Þjóðmál - 01.09.2016, Síða 81

tengdum urðu til Gyðingahverfi í stórborgum
sem kristnum stóð stuggur af en sóttu þó til
margskonar úrræði við stórborgarlífí. Fyrir
það sem í milli skilur hins kristna og hins
gyðinglega guðs einkennir tilfinningavæmni
kristilegan boðskap en gyðingar láta sér
nægja að iðrast í sekk og ösku þegar verst
gegnir fyrir þeim og berja þá höfðinu við
Grátmúr sinn í nafni týndrar ættkvíslar síns
gyðingdóms sem hraktist um heimsbyggðina
uns þeim sem lifðu af heimstyrjöldina síðari
varstefnttil Palestínu 1948.
Rómarveldi, hið vestrómverska, féll fyrir
ágengni granna sinna úr norðri og lífs-
nautnahyggju á pari við vestrænna bor-
garmenningu 21. aldar. Menning gyðinga
varð undirstaða nútíma fjármálasiðferðis
og ekki bara hagfræðinnar heldur að miklu
leyti einnig raunvísinda sem byggð eru í
meginatriðum á þekkingararfleifð gyðinga.
Kristin menning er ekki úthugsuð fræði eins
og menning gyðinga heldur er hún pæling
manna sem láta sér detta margt í hug og
halda áfram að gera það vegna þess hversu
mikið vantar í sögu kristninnar til að hægt sé
að finna í henni vitið.
Frómur maður sagði mér, að áhrif eins
manns á annan væru á þremur stigum. Væri
það alþjóðapólitík þá alltaf vitlaus. Væri það
landsmálapólitík þá oftast vitlaust. Væri
það samræða manna í milli þá stundum
rétt. Ummælin má til sanns vegar færa með
tilvísun á málefni hins nýja Ísraelsríkis sem
stofnað var án tillits til þess að arabar voru
fyrir í landinu og álitu það sitt þótt ánauðugir
væru. Upphaf hins nýja Ísraelsríkis í hinni
arabísku Palestínu var stofnun Zíonista-
hreyfingar í Bandaríkjunum undir aldamótin
1900, sem er hreyfing efnamanna af gyðinga-
ættum með að markmiði endurnýjun hins
forna gyðingaríkis í fyrrum heimalandi þess.
Eftir lok seinni heimstyrjaldarinnar, eftir
að Þjóðverjar höfðu verið staðnir að því að
myrða 6 milljónir gyðinga, ákváðu sigur-
vegararnir að opna eftirlifandi gyðingum leið
til hinna fornu heimkynna þjóðarinnar við
Miðjarðarhafið. Palestínuarabarnir sem þar
voru fyrir, enda frumbyggjar þess landsskika,
hófu ásamt hjálparliðum styrjöld gegn
ísraelsmönnum daginn eftir að Gyðingar
lýstu yfir endurheimtu sjálfstæði Ísraelsríkisins.
Ófriðnum lauk með ósigri þeirra. Síðan hefur
aröbum mikið farið fram í meðferð skotvopna
og hatrið hefur eflst á báða bóga.
Þegar írak, nágrannaríki ísraels, var orðið
ein sjóðandi ófriðargrýta fyrir afskipti Banda-
ríkjamanna af innanríkismálefnum þess
spurði fréttamaður einn við valið tækifæri
æðstráðanda Saddam hvað gera þyrfti til að
tryggja frið í heimalandi hans.sem svaraði af
bragði, svartur til augna:„Það má reyna að
bjóða mér til Wasington!"
Þessi góða hugmynd hvarf þegar í vindinn
og hana hafði borið fyrir á skjám hins vest-
ræna menningarheims enda hefur stefna
Bandaríkjamanna í málefnum araba fyrr og
síðar verið að auðmýkja helsta forystumann
araba. Manna sem einkum eru þekktiraf
að gefa eftir allt sitt fyrr stoltið. Á endanum
höfðu þeir það af að hengja Saddam, þjálfa
svo í hugsunarleysi með harðræðismeðferð
í fangelsi trúarlegan arftaka hans, þjálfa
einnig hermenn íraka til varnar vestrænum
siðum þar í landi þegar Kanarnir hurfu á
brott en reka úr hernum þá sem reynst höfðu
ómeðfærilegri. Menn sem fæstir hverjir höfðu
lært nokkuð annað en hermennsku fram
að því - Þar með var efnt til kalífadæmis
leiðtoga sem kennir sig við borgina Bagdad
- ISIS - En það er önnur saga.
Þorsteinn Antonsson er rithöfundur. Greinin
er síðari hluti. Fyrri hluti birtist ísumarhefti
Þjóðmála.
ÞJÓÐMÁL hausthefti 2016 79