Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Qupperneq 18

Múlaþing
væri ekki beint til hans og þeirra Gránumanna.
Enda átti hann Benedikt gott upp að inna, því
hann beitti sér fyrir útgáfu á þjóðsagnasafni
Sigfusar.
Aðra vísu orti Sigfús á Vestdalseyri, og
síst mildari. Hann sat þá við gluggann sinn
og var að skrifa handrit sín, enda var hann
sískrifandi, hvernig sem á stóð. Þá tóku
kerlingar að hnakkrífast út af þvottasnúmm
fyrir utan gluggann hjá honum. „Þá bara
snaraði ég mér út að glugganum,“ sagði
Sigfús, „og segi“:
Hvort hafa tröllin hingað flutt?
Hvert eitt spor til dyggða tefja
Gljúfratrunta, Gilitrutt,
Gellivör og Skellinejja!10
Og valdir Seyðfirðingar inni í bæ fengu sinn
skerf írá sagnaþulnum:11
Mér hefur verið sagt í svip
sem ég reyndar lítils virði,
að lyga- slúðurs-lekahrip
lasti mig á Seyðisfirði.
10 Þessum nafnbótum mun Sigfús hafa sæmt konur í stjóm
Kvenfélagsins á Vestdalseyri. „Gljúfratrunta“ var Guðbjörg
Magnúsdóttir á Fossi, ritari kvenfélagsins. „Gilitrutt“ var Kristjana
Davíðsdóttir kennari á Eyrinni og inni í bæ, en hún var formaður
kvenfélagsins. „Gellivör“ var Guðríður Pálsdóttir á Hjalla, amma
Sigrúnar -og Vilborgar skáldkonu - Dagbjartsdætra. Vera má að
Guðríður hafi verið varaformaður. „Skellinefja“ var svo Erlendína
Jónsdóttir, dóttir Guðríðar og móðir þeirra Dagbjartssystra.
Erlendína var gjaldkeri kvenfélagsins og mesti skömngur, svo
sem breska setuliðið fékk að reyna á stríðsámnum - og frægt
varð.
Filippus Sigurðsson frá Dvergasteini (1912 - 2002) hafði vísuna
svo:
Hvort hafa tröll úr hilming flutt
hvert eitt spor til góðs að tefja?
Gljúffatmnta, Gilitmtt,
Gellivör og Skellineija!
11 Sjá skýringar Sólrúnar Eiríksdóttur við 9.og 10. vísu hér á eftir.
Af mér vilji æru flá,
þeir eru sjálfir lítils virði.
Hverjir eru þessir þá?
Þeir þekkjast best í Seyðisfirði.
Ef segja skal ég satt og frómt
-sem að þó er nokkurs virði -
utangyllt en innantómt
er svo margt á Seyðisfirði.'2
Sigfús fékkst talsvert við barnakennslu; var
farandkennari, og fór bæ af bæ. Mun hann
hafa kennt Önnu ömmu minni Sigmundsdóttur
frá Gunnhildargerði dönsku og luma ég enn
á kennslubókinni sem hann studdist við. Og
yngri systrum hennar kenndi hann lestur.
Guðlaug, yngsta systir hennar, segir frá einum
farandkennara í minningarbrotum sínum - og
bætir svo við:
Eins var með Sigfús gamla - Drauga
Sigfús. Hann var einu sinni kennari
heima og kenndi Kötu systur minni. Eg
held að það hafí verið 1904 eða 1905.
Það var svo mikil tóbakslykt af honum
að ég afsagði að læra nokkum skapaðan
hlut hjá honum. Þetta var þá siður; að
taka upp í sig, en það fór eitthvað í mig.
Heima er bezt ó.tbl. apríl 1988 bls. 203.
Vart hefur tóbaksdaunninn hlaðið undir
vinsældir Sigfúsar - hvað þá lúsasamfélagið
sem ávallt loddi við hann. Og á æfitíma
Sigfúsar - þegar eymd og volæði þjóðarinnar
var með slíkum eindæmum að enginn sá út
fyrir röndina á krónupeningi - má ef til vill
virða samtímamönnum hans til vorkunnar að
þeir skyldu ekki hlúa að starfi hans og köllun;
skapa honum starfskilyrði og vettvang, næði
12 Síðasta vísan einnig til svona:
Ef ég segi satt og frómt -
þótt suma þar ég mikils virði,
utan- gyllt en innan-tómt
er svo margt í Seyðisfirði.
Smbr. Eirík Sigurðsson: AfHéraði og úr fjöróum bls. 81
16