Tímarit Máls og menningar - 01.11.2005, Qupperneq 97

Menningarvettvangurinn
Guðna með myndum af málverkum, vatnslitamyndum og teikningum. Grein-
ar skrifa svo Viggo Mortensen, Jane Johnson og fleiri.
í Hafnarhúsi sýnir Guðrún Vera Hjartardóttir litlu manneskjurnar sín-
ar til 30. des. Þar stendur líka yfir sýning á úrvali úr aðföngum safsins frá
2002-2005. Flest eru verkin eftir íslenska listamenn, unga og eldri. Og í bogasal
Ásmundarsafns sýnir Bernd Koberling vatnslitamyndir sínar frá Loðmundar-
firði innan um höggmyndir Ásmundar Sveinssonar til 22. janúar.
í Listasafni íslands stendur yfir til 15. janúar sýningin Ný íslensk myndlist
II, framhald á samnefndri sýningu safnsins í fyrrahaust. Saman eiga sýning-
arnar að varpa ljósi á það sem helst einkennir verk yngstu kynslóðar íslenskra
myndlistarmanna. Þetta er dýrmæt tilraun til að færa nýja list nær almenningi
og óskandi að sýningin verði vel sótt.
I Gallerí i8 sýnir Þór Vigfússon glerlistamaður til jóla og í Gallerí Turpen-
tine sýnir Sigtryggur Baldvinsson til 12. desember.
Saknað
Geirlaugur Magnússon skáld féll frá þann 16. september sl. og birtist síðasti
ritdómurinn sem hann skrifaði fyrir TMM í þessu hefti.
Geirlaugi kynntist ég fyrst persónulega þegar hann gekk til liðs við menn-
ingarsíðu DV fljótlega eftir að ég hóf störf þar 1996, en ég þekkti hann að sjálf-
sögðu sem ljóðskáld allt frá útkomu fyrstu ljóðabóka hans fyrir þrjátíu árum.
Okkur gekk vel að vinna saman á DV og núna síðast á TMM og ég mat hann
mikils sem gagnrýnanda, ekki síður en skáld, en að einu leyti var hann erfiður:
Hann gat ekki haft ljóð annarra rétt eftir. Kannski var hann of mikið skáld til
þess. Meira að segja þegar hann skrifaði um skáld sem hann hafði miklar mæt-
ur á - Hannes Pétursson, Þorstein frá Hamri og Sigurð Pálsson - þá breytti
hann einhverju smávegis í dæmunum sem hann tók úr bókum þeirra. Og
ég ítreka að þetta voru ekki venjuleg pennaglöp eða ásláttarvillur, þetta voru
breytingar! Stundum var snúið að gáta umsagnirnar hans, sérstaklega þegar ég
fékk bara eitt eintak af viðkomandi bók og átti ekkert hjá mér til samanburðar.
Þá þurfti ég að fara í næstu bókabúð, kaupa bókina eða fá leyfi til að rífa plastið
af ef ekki var opið eintak, leita ljóðið uppi og skrifa það hjá mér og bera saman
við útgáfu Geirlaugs!
Geirlaugur varð ekki „vinsæll" gagnrýnandi, til þess var hann of hiklaus í
umsögnum sínum - eitt góðskáld kallaði hann ástúðlega „dr. Gerlach“. Hann
var geysilega vel lesinn í evrópskri ljóðlist og hafði víðan samanburðargrund-
völl; ekki síst þess vegna er mikill missir að honum á þeim vettvangi. Einkum
er þó skaði að missa rödd hans úr skáldahópnum, því hann óx í list sinni fram
á hinstu stund. Þegar þetta er skrifað er von á tveimur ljóðabókum sem hann
skildi eftir í handriti og verður þeirra getið síðar í Tímaritinu. En Geirlaugi
skal við ferðalok þökkuð innilega samfylgdin og tryggðin.
TMM 2005 • 4
95