Heimsmynd - 01.06.1987, Síða 62

hann við að geta fengið nálægt tvö þús-
und krónum fyrir hana. Hann gerði svo
ekkert í því að bjóða byssuna til sölu og
lét engan vita af henni. Þegar hann
komst svo að því að fyrrnefndur Gunnar
Gunnarsson hefði áhuga á byssum hefði
hann selt honum Mauser-byssuna, eins
og áður var getið um, og ætlað að selja
honum Smith & Wesson-byssuna líka.
Hann hefði því einhverju sinni, líklega
um vorið 1966, tekið byssuna úr peninga-
kassanum á heimili sínu, þar sem hann
hafði geymt hana, sett hana í hanskahólf
Chevrolet-bílsins sem hann ók þá hjá
Steindóri og hugsað sér að sýna Gunnari
hana. Ekki sagðist hann hafa verið búinn
Hú/7 hélt hins vegar
áfram að tala um máliö
og bað hann ná að
slökkva öll Ijós í íbúðinni
því maðurinn sem myrti
leigubílstjórann myndi
koma innan skamms.
Hann þyrfti þó ekkert að
óttast; honum yrði ekki
mein gert.
að segja Gunnari frá því áður. Hann hitti
Gunnar hins vegar ekki þann daginn og
um eittleytið um nóttina, að afloknum
vinnudegi, hefði hann að venju skilað
bflnum í geymsluport Steindórs við Sól-
vallagötu. Byssan hefði þá enn verið í
hólfinu sem var læst en lykillinn var á
kippu í kveikjulásnum. Daginn eftir
kvaðst hann svo hafa athugað strax í
hanskahólfið en byssan hefði þá verið
horfin. Hann sagðist ekki hafa þorað að
spyrja um hana vegna þess hvernig hún
var fengin og hefði enga hugmynd um
hver hefði tekið hana. Síðan hefði hann
ekki séð byssuna fyrr en hann fann hana
undir sætinu í bfl sínum í janúar 1969.
Samkvæmt upplýsingum frá næturvörð-
um þeim sem stóðu vaktir í geymsluporti
árið 1966 var enginn hægðarleikur að
nálgast Steindórsbflana án þess að þeir
tækju eftir og höfðu þeir ekki orðið varir
við neinn þjófnað úr bfl Jóns né annað
grunsamlegt.
Að sjálfsögðu voru ferðir Jóns Jóns-
sonar aðfaranótt 18. janúar 1968 kannað-
ar svo nákvæmlega sem kostur var. Hann
kvaðst yfirleitt hafa byrjað akstur eftir að
hafa keyrt dóttur sína til vinnu um hálf-
áttaleytið um morguninn og hefði hann
síðan unnið meira eða minna til miðnætt-
is, nema um helgar þegar hann keyrði oft
til klukkan fjögur eða fimm að næturlagi.
Þá hóf hann eins og að líkum lætur akstur
seinna daginn eftir. Hann sagðist vera
mjög svefnþungur maður og hefði kona
hans oftast vakið hann um klukkan hálf-
sjö á morgnana. Þá hefði hann fengið sér
kaffi sem ýmist hefði verið geymt á hita-
brúsa yfir nóttina eða verið lagað af dótt-
ur hans um morguninn. Hann kvaðst
ekki minnast þess að hafa nokkru sinni
hafið akstur áður en hann keyrði dóttur
sína til vinnu en þó gæti verið að fáeinum
sinnum hefðu útlendingar beðið hann að
keyra sig út á flugvöll eldsnemma að
morgni. Þá sagðist hann muna vel eftir
ferðum sínum um það leyti sem Gunnar
Sigurður var myrtur. Hann hefði hætt
akstri um miðnætti aðfaranótt 18. janú-
ar, farið heim til sín og lagst til svefns
eins og venjulega. Síðan hefði hann keyrt
dótturina til vinnu eins og endranær og
eftir það hafið leiguakstur. Fyrsta kallið
hefði verið rétt eftir að hann hefði skilað
af sér dótturinni en ekki mundi hann eftir
farþega sínum né hvert hann hefði farið
með hann. Hann hefði unnið fram til
hádegis en þá frétt um morðið á leigu-
bflstjóranum í talstöð bfls síns. Hann
hefði síðan hætt akstri frekar snemma
enda hefði óhug slegið á leigubílstjóra
vegna málsins.
Er fjölskylda Jóns var yfirheyrð stað-
festi hún framburð hans í öllum aðalat-
riðum og kváðust kona hans og börn
aldrei minnast þess að hann hefði byrjað
akstur á morgnana áður en hann hefði
ekið dóttur sinni til vinnu. Þá dvaldi
tengdafaðir Jóns um tíma á heimili þeirra
hjóna um þetta leyti og sagðist hann
heldur aldrei hafa orðið var við að Jón
færi til vinnu fyrr en hann hefði keyrt
dóttur sína til starfa. Önnur dóttir hans,
systir eiginkonu Jóns, kvaðst hafa heyrt
föður sinn segja er morðið á leigubflstjór-
anum barst einhvern tíma í tal að Jón
hefði verið heima þessa nótt. Tengdafað-
irinn mundi ekki sérstaklega eftir að hafa
sagt þetta en dró það þó ekki í efa. Hann
sagðist auk þess alltaf sofa mjög létt og
hefði varla komist hjá því að vakna ef
einhver hefði gengið um útidyrahurðina
því mjög hátt ískur hefði fylgt henni og
hann sofið í herbergi beint fyrir ofan.
Þegar kannað var annars vegar hvenær
Jón var fyrst skráður í akstur hjá Bæjar-
leiðum þennan vetur og hins vegar hve-
nær dóttir hans mætti til vinnu kom í ljós
að í nokkur skipti virtist vera um mis-
ræmi að ræða, þannig að ekki var útlit
fyrir að hann hefði alltaf keyrt hana í
vinnuna og síðan hafið akstur eins og
hann hélt fram. Jón gat skýrt ýmis þess-
ara tilvika en ekki öll. Hvað snertir
fimmtudaginn 18. janúar þá var dóttirin
stimpluð til vinnu klukkan 0731 þann
morgun en fyrsta ferð Jóns hjá Bæjar-
leiðum er skráð klukkan 0735 svo ekki
var um neitt misræmi að ræða í það
skiptið.
Á hinn bóginn bar leigubflstjóri einn
hjá Bæjarleiðum, einmitt einn þeirra sem
höfðu tekið eftir Benz-bifreið Gunnars
Sigurðar á Laugalæk, að upp úr klukkan
sjö um morguninn hefði hann séð Jón
koma inn á aðalstöð Bæjarleiða við
Langholtsveg og hefðu þeir spjallað sam-
an um daginn og veginn. Ekki kvaðst
bflstjóri þessi, sem kalla má Pétur Péturs-
son, hafa séð neitt athugavert við fram-
komu Jóns eða fas. Jón sagði vegna þessa
framburðar að hann hefði áreiðanlega
komið á aðalstöð Bæjarleiða þennan
morgun en hann hélt því staðfastlega
fram að það hefði alls ekki getað verið
fyrr en eftir hálfátta. Hann minntist þess
raunar ekki að hafa talað við Pétur Pét-
ursson um morguninn en kvað það þó vel
geta verið.
Annar bflstjóri, Páll Pálsson, sem Pét-
ur Pétursson kvað hafa verið viðstaddan
er þeir Jón ræddust við, renndi svo stoð-
um undir framburð Jóns er hann fullyrti
að hann hefði ekki getað verið kominn á
aðalstöð Bæjarleiða um eða rétt upp úr
klukkan sjö því hann hefði aldrei hafið
akstur svo snemma, heldur yfirleitt upp
úr hálfátta eða um áttaleytið. Hann
mundi ekki eftir því að hafa hitt þá Pétur
eða Jón þennan umrædda morgun.
Þegar reynt var að finna tengsl milli
Jóns og Gunnars Sigurðar komu rann-
sóknarlögreglumenn að tómum kofun-
um. Jón kvaðst hafa þekkt Gunnar Sig-
urð í sjón en ekki með nafni og hefðu
þeir aldrei talast við. Alls ræddi rann-
sóknarlögreglan við 228 menn og konur,
starfsmenn Hótels Borgar, Bæjarleiða og
Steindórs sem unnu með Jóni á ýmsum
tímum, og enginn kannaðist við að þeir
Gunnar hefðu þekkst eða átt nokkur
samskipti sín í milli. Er fjármál Jóns voru
könnuð kom á daginn að þau voru ekki
beinlínis með hýrri há og hann var
skuldum vafinn en engin merki fundust
um að neins konar breyting hefði orðið á
högum hans um það leyti sem morðið var
framið.
Þetta mál var nú orðið umfangsmesta
sakamál sinnar tegundar á íslandi fram
til þessa. Alls konar hlutir voru kannað-
ir; áhugi Jóns á dáleiðslu og einkum
sjálfsdáleiðslu, kvikmyndaeign hans og
svo framvegis. Grunur lék á að hann
hefði komist yfir nokkrar kvikmynda
sinna með ólöglegum hætti en myndirnar
voru ekki merkilegar og ekki tókst að
sanna á hann þjófnað. Þá fór mikill tími í
að kanna kunningsskap hans og konu
nokkurrar sem hafði allundarleg afskipti
af málinu.
Þannig var mál með vexti að er Jón
vann á Hótel Borg skömmu fyrir 1950
kynntist hann þar flugfreyju einni sem
62 HEIMSMYND