Vera


Vera - 01.06.2002, Blaðsíða 44

Vera - 01.06.2002, Blaðsíða 44
Konur eru líka miklu fremur í einhvers konar fjötrum; ýmist fjötraðar af fjölskyldu eða eín- stæðingsskap. Kona er undan- tekningalítið mjög illa sett sem einstaklingur. En eftir því sem árin hafa liðið og hægst um hjá þér í vinnu, hefur þig aldrei langað til að taka upp pennann? „Ég hef aldrei gert það. Ég hef ekki viljað vera að daðra við skáldskapinn, mér hefur þótt sem ég yrði helst að gefa mig alla að honum." Arnfríður hefur aldrei gifst og segist aðspurð um það efni „ekki hafa viljað standa í því". Hún bjó með móður sinni þar til hún dó. Var hún aldrei skotin í neinum? „Það gat vel verið, að maður væri skotinn í ein- hverjum," segir Arnfríður og glottir. „En ég vissi alveg hvað ég þurfti sjálf og vildi ekki fara að vera upp á karlmann komin með það. Ég leit þannig á að hjónabandið væri hálfgerður þrældómur. Það kom aftur og aftur upp ef ég hugsaði um að gifta mig og eignast börn. Eg þyrfti þá að fara að semja við ein- hvern annan, einhvern karl um að fá tíma til að sinna mínu. Og tíminn er stærðargjöf." Hvað sagði Virginia? Að konur þyrftu peninga og sérherbergi til þess að geta skrifað? „Það er alveg rétt. Það er meira en rótt. Þar stend- ur hnífurinn í kúnni." Arnfríður hefur verið láglaunakona alla ævi. Seinni hluta ævinnar vann hún lengst af í afgreiðslu Sundlaugar Reykjavíkur og í Vesturbæjarlauginni, en fyrrum vann hún m.a. á saumastofu þar sem kunnugir segja að allt hafi leikið í höndunum á henni. „Ég var afskaplega lélegur vinnukraftur," segir Arnfríður. „Berklarnir eru þannig að stundum er talið bráðnauðsynlegt að maður fari á hæli og lifi þar letilífi til þess að verða hraustur á ný. Ég gerði það og varð hraustari en maður losnar ekki svo glatt við letina. Letin hefur íþyngt mér eftir því sem hún hefur getað. Mér fannst ég aldrei komast með tærnar þangað sem ég vildi hafa hælana." Þú hefur gert svona miklar kröfur til þín. „Annað hvort gerir maður kröfur eða maður gerir engar kröfur, það er enginn millivegur." Hafðirðu ekki bakvið eyrað að byrja aftur að skrifa ef þér ynnist tími til? „Jú, ég hélt lengi vel að ég gæti það. En skáld verður að geta gefið sig alveg að því að skrifa, a.m.k. einn þriðja part af ævi sinni sem rithöfundur. Og það verður að vera fyrsti partur ævinnar. Þá hefur það kannski búið til eitthvað stöðugt inní sér, eitthvað til þess að byggja ofan á. Það vinnur sig enginn upp sem rithöfundur ef hann vinnur um leið á móti sjálfum sér sem einstaklingur." Arnfríður tæplega tvítug stúlka og farin að yrkja. Þá fer að nóttin finnur hún það í hallri brekku, þekkir nóttin húsið, stökkvir hljóði á yrju suðandi orða, býst til að dvelja um stund. Arnfríður segist ekki vera einmana á Kumbaravogi þó að lítið sé um gestakomur. Hún er vön því að vera ein og fara eigin leiðir og það er hlutskiptið sem hún valdi sér. „Það er ágætt að þurfa ekki á öðrum að halda," segir hún og brosir. Þegar ég spyr hana að lokum hvort hún vildi hafa gert eitthvað öðruvísi, hvort einhver eftirsjá sé í henni, segir hún að það sé mesta furða hvað hún haldi ró sinni þegar hún horf- ir yfir farinn veg. „Yfirleitt held ég að ég hafi tekið hlutina eins og þeir komu fyrir og gert úr þeim það skásta sem hægt var án þess að lenda í neinum útistöðum, hvorki við tilveruna né aðra. Án þess að leggja mig sérstaklega eftir því þá held ég að ég hafi nokkurnveginn ratað hinn gullna meðalveg." Ljóöabrol milli kafla eruúr Ijóöabók Arnfríöar, Þröskuldur hússins er þjöl.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.