Dvöl - 01.01.1946, Qupperneq 55

DVÖL
53
hrifin af, og það komst ekki ann-
að fyrir í mínu 16 ára hjarta.
Það var seinnipart sunnudags.
Við höfðum verið saman á reið-
hjólum, en ég varð að fara heim
til þess að vera „barnfóstra“.
Mamma og pabbi ætluðu að heim-
an, og litli bróðir þurfti einhvern
til að gæta sín.
Evert fylgdi mér inn til að drekka
kaffið, sem mamma ætlaði að
bjóða honurn, og áður en varði
sátum við þar ein saman. Evert
kveikti sér í vindlingi á eftir kaff-
inu og settist hjá mér á legubekkn-
um okkar. Allt í einu greip hann
utan um mig og sveigði mig aftur
á bak. Varir hans þrýstust að mín-
um, og ég fann aðra höndina á
honum koma við brjóst mitt. Ég
sleit mig lausa og horfði óttasleg-
in á hann.
„Róleg, Ellen mín, ég skal ekki
snerta þig“, heyrði ég hann segja,
og svo var allt gott á ný — hélt
ég.
Enn á ný laut hann yfir mig,
og nú hafði ég ekki stjórn á mér
lengur. Ég rankaði við mér úr
leiðslunni við óhugnanlegan sárs-
auka. „Mamma, mamma! ! ! öskr-
' aði ég, eins hátt og ég gat. Eitt-
hvað hryllilegt hafði borið að hönd-
um. Evert varð bersýnilega hrædd-
ur og snaraði sér í jakkann og
hvarf sem skjótast.
Ég grét beizklega, og tárin runnu
niður kinnarnar á mér. Hvað átti
ég að gera?
Þannig fundu mamma og pabbi
mig, þegar þau komu heim um
nóttina. Fljótandi í tárum. Og svo
sagði ég þeim allt af létta um það,
sem fram við mig hafði komið.
Pabbi talaði við mig í umvönd-
unartón, en mamma mildaði hann
með því að benda á, að þetta hlyti
að koma fram fyrr eða síðar. Ald-
urinn skipti litlu máli. En lækn-
ir varð að skoða mig daginn eftir.
Þar fékk ég minn dóm.
Ég mundi aldrei geta alið barn.
Alls ekki vegna þess, sem við hafði
borið kvöldið áður, heldur blátt
áfram af því, að ég var ekki rétt
sköpuð. Mér þótti ekki mjög íyrir
því þá, en nú tekur mig það þeim
mun sárar.
Því hefur verið haldið fram, að
stúlkan unni til æviloka fyrsta
piltinum, sem hún hefur verið með.
En það er ekki rétt. Ég held, að
mér sé ekki jafn illa við nokkurn
karlmann og Evert. Og ég hef aldrei
þráð hann.
(Hér er ekki um neina undan-
tekningu að ræða. Ég hef áður
heyrt margar stúlkur segja það
sama um „hinn fyrsta'M)
Ári síðar kynntist ég „piltinum
nr. 2“. Hann er skrifstofumaður,
og við fundumst einu sinni í viku,
um tveggja mánaða skeið. Ég var
þá 17 ára og fannst ég vera orðin
íullþroska kona. En sú ást kuln-
aði líka, og um það leyti, sem ég
varð 18 ára, snérust draumar mín-
ir um flugliðsforingjaefni. Hann