Vera


Vera - 01.06.2002, Blaðsíða 56

Vera - 01.06.2002, Blaðsíða 56
 ti í^iT"^ Æk w*~- \ V "v +m 1 Jl m "•* «j|H .\ J W Það er erfitt að segja hvað hefur verið mest sláandi að kynnast; óhreinindunum, eymd mann- skepnunnar, fólksfjöldanum eða hroðalegu misrétti. (U 1- cu > En auðvitað er framabundið misrétti til staðar, t.d. eru staðlarnir í sumum inntökuprófum í háskól- ana lægri fyrir stráka og eftir einni kennslukonunni hef ég að mislíki konu í vinnu, þ.e.a.s. ef henni er misboðið á einhvern hátt, þá sé hún ein á báti. Hún getur ekki kært eða kvartað við neinn, það yrði bara hlegið að henni sem „kjána". Annað væri hins vegar uppi á teningnum ef karlmaður kvartaði. Misréttið hér felst líka í mjög gamaldags hug- myndum um hvað sé við hæfi fyrir konur og hvað fyrir karla og sóst það mjög berlega á daglegri hegð- un fólks. Brúðuhlutverkið er enn mjög til staðar og algengt er að konur og stelpur láti kærastana sjá al- gerlega um sig. Karlmaður þarf ekki einu sinni að vera kærasti til að það só viðeigandi og ætlast til þess að hann borgi allt fyrir konuna, klæði hana úr og í kápuna, styðji hana út úr strætó, opni fyrir hana hurðir og í rauninni geri allt fyrir hana. Mér var þessi hegðun mikið undrunaremi og er lítt hrifin af henni þar sem í mínum augum merkir þetta að ég sé minni- máttar og geti ekki séð um mig sjálf. Ertu femínisti? Til hvers? Reyndar eru það þessi samskipti kynjanna sem fólk vill ótt og uppvægt ræða við mig þegar það kemst að því að það sé að tala við „rauðsokku". Fólk vill vita hvort ég sé þá á móti því að strákur gefi mér blóm eða eitthvað álíka. Til að teljast femínisti hér þarf mest lítið að gera. Bara að vilja og geta opnað flösku með kveikjara eða taka sjálf upp eitthvað sem maður missir í gólfið (ef karlmaður er viðstaddur) telst rót- tækt. I samskiptum mínum við rússneska karlmenn tók ég t.d. oft eftir því að ef ég lét eitthvað „óviðeig- andi" út úr mér, þ.e.a.s. lét í ljós þekkingu/skoðun á einhverju sem þótti nú kannski ekki sérstaklega við- eigandi fyrir stelpu, þá annaðhvort þögnuðu þeir og litu undan og skiptu svo um umræðuefni, eða störðu á mig furðu lostnir. Mér var meira að segja einu sinni sagt að þegja, konur ættu ekki að tala þegar karlar töl- uðu! Það eru heldur ekki bara Rússarnir sem oft koma mér á óvart með gamaldags viðhorfum.Til dæmis sagði austurrísk stelpa sem ég deildi um tíma her- bergi með frá því hvað hún væri oft rosalega þreytt þegar hún kæmi heim úr skólanum eða vinnunni heima í Vín og þá ætti hún eftir að taka til og elda fyrir sig og kærastann sinn. Ég spurði hissa af hverju kærastinn hennar eldaði ekki þegar hún væri svona þreytt og svarið sem ég fékk var: „Af því að ég er kona og hann er karlmaður, þannig er það bara." I samskiptum við evrópska og skandinavíska vini mína upplifði ég oft að þau skildu ekki alveg þetta femínistastúss á mér. Þau töldu enga ástæðu til að vera að æsa sig yfir smáatriðum. Mikill tími og orka hefur því farið í það hjá mér að reyna að útskýra og kynna femínisma fyrir fólki (ég held að erfiðasta til- fellið hafi verið þegar ég sat frammi fyrir fimm ossetínskum strákum í sumarbústað í Kákasusfjöll- unum og reyndi að verja málstaðinn). Eftir nokkra mánuði var ég orðin svo þreytt á sömu viðbrögðun- um í hvert einasta skipti (Ha? Ertu femínisti? Af- hverju / Til hvers? Hatarðu karlmenn?) að ég gafst tímabundið upp á að tala um það sem á mér brann. Það er nefnilega miklu erfiðara en ég hélt að reyna að segja fólki frá einhverju sem manni finnst skipta máli þegar fyrstu viðbrögð þess eru að fussa og sveia. En svo minntist ég þess að kona berst ekki áfram með uppgjöfinni og hef því haldið áfram að reyna að fræða samferðamenn mína um femínismann. Þegar ég lít yfir farinn veg og farið að styttast í heimförina get ég ekki annað sagt en að ég sé reynsl- unni ríkari. Mig grunar nefnilega að ég hafi haldið áður en ég kom hingað að ísland væri staðallinn og normið, í rauninni hefðu allir það jafn gott og við heima þó að ég hefði oft séð myndir af svöngu börn- unum í útlöndum. Það er erfitt að segja hvað hefur verið mest sláandi að kynnast; óhreinindunum, eymd mannskepnunnar, fólksfjöldanum (og þeirri tilfinningu að mannslífið sé einskis virði) eða hroða- legu misrétti. En ég hef líka upplifað helling af skemmtilegum hlutum, kynnst ótrúlegasta fólki, ferðast, djammað og umfram allt lært að spjara mig- Hvað varðar framtíð femínisma og jafnréttis í Rússlandi get ég því miður ekki sagt að ég sé neitt óg- urlega bjartsýn en eins og ein kennslukonan mín sagði: „Tímarnir eru að breytast."
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.