Heimsmynd - 01.06.1987, Side 59

Nú kemur til sögunnar kona ein, mikill
skörungur, sem hér verður kölluð frú
i Hallgerður. Maður hennar átti svokallað
stöðvarpláss á leigubílastöðinni Bæjar-
leiðum um þessar mundir og fékk hann
aðra menn til að aka bifreið sinni gegn
leigu. Bifreiðin var Chevrolet Chevy ár-
gerð 1965 og í maí 1967 hafði nýr maður
tekið við henni; hann verður hér kallaður
Jón Jónsson. í nóvember 1967 hafði
eiginmaður frú Hallgerðar selt Jóni bíl-
inn en hann var samt enn á nafni eigin-
mannsins, enda var stöðvarleyfið hans.
Verð bílsins var ákveðið 275.000 krónur
en svo fór að Jón gat ekki staðið í skilum
og í mars 1969 skuldaði hann ennþá
79.500 krónur. Frú Hallgerði líkaði þetta
illa og þegar hún uppgötvaði að Jón
skuldaði aukinheldur tryggingar vegna
bflsins ákvað hún að taka bílinn af hon-
um. Hún hringdi í hann og boðaði hann á
sinn fund án þess að segja honum hvað til
stæði og 5. mars kom hann á heimili
hjónanna. Hann lagði bíllyklana frá sér á
stofuborð og hrifsaði Hallgerður þá um
leið og hún tjáði honum að bflinn tæki
hún hér með af honum. Jón mun ekki
hafa maldað að ráði í móinn en hvarf á
braut.
Nú vildi frú Hallgerður kanna ástand
bflsins og fékk bflstjóra einn sem hún
þekkti til að prufukeyra hann fyrir sig.
Bflstjórinn komst að þeirri niðurstöðu að
bfllinn væri næstum bremsulaus og var þá
farið með hann á verkstæði í Blesugróf-
inni. Par hófu eiginmaður frú Hallgerðar
og bflstjórinn, kunningi þeirra, að taka
til í bifreiðinni og safna saman dóti Jóns.
Hólfið í mælaborði bflsins var læst en á
lyklakippunni sem frú Hallgerður hafði
tekið af Jóni var lykill sem gekk að því.
Hólfið var fullt af alls konar pappírum og
dóti, þar voru fáein verkfæri og loks ók-
ennilegur hlutur, vafinn inn í bréfpoka
eða eitthvað álíka. Þegar þeir athuguðu
málið nánar rak þá í rogastans. Þetta var
byssa.
I Hvorugur þeirra hafði vit á byssum og
varð það því úr að bflstjórinn, kunningi
hjónanna, færi með hana til föður síns,
sem einnig var leigubflstjóri, en hann
mun hafa haft nokkra þekkingu á skot-
vopnum. Faðirinn skoðaði byssuna, tók
úr henni magasínið sem var í skaftinu og
sá að hún var fullhlaðin sjö skotum.
Hann skýrði frú Hallgerði frá þessu og
geymdi síðan byssuna yfir nóttina.
Um hádegisbil daginn eftir hringdi Jón
svo í frú Hallgerði, kvaðst vera búinn að
ganga frá tryggingamálunum og spurði
hvort hann fengi nú ekki bflinn aftur.
Hún þvertók fyrir það; þau væru skilin
að skiptum því hann hefði ekki staðið við
skuldbindingar sínar. Nú gæti hann sótt
til þeirra það dót sem hann hefði átt í
bflnum. Hann svaraði aðeins, að hennar
sögn: „Mér þykir þú segja fréttirnar."
Nokkru eftir hádegið kom Jón svo á fund
hjónanna sem þá voru önnum kafin við
að búa sig í jarðarför klukkan þrjú. Hann
reyndi enn að telja frú Hallgerði hug-
hvarf; sagðist vera að selja húsið sitt og
myndi nú vera maður til að standa við
allar sínar skuldbindingar. Hún kvaðst
hins vegar vera orðin þreytt á viðskiptun-
um við hann og vildi engu lofa um áfram-
haldandi akstur hans á Chevrolet-bif-
reiðinni; fyrst yrði hún að sjá efndir af
hans hálfu. Með það lauk samtalinu af
hennar hálfu og hún vísaði honum á tvo
bréfpoka frammi á gangi þar sem dótið
hans úr bflnum var geymt. Jón skoðaði
vandlega í pokana og sagði svo, að sögn
frú Hallgerðar: „Það var þarna byssuræf-
ill frammi í bflnum." Hún spurði hvað
hann hefði verið að gera með hlaðna
byssu í bflnum og hann svaraði því til að
hún hefði verið skilin eftir í bflnum í
febrúar. Frú Hallgerður spurði þá hvort
hann vissi ekki að svona verkfæri væru
eftirlýst af lögreglunni en hann kvaðst þá
hafa verið að bíða eftir því að einhver
kæmi til þess að spyrja hann um byssuna.
Hann bað svo oftar en einu sinni um
byssuna en hún neitaði jafnoft og sagði
að byssan yrði afhent lögreglunni. Með
það hvarf Jón á braut. Sjálfur sagði Jón
við yfirheyrslur að hann hefði fráleitt
kallað byssuna „ræfil“ heldur einungis
sagt: „Það var byssa í hólfinu," eða eitt-
hvað álíka. Hann sagðist heldur ekki
hafa nefnt febrúar í sambandi við það
hvenær byssan hefði verið skilin eftir í
bflnum hans.
Meðan hjónin voru í jarðarförinni sat
Jón ekki auðum höndum. Hann hringdi í
Lárus Salómonsson, fyrrnefndan lög-
regluþjón á Seltjarnarnesi, en þeir voru
kunnugir, og bað hann að koma heim til
sín en Jón var búsettur á Nesinu. Er
Lárus mætti á svæðið kvaðst Jón vera í
vandræðum vegna heimsku sinnar -
hann hefði verið að taka til í bílnum
sínum í janúar og þá fundið skammbyssu
undir framsætinu. Hann sagðist hafa tek-
ið byssuna og læst hana inni í hanskahólf-
inu og hefði enga hugmynd um hver gæti
hafa komið henni þarna fyrir. Hann
hefði síðan ákveðið að fara ekki með
hana beint til lögreglunnar því hann
hefði viljað vera klókur og komast að því
hver ætti byssuna, ef um hana yrði spurt.
Enginn hefði gefið sig fram og hefði hann
þá gleymt byssunni í hanskahólfinu og
aldrei skýrt lögreglunni frá fundi hennar.
Síðan lýsti Jón hvernig komið væri sér og
að frú Hallgerður hefði byssuna nú undir
höndum. Lárus spurði um tegund byss-
unnar og stærð en það vissi Jón ekki.
Lárus fór nú og hringdi til frú Hall-
gerðar, sem komin var úr jarðarförinni,
og spurði hana um byssuna. Frú Hall-
gerður sagði hana vera í öruggum hönd-
um en þegar Lárus bað um að fá að
skoða hana náði hún ekki í bflstjórann
sem hafði hana í vörslu sinni. Eftir sam-
talið við Lárus hringdi hún hins vegar í
rannsóknarlögregluna og sagði frá fundi
byssunnar. Rannsóknarlögreglumaður
fór þegar í stað á hennar fund og jafn-
framt var kallað upp í talstöð á bflstjór-
ann með byssuna. Hann heyrði boðin og
ók rakleitt á heimili frú Hallgerðar þar
sem lögreglumaðurinn var fyrir. Þetta
var Njörður Snæhólm, einn helsti sér-
fræðingur rannsóknarlögreglunnar í skot-
vopnum, og hann sá þegar í stað að þessi
byssa var nákvæmlega eins og sú sem
talin var hafa banað Gunnari Sigurði
Tryggvasyni rúmu ári áður. Hann fór
með byssuna og skotin sjö á skrifstofu
sína og hringdi þaðan í Lárus Salómons-
son og bað hann að handtaka Jón
Jónsson.
Lárus kom á heimili Jóns um hálfsjö-
leytið og var hann heima. Þeir ræddu
saman einslega inni í stofu og sagði Lárus
að rannsóknarlögreglan í Reykjavík vildi
HEIMSMYND 59