Ársrit um starfsendurhæfingu - 2016, Síða 37

VIÐTAL
Allt þetta hefur skilað mér á
góðan stað í lífinu. Kvíðinn og
þunglyndið hafa minnkað mikið og
líkamleg heilsa er mun betri en hún
var. Ég hugsa oft til þess að ég veit
ekki hvar ég væri staddur ef ekki
hefði komið til samstarfið við VIRK.
Þar fékk ég styrk, andlegan og líkam-
legan til að takast á við erfiðleikana.“
með hjálp ráðgjafans og sálfræðingsins,
ákvað ég að sækja um að komast í skóla
sem mig hafði alltaf langað til að fara í.
Sá skóli er í Danmörku og heitir Medie-
skolerne Viborg, þar er ljósmyndadeild
þessa skóla sem starfar á nokkrum stöðum
í Danmörku. Haustið 2012 komst ég inn
í skólann. Þá var ég orðinn nokkuð góður
í hendinni eftir aðgerðina enda þá liðið
rösklega ár frá slysinu. Kærastan mín fór
með mér út og var líka í námi.
Kvíði og þunglyndi tók sig upp
Það var mjög fínt í skólanum en þegar á leið
þá fór ég að finna aftur til í hendinni og gat
ekki sinnt náminu eins og ég vildi. Samhliða
því tók sig upp hjá mér kvíði og þunglyndi. Ég
vissi um tilhneigingu mína til þunglyndis frá
unglingsárum en sálfræðingurinn vill meina
að kvíðinn hafi líka verið undirliggjandi þó ég
hafi ekki gert mér grein fyrir því.
Ég þrjóskaðist við í skólanum í eitt ár en hætti
svo vegna verkja í hendinni, þetta ástand olli
mér vaxandi kvíða og þunglyndi. Ég var lítið
í sambandi við ráðgjafann minn hjá VIRK á
þeim tíma. Hann fylgdi mér eftir í fyrstu en
svo lauk því samstarfi þegar ég var búinn að
vera úti í um það bil hálft ár.

Eftir árið mitt í Medieskolerna í Viborg var ég
í Danmörku þar til kærastan mín hafði lokið
sínu námi. Þá komum við heim, það var um
áramótin 2013-2014.
Stuttu eftir heimkomuna talaði ég við
heimilislækni minn og hann lagði til að ég
myndi aftur leita til VIRK og athuga hvort ég
gæti komist í samstarf þar á ný. Það gekk,
ég var svo heppinn að lenda á sama ráðgjafa
og áður hafði unnið með mér.
Í framhaldi af þessu sendi ráðgjafinn mig í
samráði við lækni í sérhæft mat. Þar var lagt
mat á líkamlega og andlega færni mína. Þar
kom fram að líkamlegt ástand mitt, það að
vera ofurliðugur og afleiðingarnar af slysinu,
kæmi í veg fyrir að ég gæti unnið hvaða
vinnu sem væri. Þetta kom mér ekki á óvart.
Þarna myndaðist samt dapurleiki innra með
mér því ég áttaði mig á að ég myndi aldrei
geta unnið fulla vinnu við ljósmyndun. Þá
var strax ákveðið að fyrsta úrræðið ætti að
vera sálfræðiþjónusta. Ég fór aftur til sama
sálfræðingsins sem hafði sinnt mér áður.
Við fórum saman í þá vinnu að ég gæti sætt
mig við að snúa mér að einhverju öðru starfi.
Mér fannst þetta frekar fúlt allt saman.

Á meðan ég var að ákveða mig þá var mér
af hálfu VIRK boðið að fara á námskeið hjá
NTV (Nýja Tölvu- og Viðskiptaskólanum)
í myndvinnslu (Photoshop). Það var auka
púst fyrir sjálfsmyndina og kveikti á áhuga
mínum á prentun.
Á endanum, af því að ég var búinn að ljúka
prentsmíðanámi sem hefur mikla tengingu
við ljósmyndun, þá ákvað ég að fínt væri að
stefna á að starfa við prentsmíði.

Þegar þarna var komið sögu var ég sendur á
námskeið við félagskvíða og samhliða því var
í seinna samstarfinu. Mér var synjað um
endurhæfingarlífeyri þá vegna þess að ég
hafði búið of lengi erlendis. Ég hefði þurfti
að bíða í þrjú ár til að fá slíkan lífeyri. Þannig
eru reglurnar. Ég varð því að lifa mjög ódýrt.
Þetta gekk af því kærastan mín var að vinna
og einu sinni fékk ég fjörutíu þúsund krónur
frá Félagsþjónustu Kópavogs.
Í áliðnum ágústmánuði 2014 þá var álit
sálfræðings og ráðgjafans míns hjá VIRK og
ekki síst hjá mér sjálfum að nú væri kominn
tími á að ég færi í vinnuprófun í einn mánuð.
Það gekk mjög vel, eiginlega lyginni líkast
ég sendur í sjúkraþjálfun og einkaþjálfun til
þess að koma mér í betra líkamlegt ástand.
Svo fór ég líka á námskeið sem fól í sér að
læra að lifa og vinna þótt maður sé með
verki. Flestir sem voru á þessu námskeiði
voru með bakverki en þetta hentaði mér
líka því ég er einnig með bakverki. Þessi
ofurliðleiki hefur áhrif á allan líkamann. Nú
er verið að rannsaka möguleika á ofurliðleika
sem heilkenni, kallað Ehlers Danlos. Fáir
eru með þetta svo vitað sé, kannski einn af
hverjum tíu þúsund manns.
Stefni á sveinspróf í vor
Þess má geta að í fyrra skiptið sem ég
var í samstarfi við VIRK fékk ég endur-
hæfingarlífeyri hjá Tryggingastofnun
Íslands en hann fékk ég aftur á móti ekki
hve vel það gekk. Ég er svo heppinn að
tengdafaðir minn rekur prentfyrirtæki og þar
fékk ég vinnu og vinn þar enn og líkar vel. Ég
stefni á að taka sveinspróf í greininni í vor.
Samstarfi mínu við VIRK lauk í febrúarbyrjun
2015. Áður hafði ég komist í samband við
iðjuþjálfa sem leiðbeindi mér við líkams-
beitingu í sambandi við vinnuna. Allt þetta
hefur skilað mér á góðan stað í lífinu.
Kvíðinn og þunglyndið hafa minnkað mikið
og líkamleg heilsa er mun betri en hún var.
Ég hugsa oft til þess að ég veit ekki hvar ég
væri staddur ef ekki hefði komið til samstarfið
við VIRK. Þar fékk ég styrk, andlegan og
líkamlegan, til að takast á við erfiðleikana.
Fólkið þar er svo tilbúið til að hjálpa.“
Texti: Guðrún Guðlaugsdóttir
37virk.is