Tímarit Máls og menningar - 01.11.2005, Síða 18

S JÓN
meiri prósa - lesa Burroughs dálítið, Beckett og ég veit ekki hvað. Mig
langaði að færa mig yfir og reyna að segja sögu. Líka vegna þess að þá
var ég orðinn svo leiður á „ég-i“ skáldsins. Það er kannski endapunktur-
inn. Þetta „ég“ gat ekki sagt meira og ég fann fyrir þreytu gagnvart því.
Mig langaði til að skoða þessi viðfangsefni og hugmyndir með tækjum
skáldsögunnar og koma úr mörgum áttum að sama efninu.“
Stálnótt er í senn langt á undan sínum tíma og rosalega bundin sam-
tíma sínum. Þetta er saga sem gerist eftir heimsendi, og við sem ólumst
upp við að bomban vceri raunveruleg ógn tengjum hana við hryllings-
myndirnar sem manni voru sýndar í skóla um kjarnorkuvetur ogfólk sem
flúði ofan í byrgi. 1 Stálnótt er búið að blýhúða borgina vegna geislavirkni.
Og í þessari sögu er hið líkamlega orðið hættulegra. Tengingin á milli
dauða og kynlífs er t.d. neikvœðari.
„Já, það er alger kuldi og afskræming í Stálnótt. Krakkarnir eru öll
markeruð og það er engin ást í henni. Bara mökun sem leiðir til dauða.
Nema hjá síðustu stelpunni, hjá henni er ást enda lifir hún af. Það er ein-
hver svona alger B-mynda boðskapur í öllu sem ég geri!“
Það er hœgt að lesa Stálnótt öðruvísi inn í sögulegt samhengi. Þessi stein-
steypufrumskógur sem lýst er, hin hœttulega borg, er martröð kynslóðar og
kannski engin tilviljun að nöfnin erufengin að lánifrá Enid Blyton?
„Já, en þarna byrja ég líka að flétta saman mjög ólíka þætti. Þarna
er Opinberunarbókin öll undir. Demónarnir bera allir merki sem vísa
beint á hina fjóra reiðmenn endalokanna. Og þarna kemur upp á yfir-
borðið daður mitt við einhverja teólógíu og alls konar villutrú, vitleysu
og okkúltisma. Og auðvitað bókmenntir sem ekki þykja merkilegar,
drengjabókina, glæpasöguna, vísindaskáldskap og fleira. Þessi bók er
kannski að mörgu leyti skrítin og gamaldags í dag en ég held að þarna
uppgötvi ég hvaða ævintýri geta verið í textanum og hvaða ævintýrum
ég vil lenda í. Ég vil vera þar sem þessir heimar koma allir saman og
finna leið til að birta öll þessi lög tilverunnar, hið vitræna, hið tilfinn-
ingalega og möguleikann á hinu guðlega og demóníska. Og jafnframt
komst ég að því að það var alveg á hreinu að ég vildi ekki segja frá á
raunsæislegan hátt.“
Næsta skáldsaga þín, Engill, pípuhattur og jarðarber, er sú afbókum
þínum sem égá erfiðast með að átta migá. Hvernig lifir þessi bók í minn-
ingunni hjá þér?
„Það er svo langt síðan ... Það eru hlutir í henni sem mig minnir að
séu ágætir, en ég átta mig ekki á því hvernig er að lesa hana í heild. I dag
myndi mér sennilega finnast aðeins of mikil fantasía í henni. Ég ætlaði
mér alltaf að skrifa ofboðslega hlýja bók þar sem væri svona svipuð
J
16
TMM 2005 • 4