Tónlistin - 01.12.1945, Blaðsíða 37

Tónlistin - 01.12.1945, Blaðsíða 37
TÓNLISTIN 67 ir Pál Kalldórsson, allhaglega en full var- færnislega nýsmíÖ alvarlegrar viðleitni til sjálfstjáningar. Sérstakur heiðursvott- ur féll undirleikaranum i hlut með því að vera settur skör hærra en stjórnand- inn sjálfur, og verður naumast fundin eðlileg ástæða til þess, nema ef vera skyldi kurteisishragð húsbónda gagnvart gesti, þó að lög heimilisins séu ekki lög listarinnar. Heimsókn „Sunnukórs- ins" var lærdómsrík og góðra gjalda verð, enda þótt boðskapur hans væri ekki stormur mót himni. Og þess er að vænta, að kórinn sæki mátt til nýrra landvinn- inga eftir slíka sóngför, semætti að auka reynslu og örva framsókn söngíólksins. Þá er tilganginum náð. Barnakór Borgarness sýndi með söng sinum, að söngstjórinn, Björgvin Jörg- cnsson hefir með mikilli elju og áhuga 'agt rækt við hið fríða lið ungra skóla- nemenda, sem af óblandinni ánægju syng- ur óþvingað og hispurslitið undir vendi- legri stjórn hans. Lögin voru vel valin, en raddsetningar helzt til fáskrúðugar; of litið bar á frændhljómum aðalhljóm- anna, og eftirliktur :tónbálkur birtist hvergi. Gefur þetta hvorttveggja söngn- um þó ferskari blæ, ef rétt er á haldið. Stöðugt vex tala þeirra íslenzku full- trúa tónlistarinnar, sem kjörnir munu til þess að halda vörð um þróun hennar og útbreiða boðskap hennar meðal þjóð- arinnar. Margrcl Eiríksdóltir hefir nú sýnt það, að við hana eru tengdar mikl- ar vonir. Hún hefir nú öðlazt innri yfir- sýn og sálræn tengsl, sem f esta tök henn- ar á viðfangsefninu og veita þvi gildan tilgang og göfugan. Að vísu bólaði í upphafi á lítilsháttar mishittni, en slíkt hverfur, er af stað er komið, svo að sónata Englendingsins Arne, auðsær af- leggjari frá Emanuel Bach, birtist Ijós- lifandi með öllu sínu barokútflúri og vi*ð- höfn. Gleðiefni voru D-dúr píanótil- brigði Brahms, vanþakklátt píanista-hlut- verk, en samt svo auðugt að sérkenni- lega fögrum hljómsamböndum þessa síð- rómantíska meistara, sem Margrét skil- aði af vandfærum skilningi, en helzt til lauslegri mótun hins gljúpa miðhluta. Með skáldlegri mýkt og römmum til- þrifum fór hún örugguin höndum um „fantasíu" Chopins og sýndi ljóslega bæði eindregna píanistíska og músíkantíska hæfileika sína, svo að stórgleðilegt má teljast. Að endingu birti hún tónaskrúð Debussys í leiftrandi litum gallískrar hljómnautnar. Elsa Sigfiíss hefir leitað átthaganna eft- ir margra ára dvöl í Danmörku, þar sem hún er búsett, til þess að leyfa Iöndum s'mum að njóta þeirrar listiðju, er hún hefir gert að sérgrein sinni. Vísnasöng- ur er tnjög vinsæll meðal Frakka, sem einna fyrstir munu hafa innleitt þessa sönggrein með nútímanum, þennan ástar- bliða, angurværa og glettnislega „trouba- dour"-song vorra tíma. Þaðan hefir hann borizt til Danmerkur og Svíþjóðar, þar sem hann er nú í miklum metum. Elsa hefir lagt stund á þessa „kleinkunst" um langt skeið og tekið ástfóstri við ríkulegt úrval af „kabarett"-lögum og „chansons", sem hún flytur á ofur látlausan og ljúfan — máske þó of til- breytingasnauðan — hátt með rezitativ- iskri alt-rödd sinni. Innihald þessara Iaga fjallar um brostna æskudrauma, ást sem allrameinabót, heimþrá, hugmyndir negranna um himnaríki, morðfýsn, stór- au og sterkan elskhuga og gæluyrði um gömul tónskáld, svo að nú er búið að skýra Johann Sebastian upp og nefna hann Jitterbach. Öll þessi í rauninni smávægilegu atriði túlkar söngkonan í gegnúih hljóðnema með stakri alúð og yndisþokka.Að vísu ræður hún ekki yfir öllum ástríðum hjartans frá hatri og ör- væntingu til himinhrópandi sigurgleði, eins og frönsk „diseuse", en kostir henn- ar liggja frekar í angurbliðum innileika. Viðfangsefnin voru ærið misjöfn, flest í „strófísku" formi, svo að stundum nálg- aðist endurtekningin þulu með laggengu undirspili eða meðspili. Einna bezt voru „Heimatlied'" eftir Theo Mackeben, „To,
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Tónlistin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tónlistin
https://timarit.is/publication/922

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.