Dvöl - 01.01.1946, Side 54

52
DVÖL
ég vil fylgja þér heim.“ Það var
þreklegur piltur á að gizka hálf-
þrítugur, sem hreytti þessu út úr
sér, í sama bili og þau dönsuðu
fram hjá borði mínu. Augu stúlk-
unnar höfðu skotið gneistum af
reiði, þegar hún heyrði orðin. Og
nú sátum við sem sagt hvort and-
spænis öðru, og ég hlýddi á frá-
sögnina — eða kannske játning-
una — af vörum hennar sjálfrar.
Og efalaust finnst margri ungu
stúlkunni margt af þessu engu síð-
ur geta átt við hana.
— Kennslukonan okkar horfði
enn fast á okkur, þar sem við stóð-
um við sætin okkar þögular og
skelfingu lostnar. Hver hafði
slúðráð um okkur? „Ég vil tala
við Ellen og Gunillu, þegar tíminn
er búinn“, mælti hún að lokum,
og svo var haldið áfram að hlýða
yfir. Við tvær vorum ekkert spurð-
ar út úr, það var alveg gengið fram
hjá okkur, það sem eftir var tímans.
Yfirheyrslan í frímínútunum
varð ekki löng. Við sögðum frá því,
hreinskilnislega og vöflulaust, að
við hefðum heimsótt National
kvöldið áður og tveir piltar fylgt
okkur heim að garðshliðinu.
Síðan lá leiðin til skólalæknis-
ins til skoðunar, en hann staðfesti
aðeins, að „ekkert hefði gerzt“
kvöldið áður.
Lítils háttar áminning og fullviss-
an um það, að endurnýjun á heim-
sóknum í danssali mundi kosta
okkur brottvikningu úr skóla, batt
endi á frekari ógnir af þeim sök-
um hvað okkur snert..
Fimm árum áður hafði ég í fyrsta
sinni öðlazt vitneskju um það,
hvernig ég í raun og sannleika
kom í heiminn. Einn af 15 ára
drengjunum á götunni hafði með
titrandi röddu trúað okkur fyrir
þessu mikla leyndarmáli.
Pabbi hefur stöðu hjá trygging-
arfélagi, og mamma hefur ein ann-
azt heimilið, svo langt ég man.
Fjárahgsafkoman hefur ævinlega
verið mjög sæmileg, og það er stað-
reynd, að uppeldi mínu hefur ver-
ið áfátt í ýmsu. Mamma vill ekki
heyra það nefnt, að ég taki til
hendi við heimilisstörfin, og afleið-
ingin er sú, að tómstundir mínar
verða talsverðar.
Dansinn hefur, síðan ég var 15
ára, eins og fyrr segir, verið helzta
tómstundagaman mitt. En mér
stóð ótti af umgepgni við karl-
menn. Nokkrum sinnum kom það
fyrir, að piltur fékk að fylgja mér
heim, en hann varð að nema stað-
ar við garðshliðið og kveðja þar.
Margir reyndu að kyssa mig, en
engum heppnaðist það, fyrr en ég
var 16 ára. Og mér geðjaðist ekki
að því — það kom eitthvert óbragð
í munninn og sat þar, svo að mér
stóð ógn af, þegar næsti piltur
fylgdi mér heim.
Svo kom öndvert sumar 1942. Ég
hafði hitt 23 ára pilt, sem ég var