Heimsmynd - 01.06.1987, Side 76

Fyrstu útgáfu Letters
from lceland prýddu
Ijósmyndir sem Auden
hafði sjálfur tekið.
Þessi sýnir ferðafé-
lagana leggja upp frá
Hraunsnefi en þar
undu þeir sér hið
besta.
Auden hreifst af íslensku bændunum og fann í
þeim ekkert af þeim durtshætti og þeiri sveita-
lubbamennsku sem hann taldi einkenna enska
bændur.
Auden í bréfinu (í þýðingu Magnúsar
Asgeirssonar):
Mér kom í dag í hug að hripa þér,
(ég held til skila kringumstæðum
öllum)
í bíl sem tölti um örœfi undir mér,
á austurleið frá Möðrudal á Fjöllum,
ég brann á vöngum, vœttum tára-
föllum,
með kvef frá Akureyri í veganesti,
árbitaleysi og fleiri heilsubresti.
Því miður þýddi Magnús aldrei nema
eitt erindi í viðbót af þessu ágæta kvæði
sem er ort undir sama bragarhætti og
kvæði Byrons hið langa um Don Juan,
sem Auden hafði lesið sér til skemmtun-
ar á sjóferðinni til íslands.
Það ætti þó ekki að skaða að láta fljóta
með á frummálinu eitt erindi úr þessum
bálki, þar sem skáldið gefur smáyfirlit
um reynslu sína af íslandi.
l‘ve learnt to ride, at least to ride a
pony,
Taken a lot of healthy exercise,
On barren mountains and in valleys
stony,
l‘ve tasted a hot spring (a taste was
wise),
And foods a man remembers till he
dies,
All things considered I consider
Iceland,
Apart from Reykjavík, a very nice
land.
Auden nefnir hér að maturinn á
íslandi hafi verið ógleyman-
legur. Það var þó ekki vegna
ágætis hans heldur þvert á
móti. Ekki voru það síst sætar súpur og
grjónagrautur sem öngruðu bragðlauka
skáldsins. Um súpur segir svo í bókinni:
„Þegar íslendingar vilja gefa manni eitt-
hvað sérlega gómsætt setja þeir briljantín
í súpuna ellegar þeir hella skaðvænlegu
magni af möndludropum út í hana. Það
eina sem hægt er að gera við þessháttar
súpu er að þekja hana með rabarbara-
sultu sem gjarnan er borin fram samtím-
is.“ Um harðfisk segir Auden að hann sé
tvenns konar, sá harðari er eins og tá-
neglur á bragðið en sá mýkri eins og
skinnið undan iljum manns. Ekki þótti
honum kindakjötið kræsilegra, það var
venjulega framreitt í límkvoðukenndum
og hálfköldum bitum þakið bragðlausri
sósu og bauð honum einkum við hál-
fkaldri fitu. Hangikjöt segir hann tiltölu-
lega meinlaust kalt, þá sé það bara eins
og sót á bragðið, en það þurfi banhungr-
aðan mann til að snæða það heitt.
í erindinu hér að ofan nefnir Auden
einnig hrjóstrug fjöll og grýtta dali. Hér
er hann eflaust mest með hugann við ferð
sem þeir skáldbræður fóru umhverfis
Langjökul á hestum. Lagt var upp frá
Gullfossi og leiðarendi var Þingvellir.
Þessari ferð er skemmtilega lýst í þeim
kafla Bréfanna sem heitir Hetty to
Nancy. MacNeice skrifar þessa ferðalýs-
ingu og gerir það að gamni sínu að breyta
sjálfum sér og Auden í tvær piparjunkur
sem eru að ferðast ásamt hóp skóla-
stúlkna og kennara þeirra. Þessir kyn-
hverfingsstælar hjá MacNeice eru auðvit-
að í takt við alkunnar hneigðir Audens í
kynferðismálum, en í rauninni voru þeir í
fylgd með litlum hópi enskra skólapilta
sem voru á ferð með kennara sínum.
Einn piltanna var fyrrverandi nemandi
og núverandi vinur Audens, Michael
Yates, átján ára gamall. Þegar hópurinn
hélt aftur til Englands varð Yates hins
vegar eftir með skáldunum og tók þátt í
ferðum þeirra tvær síðustu vikurnar.
Þremenningarnir ferðuðust vestur um
land með Dettifossi. Nálægt Patreksfirði
komu þeir í hvalstöð. Auden þótti hval-
urinn fegursta skepna sem hann hefði séð
en sagði að það dugði til að gera mann að
grænmetisætu ævilangt að sjá hann skor-
inn.
Á ísafirði bjuggu þremenningarnir á
gistihúsi Hjálpræðishersins en sátu
löngum á Kaffi Norðurpól. Auðvitað var
76 HEIMSMYND