Dvöl - 01.01.1946, Qupperneq 44

42
DVÖL
Gamansaga um athygli verðan útgefanda,
ævintýralega há ritlaun og norska
skáldið Per Sivle.
Endurminning um hann Pétur
Eftir Johan Bojer
Hann Pétur er í bænum.
Þá vissu allir aö það var hann Sivle-Pétur. Hann þúaði alla, og allir,
sem þekktu hann, kölluðu hann bara Pétur.
Síðustu æviárin birtist hann öðru hverju í höfuðborginni með löngu
millibili. Vetur jafnt og sumar var hann klæddur sömu gráu slagkáp-
unni og gekk með sama gráa, barðastóra hattinn, sem bæði báru merki
um rykuga þjóðvegi og járnbrautarreyk.
Enginn gleymir andlitinu með stutta alskegginu, eirspangagleraugun-
um og afturdregna enninu. Mesta metnaðarefni hans voru loðnu auga-
brýnnar, vaxnar saman yfir nefinu. „Það er varúlfsmerki“, sagði hann.
„Það er bara ég og hann Egill Skallagrímsson, sem eru þannig.“ Það
lýsti ætíð af heitu og þvölu andliti hans, og þegar hann kom út úr lest-
inni virtist hann ævinlega eigá svo geysilega annríkt. En í raun og
ve.ru kom hann aðeins til þess að finna hin hröðu æðaslög bæjarlfs-
ins eftir langdvalirnar uppi í sveitinni.
Morgun nokkurn rakst vinur hans á hann inni á Grand, sitjandi í
hálftómum kaffisalnum yfir tæmdu ölglasi. Hatturinn var keyrður nið-
ur fyrir eyru, og hann starði þunglyndislega á pappírsböggul, sem lá á
knjám hans.
„Skapið fúlt núna, Pétur?“
Sivle var málsnillingur, hvort sem hann skrifaði ríkismál, landsmál
eða Vossmál, en í daglegu tali blandaði hann öllum þessum tungum
saman, orðin komu frá austri og vestri, allt eftir því hvað hann þurfti
á mergjuðu kryddi að halda í ræðu sína.
Farðu norður og niður,“ sagði Sivle. „Heimurinn er ekkert annað en
salt og edik. Ef nokkurt ærlegt kvikindi finnst undir sólinni hlýtur það
að vera ég sjálfur. Nú er ég búinn að slíta stigunum hjá hverjum bóka-
útgefandanum eftir öðrum, og alls staðar er mér vísað á dyr. Síðast bauð