Reykjalundur - 01.06.1971, Blaðsíða 51

Reykjalundur - 01.06.1971, Blaðsíða 51
ferðaveður. Jörðin var þakin þunnu snjó- lagi himinninn var enn heiður, þó að aðeins væri byrjað að þíða. Drengirnir skemmtu sér við að leita að dýrasporum, og kannske mundu þeir finna ugluhreiður, hérabæli, íkornabú, tófugreni eða aðrar dásemdir á leið sinni. Þeir gengu rösklega af stað og komu brátt í hinar snæviþöktu, þöglu hallir skógarins. Um hádegisbilið sáu þeir heldur sjaldgæfa sýn. En það var greifingi, sem yfirgefið hafði híði sitt og dragnaðist nú þvengmjór og glorhungraður niður brekkuna, skammt frá þeim. — Nú er hann náttúrlega að leita að rót- um eða músum, hví(slaði Venn, — hann vaknar venjulega ekki af vetrardvalanum fyrr en í febrúar eða marz, eftir því hvernig veður er. Annars er það bara á öruggum stöðum, sem hann vogar sér svona út nema þá helzt á nóttunni. Þeir héldu nú áfram göngunni og komu brátt að vatni einu, sem var þarna í skóg- iunm. Þar settust þeir niður og borðuðu morgunverðinn sinn. —Það var svei mér gott, að við höfðum ekki þessar stelpur með, sagði Frank og tróð upp í sig heilli pylsu. —Þær hefðu auðvitað æpt upp, hefðu þær séð greif- ingjann, og flæmt hann burtu. — Já, það var gott. Stelpur eru bara til óþæginda, sagði Venni og maulaði osta- kexið. — En heyrðu annars, við getum stytt okkur mikið leið með því að fara þvert yfir vatnið. ísinn heldur okkur ábyggilega, þótt ekki sé meira frost. Vatnið er áreiðan- lega botnfrosið ennþá. — Þetta er allt í lagi, sagði Frank. — Ef við förum gætilega, höfum við það leik- andi yfir. Þeir luku við að borða og gengu svo út á ísinn. ísinn var farinn að þiðna. Þeir voru þess vegna ekki komnir langt, þegar Venni datt skyndilega niður í. Hann barð- ist um og tók traustu taki í skörina, en hún brotnaði jafnharðan undan þunga hans. Frank hljóp óðara til og ætlaði að rétta honum hjálparhönd, en þá brast ís- inn einnig undir honum og hann fór á bólakaf. Bræðurnir busluðu nú þarna í ís- köldu og hættulegu baðinu, svo skammt frá bakkanum — og þó svo fjarri. — Hjálp, hjálp! æptu þeir, þótt þeir væru næsta vonlitlir um, að neyðaróp þeirra heyrðust, þar sem þeir voru svo langt „Hjálp! Hjálp!" icptu þeir liústöfu REYKJALUNDUR 51
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Reykjalundur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Reykjalundur
https://timarit.is/publication/1120

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.