Þjóðmál - 01.09.2016, Qupperneq 67

Samkvæmt þessum áætlunum verður ekkert afgangs hérlendis af orku til að flytja
utan með sæstreng. Það er þess vegna kolrangt, sem talsmenn Landsvirkjunar
hafa leyft sér að halda fram í umræðunni, að engir árekstrar verði á milli orku-
sölu hér innanlands og orkuútflutnings um sæstreng til Skotlands eða annað.
Þvert á móti blasir við ... að orkuyfirvöld í landinu verða nú þegar að velja á milli
orkunýtingar til atvinnusköpunar innanlands, gjaldeyrisöflunar, gjaldeyris-
sparnaðar og að draga stórlega úr losun gróðurhúsalofttegunda annars vegar
og hins vegar að flytja út 8-9TWh/ár af raforku um sæstreng með miklum
töpum til að létta undir með öðrum þjóðum efnahagslega og mengunarlega.
að nýta rúmlega helming af vinnslugetu
biðflokksvirkjana til raforkuframleiðslu, þá
verður raforka til ráðstöfunar um miðja 21.
öldina um 35 TWh/ár, ef ekki er reiknað með
framandi orkulindum á borð við hafstrauma,
öldur, sólarljós eða kjarnorku.
Hver má ætla, að verði orkuþörf lands-
manna á næstu áratugum? Höfundurtelur,
að hún geti orðið 34TWh/ár á 5. áratug 21.
aldarinnar og skiptist þá þannig:
Álver notuðu árið 2015 um 12,5 TWh/ár til
að framleiða 858 kt af áli. Á Norðurlandi
vestra er áhugi fyrir litlu álveri, e.t.v. með
framleiðslugetu 150 kt/ár í byrjun. Þó að
ekki verði af því að sinni, þurfa álverin
þrjú, sem fyrir eru, viðbótar orku til að
fullnýta framleiðslugetu sína með bættri
tækni, svo að hér verður reiknað með 20%
viðbótar þörf, og nemur heildarorkuþörf
álvera þá 15TWh/ár.
Önnur stóriðja en álver og kísilver notar
núum2TWh/ár. Hún hefur einnig sína
vaxtarþörf, og hér verður reiknað með
heildarorkuþörf hennar 5 TWh/ár.
Fjórar kísilverksmiðjur, sem á döfinni
eru hérlendis, þurfa 240 MW afl í upphafi,
og þær hafa allar stækkunarmöguleika,
sem líklegt er, að þær vilji færa sér í nyt á
tímabilinu 2020-2025, og að stækkunum
loknum munu þær þurfa 500 MW afl og
um 4TWh/ár af raforku.
Almenningsnotkun raforku mun vaxa
minna en hagvöxtur vegna sparneytnari raf-
búnaðar, ef afnámi eldsneytisbrennslu er
sleppt, en hér verður gert ráð fyrir svipaðri
aukningu almennrar rafmagnsnotkunar
og nemurfjölgun íbúanna, þ.e. um 1,0%/
ár. Um miðja 21. öldina mun þá notkun
heimila og fyrirtækja án langtímasamn-
ings um raforkukaup nema um 6TWh/ár
án rafvæðingar samgöngugeirans.
Alls mun þannig raforkuþörf heimila,
iðnaðar og annarrar starfsemi á landi á
árabilinu 2040-2060 nema 30TWh/ár án
nýrrar raforkunotkunar vegna afnáms á
brennslu jarðefnaeldsneytis á vökvaformi.
Samkvæmt upptalningunni í kaflanum
hér á undan mun slíkt afnám útheimta
rúmlega 4TWh/ár.
Niðurstaðan er þá sú, að til ráðstöfunar í
landinu munu verða 35 TWh/ár af raforku
úr vatnsföllum, jarðgufu og vindi, en
raforkuþörfin verðurekki minni en 34TWh/
ár fyrir miðja 21. öldina. Samkvæmt þessum
áætlunum verður ekkert afgangs hérlendis
af orku til að flytja utan með sæstreng.
Það er þess vegna kolrangt, sem talsmenn
Landsvirkjunar hafa leyft sér að halda fram
í umræðunni, að engir árekstrar verði á milli
orkusölu hér innanlands og orkuútflutnings
um sæstreng til Skotlands eða annað. Þvert
á móti blasir við eftir útkomu Skýrslunnar,
að orkuyfirvöld í landinu verða nú þegar að
velja á milli orkunýtingar til atvinnusköpunar
innanlands, gjaldeyrisöflunar, gjaldeyris-
sparnaðar og að draga stórlega úr losun
gróðurhúsalofttegunda annars vegar og
hins vegar að flytja út 8-9TWh/ár af raforku
um sæstreng með miklum töpum til að létta
undir með öðrum þjóðum efnahagslega og
ÞJÓÐMÁL hausthefti 2016 65