Tímarit Máls og menningar - 01.11.2005, Qupperneq 66

Þórunn Hrefna Sigurjónsdóttir
óforbetranlegur sérvitringur. í textanum rennur ljóðmælandi saman
við Birkiland, skilur hann og stendur honum við hlið:
Við gengum saman marga villigötu framá nótt
við gerðum skurk að næturþeli þegar allt var orðið hljótt
við vorum hundeltir og okkur gert margt ósegjanlega ljótt
og að því búnu þá var lögreglan á okkur sótt
Þessi texti dregur saman á einstæðan hátt lífsdrama Birkilands í Harm-
sögu ævi minnar, þar sem hann er iðulega þolandi og fórnarlamb, er
hrakinn um villigötur, hundeltur og sigað á hann lögreglunni, sem m.a.
pínir hann (óverðskuldað!) í afvötnun.
Það má segja að borgarlandslagið sé ljóslifandi í huga Megasar vegna
þess að hann líkir oft lífi persóna sinna við þvæling um misgáfulegar
götur. Þær ganga „fram og aftur blindgötuna“, þær troða „glapstigu og
margan gæfulausan veg“ og gera sig sekar um „auðnuleysisráf á afveg-
cc
um .
Ekki einungis eru sögumenn hans á rölti um ýmsar villigötur, heldur
lýsir hann á plötunni Til hamingju með fallið (1996) tilraunum til að
reyna í Reykjavík að feta stigu með fögrum góðum nöfnum á borð við
Vonarstræti og Bjargarstíg, sem eiga að gera tilveruna bærilegri og leiða
mann í átt til hamingjunnar, en allt reynist það fals og tál og hamingjan
skreppur undan þegar reynt er að höndla hana.
Plastpokamenn og Hvassaleitisdónar
I kveðskap Megasar eru fáir af íbúum höfuðborgarinnar hvítklæddir,
rjóðir í vöngum eða bera fögru höfuðborgarlífi vitni. Þvert á móti gerir
hann glæpamönnum, dópistum, skíthælum og aumingjum betri skil
en nokkur annar. Og hans aumingjar eru einhvern veginn miklu meiri
aumingjar en allir hinir. Þó má hnykkja á því að víst er Megas iðulega
írónískur í sinni textagerð og hefur auk þess sérlega gaman af margvís-
legum öfgum og ýkjum. Hann lætur alltaf reyna á teygjanleika ímynd-
unaraflsins og tungumálsins.
Stærsta prósaverk Megasar Björn og Sveinn (1994) lyftir skíthælum
íslenskra bókmennta í nýjar hæðir. Sem kunnugt er fjallar sú bók um
feðgana Axlar-Björn og Svein skotta, sem mættir eru til borgarinnar
uppfullir af illsku og djöfulskap. Þeir gera víðreist um hin ýmsu hverfi -
nauðga, ræna og myrða eins og þeir hafa krafta til - og er bókin uppfull
af viðurstyggilegum einræðum úr hugskoti skíthælanna og gróteskum
64
TMM 2005 • 4