Morgunblaðið - 22.09.2012, Side 42

42 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 22. SEPTEMBER 2012
✝ Ásdís Ingimars-dóttir fæddist á
Egilsstöðum 7. nóv-
ember 1967. Hún
lést á Landspítala –
háskólasjúkrahúsi
13. september síð-
astliðinn.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Ingi-
mar Sveinsson frá
Egilsstöðum, bóndi
þar og síðar kenn-
ari við Landbúnaðarháskólann á
Hvanneyri, f. 27. febrúar 1928, og
Guðrún Gunnarsdóttir bókhald-
ari og húsfreyja frá Gestsstöðum í
Norðurárdal í Borgarfirði, f. 7.
september 1933. Systkini Ásdísar
eru: 1) Sigríður Fanney, f. 23.
apríl 1957, líffræðingur, gift Lars
Christensen hagfræðingi; þau
eiga tvö börn, Magnús og Maríu,
og er fjölskyldan búsett í Dan-
mörku. 2) Gunnar Snælundur, f.
19. febrúar 1960, fjármálastjóri,
kvæntur Anne-Mette Skovhus
viðskiptatúlki; þau eiga þrjú börn,
Marenu Kristínu, Markús Snæ-
lund og Önnu Vigdísi, og er fjöl-
skyldan búsett í Danmörku. 3)
Kristín María, f. 31. mars 1962,
Bændaskólann á Hvanneyri og
umönnunarstörf við Skálatúns-
heimilið í Mosfellsbæ og fleira.
Lengi hafði hún umsjón með ung-
lingasíðu tímaritsins Eiðfaxa.
Frá árinu 1996 hefur Ásdís
kennt börnum, sem leiðbeinandi
til að byrja með og síðan sem
kennari og stigstjóri, fyrst við
Andakílsskóla, síðan við Grunn-
skólann á Varmalandi og síðast
við Grunnskólann í Borgarnesi
þar sem hún hafði umsjón með
skólabókasafni og kenndi safn-
og upplýsingafræði auk almennr-
ar kennslu. Meðfram kennslu-
störfum tók Ásdís auk þess þátt í
ýmsum þróunarverkefnum í upp-
lýsingatækni. Hún sat m.a. í stýri-
hóp þróunarverkefnis í upplýs-
ingatækni á vegum menntamála-
ráðuneytisins fyrir hönd
Varmalandsskóla, hafði umsjón
með samstarfsverkefni tíu grunn-
skóla á Norðurlöndum á vegum
Norrænu ráðherranefndarinnar
fyrir hönd Grunnskólans í Borg-
arnesi og kenndi ýmis námskeið í
tölvutækni og vefsíðugerð á veg-
um Símenntunarmiðstöðvar
Vesturlands og Nema hvað ehf.
Ásdís veiktist af bráðahvít-
blæði fyrir réttum sjö árum og
hefur barist við það sleitulítið síð-
an. Nú hefur sá óvinur haft sigur.
Útför Ásdísar verður gerð frá
Borgarneskirkju í dag, 22. sept-
ember 2012, og hefst athöfnin kl.
14.
myndlistarmaður,
gift Jóhannesi Ey-
fjörð Eiríkssyni
gæða- og öryggis-
fulltrúa; þau eiga
þrjú börn, Guðrúnu
Ýri, Matthías og
Andra; þau búa í
Mosfellsbæ. 4)
Sveinn Óðinn, f. 2.
nóvember 1972, vél-
stjóri, kvæntur Guð-
rúnu Halldóru Vil-
mundardóttur húsmóður; þau
eiga tvö börn, Ingimar Örn og
Hafdísi Rún, og er fjölskyldan bú-
sett á Selfossi.
Veturinn 1988-89 stundaði Ás-
dís nám í bókmenntum og leiklist
við Ryslinge Højskole í Dan-
mörku. Stúdentsprófi lauk hún
frá Fjölbrautaskólanum í Ármúla
árið 1991 og kennaraprófi frá
Kennaraháskóla Íslands árið
2004. Jafnhliða stundaði hún ís-
lenskunám veturlangt við Há-
skóla Íslands. Á námsárum sínum
starfaði Ásdís meðal annars sem
kirkjuvörður við Seltjarnar-
neskirkju og æskulýðsfulltrúi hjá
Landssambandi hestamanna-
félaga, vann við tilraunastörf við
„Ef þú ferð á undan mér yfrí
sælli veröld,“ sungum við systur,
ég og Ásdís fyrir Siggu Fanneyju,
elstu systur okkar, á fimmtugsaf-
mæli hennar fyrir rúmum fimm
árum. Ásdís beindi orðum sínum
ekki síst til afmælisbarnsins.
Sigga Fanney hafði fylgt henni í
erfiða sjúkrameðferð til Svíþjóðar
ári fyrr og verið henni ómetanleg-
ur stuðningur þar. Meðferðin í
Svíþjóð lofaði góðu og allir voru
bjartsýnir en svo stuttu eftir af-
mælisveisluna kom í ljós að sjúk-
dómurinn hafði tekið sig upp á ný.
Næstu árin fór Ásdís margsinnis í
gegnum meðferðir og náði ótrú-
legum bata og átti nokkur góð
tímabil þar sem hún og allir í
kringum hana fylltust bjartsýni;
„Ásdís ofurhetja“ virtist geta sigr-
að hverja þá þolraun sem fyrir
hana var lögð. En sjúkdómurinn
tók sig alltaf upp aftur og nú síðast
í sumar. Í lok sumars stóð Ásdís
frammi fyrir þeirri staðreynd að
þessari baráttu væri að ljúka. Hún
sýndi mikið raunsæi og tókst á við
hið óumflýjanlega af eindæma
æðruleysi og hugrekki. Hún hafði
lært í gegnum sína erfiðleika að
sætta sig við það sem enginn gat
breytt en hún breytti svo sannar-
lega því sem hún gat. Hún dvaldi
mestan hluta síðasta sumars í ein-
angrun á sjúkrastofu og lét þá til
dæmis færa sér Ferðaatlas-bók
um Ísland. Hún blaðaði í bókinni,
staldraði við á einhverri síðunni og
skoðaði leiðir og ferðaðist í hug-
anum. Hún lét hugann svo sann-
arlega „skoppa“, eins og hún söng
í afmælisveislunni fyrir fimm ár-
um.
Krakkar löðuðust að Ásdísi.
Hún var mjög skapandi og hug-
myndarík, mikil uppáhalds-
frænka, hugulsöm, gjafmild og
skemmtileg. En á bak við húm-
orinn og uppátækin lá alltaf ein-
hver alvara og leið til að láta
krakkana rökræða og velta fyrir
sér ýmsum spurningum um lífið
og tilveruna. Ásdís var kennari
síðustu árin áður en hún veiktist
og var einstaklega farsæl í því
starfi. Lítil frænka átti í erfiðleik-
um með að læra á klukku. „Sendu
hana bara í heimsókn til mín, í
klukkuskóla,“ lagði Ásdís til. Eftir
helgardvöl hjá Ásdísi frænku kom
stúlkan heim, alsæl með klukku
sem þær höfðu búið til í samein-
ingu. Nú vissi stúlkan alveg hvað
klukkan sló! „Frænka mín er of-
urhetja sem getur flogið,“ fullyrti
lítill frændi fyrir nokkrum árum.
Frásagnargleði Ásdísar var svo
sannfærandi að litli systursonur
hennar var algjörlega sannfærð-
ur. Hún átti í fórum sínum sér-
stakan búning og skikkju sem hún
geymdi í þar til gerðri kistu. Hún
skellti sér bara í búninginn, setti á
sig „skinku“ og flaug svo af stað!
„Hún er göldrótt,“ sagði annar
ungur frændi. „Hún hefur sýnt
mér töfra með gulrót!“ Galdurinn
fólst í því að Ásdís borðaði gulrót
og svo, abra da kabra, dró hún
gulrótina upp úr vasa sínum aftur!
Það er ljóst að enginn gat leikið
þetta eftir. Þessi galdur virkaði
bara hjá Ásdísi og engum öðrum.
Með miklum söknuði og trega
kveðjum við þig, elsku Ásdís.
Missir okkar er mikill. Þú ert nú
farin „yfrí sælustraffið“, en eftir
lifa minningar um einstaka systur,
mágkonu og frænku.
Kristín María
Ingimarsdóttir
og fjölskylda.
Tómleikinn er mikill þegar ein-
hver okkur nákominn er frá okkur
tekinn. Tómleiki sem ekki verður
fylltur. Ásdís systir er farin á vit
æðri máttarvalda eftir hetjulega
baráttu við hvítblæði. Baráttu
sem tók sjö ár. Sjö ár sem ein-
kenndust af sigrum, markmiðum,
erfiðleikum, væntingum, baráttu,
samstöðu og á endanum tapi. Ás-
dís var ofurhetja, tók öllu sem á
henni dundi í þessum veikindum
af einstöku æðruleysi og baráttu-
hug.
Við fylgdumst að alla tíð og
gengum í gegnum margt saman.
Bjuggum saman, ferðuðumst
saman og vorum hvort öðru styrk-
ur og vinur í gegnum lífið. Ým-
islegt var brallað. Höfðum sér-
stakt lag á að stríða hvort öðru og
hrekkja, okkur til gamans.
Ég er enn ekki búinn að átta
mig á að þessi hornsteinn í lífi
mínu er horfinn. Nú get ég ekki
bara gripið símann og hringt í Ás-
dísi til að ræða málin. Börnin mín
fá ekki að njóta samvista við hana
framar. Nú hringir hún ekki leng-
ur í mig til að spyrja: „Hvað held-
urðu að sé að bílnum? Það heyrist
svona klíng donk boing.“
Það hefur myndast skarð í
systkinahópinn sem aldrei verður
fyllt, en minningin lifir um einstaka
manneskju sem verða mun fyrir-
mynd okkar allra.
Ég veit að í huga allra sem
kynntust Ásdísi er hún ógleyman-
leg, enda var hún einstök mann-
eskja sem engin orð fá lýst.
Söknuðurinn er stór en huggun
mín er að nú er hún komin á betri
stað og við munum hittast um síðir.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Þinn bróðir,
Sveinn Óðinn.
Ásdís Ingimars. Ásdís litla. Ás-
díspásdís. Ásdís ofurhetja.
Hún hét Ásdís í höfuðið á föð-
ursystur sinni, sem kölluð var Ás-
dís frænka og varð ósegjanlega
glöð þegar hún heyrði hvað barnið
var látið heita. Eftir það var telpan
gjarnan kölluð Ásdís litla, til að-
greiningar. Hún var með ljósan,
næstum gulhvítan þyril um höfuðið
og þetta einlæga, glettnisblíða blik
í augunum. Brosmild en líka djúp-
hugul strax sem barn. Hugsaði
mikið og fannst tilveran forvitnileg.
Vildi upplifa og reyna, en líka gera
og skapa. Glettnin og djúphyglin
voru hennar aðalsmerki alla tíð.
Svo stækkaði hún og þegar
næsta kynslóð kom, varð hún líka
Ásdís frænka. Frænkan sem allir
vildu fara til og vera hjá og með, af
því að hún var svo skemmtileg og
uppáfinningasöm og stríðin, en líka
sú sem ræddi við börn af dýpt og
innlifun um það sem skiptir máli í
lífinu.
Það var þessi dýpt og innlifun
sem gerði hana að þeim einstaka
kennara sem hún var þegar hún fór
að starfa sem barnakennari. Áhug-
inn, gleðin og uppátækin alveg óút-
reiknanleg, gerðu það að verkum
að nemendur hennar elskuðu hana
og dáðu og vildu á stundum helst
ekki fara heim úr skólanum. Henni
var það léttur leikur að vekja
áhuga barna á öllum sköpuðum
hlutum, hvort heldur þeir tilheyrðu
námsefninu eða einhverju allt öðru.
Mér var hún dálítil Ásdíspásdís,
sú litlasystir sem ég enga átti, og
mikil uppáhaldsfrænka en jafn-
framt ein mín nánasta vinkona. Og
ófáar þær nætur sem við höfum
setið og spjallað fram í birtingu.
Um allt milli himins og jarðar, og
líka allt í himninum og á jörðinni.
Um Guð og annað líf vorum við
ekki mjög sammála en það var okk-
ur aldrei til trafala. Og Ásdís gat
sagt sögur, endalausar, af mönnum
og málefnum, en líka sögur af
sjálfri sér, og allt færði hún í sinn
eigin persónulega stíl. Smáfliss-
andi gerði hún bæði afrek og
hrakfarir að söguperlum sem
geymast í minningunni umlukin
tárvotum hlátrasköllum.
Þegar Ásdís veiktist fyrir rétt-
um sjö árum af þeim sjúkdómi
sem nú hefur dregið hana til
dauða, tók hún sér viðurnefnið of-
urhetja. Í gamni en ekki síður í al-
vöru. Því hún ætlaði sér að berjast
við óvininn á öllum vígstöðvum.
Og það gerði hún svikalaust.
Glettnin, jákvæðnin og æðruleysið
voru hennar vopn. Þeim beitti hún
þannig að óvinurinn hopaði og
hörfaði oftar og lengra en bæði
leikmenn og læknavísindi höfðu
þorað að vona.
Nú er komið að leiðarlokum.
Fyrir ekki löngu, þegar ljóst var
að þessi slagur myndi ekki hafast,
leit hún á mig yfir sængurbrúnina,
stríðnisblikið kviknaði í augunum
og hún sagðist skyldu skila kveðju
frá mér. Hún vissi nefnilega að
hún hafði rétt fyrir sér um Guð og
annað líf og þar með síðasta orðið í
rökræðum okkar þar um.
Minning hennar lifir með okkur
sem syrgjum og söknum.
Ingunn Ásdísardóttir.
Elsku frænka, þú ert búin að
berjast hetjulega við illvígan sjúk-
dóm í mörg ár. Þú háðir þá bar-
áttu af mikilli hetjudáð enda
varstu „ofurhetja“. En jafnvel of-
urhetjur geta ekki sigrað í öllum
bardögum og að lokum varðst þú
að játa þig sigraða fyrir þessum
vágesti eftir að hafa marga hildina
háð og haft betur. Í gegnum þessa
baráttu misstir þú aldrei þína
góðu lund og ætíð var stutt í grín-
ið. Gastu alltaf gantast með veik-
indin og sagðir meðal annars að
þetta væri erfiðasta megrun sem
þú hefðir farið í. Viljastyrkur þinn
og baráttuandinn var aðdáunar-
verður. Þrátt fyrir að sjúkdómur-
inn legði til orrustu við þig mörg-
um sinnum gafstu ekki upp og
stóðst upp sterkari en áður. Þú
hafðir haft betur. Við hverja orr-
ustu settir þú þér markmið og
náðir mörgum þeirra. Eitt þeirra
var „aumingjagangan“ sem við
fórum snemmsumars. Hana
gekkst þú ein og óstudd, alla tólf
kílómetrana, af miklum hetju-
skap. Gleði þín að henni lokinni
var djúp, þrátt fyrir þreytuna.
Þú varst mikill bókaormur og
áttir stórt og mikið safn góðra
bóka. Veitti það þér mikla ánægju
í þessari baráttu að geta notið
góðra bóka og varðirðu ófáum
stundum í félagsskap þeirra.
Bókasmekkur þinn var mjög fjöl-
breyttur, frá Syrpum Walts Disn-
eys yfir í Birting Voltaires. Þú
hafðir skoðun á því sem þú last og
það voru ófá samtölin sem fóru í
að ræða um gæði og innihald
þeirra bóka sem nýbúið var að
lesa.
Frá unga aldri hafðir þú óþrjót-
andi áhuga á dýrum, enda alin upp
á einu glæsilegasta býli landsins.
Hestarnir voru þó alltaf í mestu
uppáhaldi. Mörgum stundum
varðir þú með hestunum og naust
félagsskapar þeirra. Vágesturinn
olli því að þú þurftir að forðast
samneyti við dýr og náttúru og
fannst þér það erfiður biti að
kyngja. Þú hafðir mikið yndi af ís-
lenskri náttúru og saknaðir þess
að geta ekki legið úti í guðsgrænni
náttúrunni og horft upp í himin-
inn. Njóttu þess núna.
Þín verður sárt saknað í frænd-
systkinahópnum en hugur okkar
systra er hjá foreldrum þínum,
systkinum og fjölskyldum þeirra
sem sjá á eftir ofurhetjunni sinni
yfir móðuna miklu. Skarð þitt
verður erfitt að fylla en við vitum
að þér líður betur þar sem þú ert
núna og er það huggun harmi
gegn.
Hildur, Ólöf Kristín
og Margrét Einarsdætur.
Ásdís
Ingimarsdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Ásdísi Ingimars-
dóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu næstu
daga.
Það var fallegur dagur þegar
þú kvaddir okkur, elsku amma
mín. Fallegur sólskinsdagur,
óvæntur sólarylurinn smeygði
sér inn á milli haustlegra rigning-
ardaga. Það birti til þennan dag,
sólin skein þér til heiðurs. Við
vorum öll hjá þér og umvöfðum
þig með allri þeirri ást er við átt-
um, rétt eins og þú hefur umvafið
okkur með ást þinni, hlýju og al-
úð alla okkar daga.
Kærleikurinn sjálfur.
Söknuðurinn er mikill. Tóm-
leikinn fyllir hjartað. Þú varst
okkur svo mikið, amma mín. Með
kambinn í fallegu, vel greiddu
hárinu, perlur í eyrum, svo falleg
og fín – óaðfinnanleg, alltaf. Þið
afi voruð engum lík, ég hef ekki
vitað glæsilegri hjón. Ástríkið í
garð fjölskyldunnar og okkar
barnabarnanna var ótakmarkað.
Hvergi var eins gott að vera og
hjá afa og ömmu, þar sem kan-
ilvellingur, kaffiilmur, klukkutif
og píanóhljómar fléttast saman í
dýrmætar minningar æsku minn-
ar.
Að kveðja þig var svo sárt, svo
ótímabært en það veitir mér svo
ótrúlega mikla huggun að vita af
ástríkum faðmi afa takandi á
móti þér. Því anda sem unnast
fær eilífðin ekki að skilið. Ég veit
að stundin var falleg þar sem þið
hittust á ný. Ástin á milli ykkar
var svo falleg og djúp; að alast
upp með slíkar fyrirmyndir eru
forréttindi og ég er svo þakklát.
Þakklát er ég líka fyrir að bera
nafnið þitt, amma. Ég hef alltaf
verið svo stolt af því og segi við
hvert tækifæri að ég heiti eftir
ömmu minni Kaju, sem er svo fal-
leg, góð og glæsileg kona.
Þú kvaddir á afmælisdaginn
minn, elsku amma mín. Eins erf-
itt og það var, þykir mér það
samt svo fallegt því nú eigum við
þennan dag saman, við tvær, og
mun ég minnast þín á þessum fal-
lega haustdegi septembermánað-
ar alla tíð héðan í frá.
Ég sé ykkur fyrir mér, sitjandi
saman við eldhúsborðið í Stiga-
hlíð, segjandi hvort öðru
skemmtilegar sögur yfir kaffi-
bollanum og tárast af hlátri.
Ég veit að þið vakið yfir okkur
og það er yndisleg tilhugsun.
Karitas Jensen
✝ Karitas Jensenfæddist á Eski-
firði 2. nóvember
1928. Hún lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi 7. september
sl.
Útför hennar
fór fram frá Dóm-
kirkjunni í Reykja-
vík 21. september
2012.
Er völlur grær og vetur
flýr,
og vermir sólin grund.
Kem ég heim og hitti
þig,
verð hjá þér alla stund.
Við byggjum saman bæ
í sveit,
sem brosir móti sól.
Þar ungu lífi landið mitt
mun ljá og veita skjól.
Sól slær silfri á voga,
sjáðu jökulinn loga.
Allt er bjart yfir okkur tveim
því ég er kominn heim.
Að ferðalokum finn eg þig,
sem mér fagnar höndum tveim.
Ég er kominn heim,
já ég er kominn heim.
(Jón Sigurðsson.)
Guð geymi þig, eins og þú
sagðir alltaf við mig.
Ástarkveðja yfir himingeima,.
Þín,
Karitas Möller.
Elsku amma. Hér ríkir sökn-
uður, söknuður til þín elsku
amma. Við finnum fyrir miklu
tómarúmi en eftir sitja minning-
ar, já góðar minningar um þig
amma mín.
Þú varst svo glæsileg amma,
alltaf svo vel til fara, með mikla
reisn, ákveðin en réttlát. Þú
hugsaðir vel um allt þitt fólk,
fylgdist vel með barnabörnum
þínum og barnabarnabörnum og
hafðir ómælda gleði af því að fá
fólkið þitt í heimsókn. Við vorum
ef til vill ekki alltaf sammála en
þú fórst fínt í það að segja manni
ef eitthvað var ekki þér að skapi.
Allir geta gert mistök sagðir þú
en þú vildir að við lærðum af
þeim. Mér fannst þú aldrei dæma
heldur frekar kenndir okkur að
vera stolt af okkur og okkar af-
rekum, á hvaða sviði sem var.
Þú varst ein af þessum ömm-
um sem eru alltaf heima, sem er
ólíkt því sem þekkist í dag. Alltaf
hægt að koma í heimsókn og
spjalla eða bara vera, laust við
áreynslu og tilgerð.
Þú kenndir okkur að fjölskyld-
an skiptir máli og þú sagðir alltaf
að eitt það dýrmætasta sem við
ættum væri nánd okkar við for-
eldra, systkini en ekki síður
frændfólkið, en það eru allir okk-
ar bestu vinir, sem er einstakt og
þetta kenndir þú okkur.
Kveð þig með söknuði, elsku
amma, en minningar um einstaka
ömmu lifa í hjörtum okkar allra.
Betri ömmu er ekki hægt að
hugsa sér.
Þín dótturdóttir,
Karitas Kjartansdóttir.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
SESSELJA SVANA
EGGERTSDÓTTIR GUÐMUNDSSON,
lést 19. september í Louisville í Kentucky
í Bandaríkjunum.
Bálförin fer fram í Louisville þriðjudaginn
25. september.
Örn Eggert Guðmundsson, Susan Varga Guðmundsson,
Jórunn Hilda G. Davis,
Jón Sigurður Guðmundsson,Susan Sweeney Guðmundss.,
barnabörn og langömmubörn.