Dvöl - 01.01.1946, Qupperneq 71

D VÖL
69
árið söng hann alls ellefu messur, en
messudagar eru um sextíu ár hvert.
Biskup gerði athugasemd við þetta, og
sagði að ekki hefðu messurnar mátt vera
færri en tólf. Prestur svaraði: Þér eruð
undarlegur maður, biskup, að vera að
fárast út af einni einustu messu.
Eitt sinn spurði prestur fermingarbarn,
hvaða efni væri í stjörnunum. Barnið
vissi það ekki, eg sagði þá klerkur: Það
er eitthvert voðalega gljúpt efni, ámóta
og í fjóshaugnum í Vorsabæ.
★
Eyjólfur gamli, bóndi á Grímslæk í
Ölfusi, var maður vel efnaður og dugandi
bóndi, en heimskur og fljótfær og kom
þá oft hlálega fyrir. Einu sinni sagði
maður við Eyjólf, að hann væri gildur
bóndi. Það samþykkti Eyjólfur, því „ég
er stuttur og digur“ Eyjólfur var lengi
formaður í Þorlákshöfn, og var hann
aflasæll sem afkomendur hans. Kost gat
hann veitt sér betri en aðrir, og hafði
hann stundum skyrfötu í skrínu sinni, og
var honum mjög sárt um skyrið. Eitt
sinn, er Eyjólfur kemur inn í búð sína,
sá hann, að strákur var að eta úr skyr-
fötunni. Skipti þá Eyjólfur skapi, og
sagði um leið og hann sló til stráksins:
Þú gerir þig aldeilis heimakominn, lasm.
Við höggið valt strákurinn um koll, og
sást þá að hann var ekki annað en út-
troðin föt.
★
Púsi Pinns, var maður kallaður, hann
var lengi smali í Hreppum, og var sú
iðja hans það eina, sem hann gat gjört
sæmilega. Á vetrarvertíðum gekk hann
með skipum í verstöðvum austan fjalls,
en sá var kallaður ganga með skipum,
sem ekki var í neinu skipsrúmi og varð
að fara bónarveginn að formönnum til
að fá að fljóta með. Fúsi þessi var mikið
lítilmenni, meinlaus og hjáræna, en með
afbrigðum nískur, og sá hann eftir
hverjum matarbita, sem hann setti ofan
í sig. Eitt brauð hafði hann jafnan með
sér í verið, og átti það að endast til loka.
En fæði að öðru leyti vann hann sér inn
með ýmsu móti og var eitt af því að
leika, hvernig hann væði Kálfá í frosti.
Fyrir það tók hann oftast eina brauð-
sneið með kæfu ofan á. Ekki var Fúsi
þó fátækur, og átti hann inni í verzlun-
um á Eyrarbakka.
Þegar Fúsi var í Þorlákshöfn, var þar
bræðslumaður er Olsen hét. var hann
norskur að þjóðerni. Olsen þessi hélt
verndarhendi yfir Fúsa, en brallaði þó
margt við hann, sem meinlaust var. Eitt
sinn var fótabúnaður Fúsa mjög lélegur,
og var annar skórinn, sem hann gekk á
botnlaus. Olsen tók botnlausa skóinn og
brenndi honum, en gaf Fúsa leðurstígvél
í staðinn. Gekk Fúsi þá með stígvélið á
öðrum fætinum, en kúskinnsskóinn á
hinum.
Þó Fúsi væri meinleysingi sem einskis
mátti sín, var hann ekki frábrugðinn
þeim hugsunarhætti, sem þá ríkti meðal
nurlara. sem eitthvað áttu. Hann gat
ekki vitað, að nokkur hefði verulegan
gróða af skiptum við sig og er hér eitt
slíkt dæmi. Fúsi var skeggprúður og
voru margir sem dáðust að skeggi hans.
Eitt sinn bauð Olsen Fúsa að kaupa af
honum skeggið fyrir tvær krónur. Fúsi
var tilleiðanlegur í fyrstu, en svo lugu
einhverjir því í Fúsa, að Olsen gæti selt
skeggið aftur fyrir hundrað krónur. Þessu
trúði Fúsi, og fór nú að vandast málið.
Hann taldi sig vitanlega geta selt Olsen
skeggið, og látið sér vaxa grön að nýju,
en að vita Olsen græða svo mjög á kaup-
unum gat hann ekki, jafnvel þó Olsen
byði hærra verð, sat Fúsi við sinn keip,
og seldi skeggið ekki. Var þessi breytni
Fúsa gott sýnishorn af algengum hætti
þeirrar tíðar.
Miður innrætt lubbamenni sáu oft