Dvöl - 01.01.1946, Síða 68

66
t» VÖL
efstu skúffunni. Þú getur fengið húsgögnin og annað, sem hér er eftir.“
Hann horfði á hana og hrukkaði ennið.
„Fjandinn hafi það allt saman, ég er búinn að fá nóg af því, get ég
sagt þér,“ hrópaði hann allt í einu.
„Ágætt,“ sagði hún. „Ég heyrði það.“
Hún horfði á hann eins og hann væri í öðrum enda klettasprungu
og hún í hinum. Hún 'fann til höfuðverkjar og rómur hennar varð
þreytulegur og drafandi. Hún hefði ekki getað hækkað röddina, hvað
sem við hefði legið.
„Viltu fá þér sopa áður en þú ferð?“ spurði hún.
Hann leit aftur á hana og kipraði annað munnvikið.
„Þú ert full, svona til afþreyingar, er það ekki?“ spurði hann. „Jú,
það var ágætt. Við skulum fá okkur glas saman.“
Hún gekk út í eldhúsið, blandaði í glas handa honum, sterkt, fékk
sér líka neðan í glas og drakk það. Svo blandaði hún aftur í glas handa
sér og gekk svo inn með bæði glösin.
Hann var búinn að spenna ólar um báðar ferðatöskurnar, kominn í
frakka og búinn að setja á sig hatt. Hann tók við glasinu. „Jæja,“ sagði
hann og hló stutt en hikandi. „Skál, og látum þetta allt saman fara til
fjandans.“
„Til fjandans," svaraði hún.
Þau drukku, hann setti glasið frá sér og tók ferðatöskurnar.
„Ég verð að ná lestinni, sem fer klukkan sex,“ sagði hann.
Hún fylgdi honum að útidyrunum. Þar barst söngur að eyrum hennar,
lag, sem ungfrú Martin var að leika á grammófóninn. Það ómaði nú í
eyrum hennar. Hún hafði aldrei getað lært vísuna.
„Night and daytime,
Alvays playtime.
Ain’t we got fun?“
Hann setti töskurnar frá sér yið dyrnar og leit á hana.
„Jæja,“ sagði hann. „Líði þér nú vel. Gættu þín vel. Þú spjarar þig,
er það ekki “
„O, allt í lagi,“ sagði hún.
Hann opnaði dyrnar, sneri sér svo að henni og rétti fram höndina.
„Vertu sæl, Hazel,“ sagði hann. „Hafðu það gott.“
Hún tók hönd hans og þrýsti hana.
„Fyrirgefðu, hvað hanzkinn minn er blautur“, sagði hún.
Þegar dyrnar lokuðust á eftir honum, gekk hún aftur inn í eldhúsið.
Hún var kát og glaðleg, þegar hún kom til ungfrú Martin um kvöldið.