, sem hrykkju fyrir
næturgistingu í ódýru gistihúsher-
bergi.
— Sjáið til, sagði hann og rétti
ókunna manninum aurana — hirð-
ið þetta. Ef þér gangið hérna upp
götuna, finnið þér áreiðanlega
dyr, sem veröa opnaðar, ef þér
knýið á þær með þessum hérna.
— Þökk! hrópaði maðurinn him-
inglaður. — Mér skjátlað&st þá
ekki, þegar mig minnti, að menn-
irnir væru góðir. Það er bara svo
sjaldan, að ég rekst á þá.
— Við erum ef til vill ekki svo
ýkjamargir, svaraði Heikkinen. —
Góða nótt, og sofið nú vært.
Jón Helgason
þýddi
* * *
Drengurinn, sem dó úr elli sjö ára gamall.
Þetta einkennilega fyrirbrigði átti sér stað og vakti geysilega athygli
á síðastliðinni öld. Drengurinn hét Charles Charlesworth og var fædd-
ur af heilbrigðu foreldri í Stafford-
shire í Englandi, 14. marz 1829.
Hann virtist kominn á fullorðins
skeið, er hann var fjögurra ára
og var honum þá vaxið skegg. Hann
dó skyndilega af ellihrumleik, áður
en hann hafði náð fullum sjö ára
aldri.
Charlesworth var mjög smár vexti
og mikið misræmi 1 líkamsvexti
hans. Viðbein hans voru sérlega
vanþroskuð og sömuleiðis neðri
kjálkinn. Þegar hann dó var hann
orðinn hrumur útlits. Andlit hans
var tært, hár og skegg alhvítt,
húðin hrukkótt, hendurnar hnýtt-
ar, röddin skræk og hann staulað-
ist áfram eins og örvasa gamal
menni.
— Medical Text Book.