Ársrit um starfsendurhæfingu - 2016, Side 41

VIÐTAL
Að því loknu fór ég inn á salerni og þar lyppaðist ég niður
og kastaði upp. Á meðan hugsaði ég: „Annað hvort er ég
að fá heilablæðingu eða hjartaáfall.“ Jafnframt hugsaði ég: „Ég er
þó á gjörgæslunni, það er ekki langt að fara.“
HALLDÓRA EYJÓLFSDÓTTIR rannsóknarsjúkraþjálfari
Um þetta leyti komu upp erfiðleikar á
vinnustaðnum, yfirmaður hætti skyndilega
og ég var gerð að aðstoðar yfirsjúkraþjálfara.
Það bættist ofan á allt annað sem ég hafði
á minni könnu. Auk mikillar vinnu var
heimilið og allskonar félagsstörf sem ég
sinnti á þessum tíma. Ég átti sæti í stjórn
Sjúkraþjálfarafélagsins og söng í tveimur
kórum svo eitthvað sé nefnt. Einnig fór ég í
mastersnám og útskrifaðist úr því með fullri
vinnu árið 2008.
Það hefur verið mér til mikillar hjálpar að
ég á góðan mann sem hefur stutt mig í
gegnum þykkt og þunnt. Hann er kletturinn
í lífi mínu, hefur alltaf staðið þétt með mér
en jafnframt gefið mér það svigrúm sem
ég hef þurft. Sá stuðningur er ekki sísta
ástæða þess hve fljót ég var að ná mér upp
eftir veikindin.“
Hvenær varstu orðin svo illa á þig komin
að þú þurftir faglega aðstoð?
„Ég hafði sem fyrr sagði lengi fundið fyrir
þreytu í vinnunni og mín viðbrögð við því
voru að taka fleiri og fleiri verkefni að mér í
stað þess að staldra við og taka því rólega.
Ég hugsaði: „Þetta er leiðinlegt, ég verð að
gera eitthvað nýtt.“
Ég var sett yfir Endurhæfingarteymi krabba-
meinsgreindra, sem var enn eitt álags-
verkefnið ofan á mína venjubundnu vinnu.
Það var árið 2013 og þá var ég farin að finna
fyrir allskonar einkennum. Um sumarið
fór ég með fjölskyldu minni í gott sumarfrí
til Svíþjóðar í fjórar vikur. En þegar ég
kom til vinnu í júlí var mikið álagsástand á
vinnustaðnum eins og gerist gjarnan hér á
spítalanum á sumrin.
Í september fór ég að finna fyrir svima og
verulegum hjartsláttartruflunum. Ég fór
til heimilislæknis sem taldi mig vera með
vanvirkan skjaldkirtil. Blóðprufa staðfesti
þá greiningu ekki. En ég lagaðist samt
ekki, heldur var komin með verki um allan
líkamann, auk þess sem sviminn var enn til
staðar, svefnleysi og kvíði.
Svo gerðist það að mamma mín fékk
blóðtappa í nóvember 2013 og dóttir mín
handleggsbrotnaði um sama leyti. Vegna
þessa svaf ég ekkert í tvo sólarhringa.
Ég fór þó til vinnu. Á einni vaktinni var ég
stödd á gjörgæsludeild og var að taka fram
úr rúmi mann sem var nýlega kominn úr
hjartaaðgerð. Þetta hef ég gert ótal sinnum
og þurfti ekki að hugsa mig um hvað það
snerti. En meðan ég var með manninn á
rúmstokknum þá gerðist eitthvað í höfðinu á
mér. Ég fékk hræðilegan svima og vanlíðan,
varð mjög máttlaus og þurfti að kasta upp.
Mér tókst þó að koma manninum upp í
rúmið aftur með hjálp hjúkrunarfræðings.
Að því loknu fór ég inn á salerni og þar
lyppaðist ég niður og kastaði upp. Á meðan
hugsaði ég: „Annað hvort er ég að fá
heilablæðingu eða hjartaáfall.“ Jafnframt
hugsaði ég: „Ég er þó á gjörgæslunni, það
er ekki langt að fara.“
Meðan ég var að taka mig saman í andlitinu
þá kom sú hugsun til mín að ég væri með
kvíða. Ég gerði mér skyndilega grein fyrir
að ég væri í ofsakvíðakasti. Sú niðurstaða
varð til þess að ég komst fram og sagði við
samstarfskonu að ég væri svo illa haldin af
svima að ég yrði að fara heim.
Þetta gerðist á laugardegi og ég var í rúminu
alla helgina. Á mánudag ætlaði ég á fætur
en gat ekki farið framúr. Ég var algjörlega
„búin á því“, alveg kraftlaus, gat ekki einu
sinni sest upp. Maðurinn hringdi og sagði
að ég væri veik.
41virk.is