Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Síða 31

„Látið mig segja það sem sagan þarfnast“
Titaniku-slysið mikla
Þegar fregnin barst var eg beðinn að yrkja
eitthvað um slysið. Þá varð þetta til um þennan
fyrirboða heimsstyrjaldarinnar:
Sjá fram um Atlantshafið
hvar flýgur skipatröll
á fögrum reifað ölduljóma klárum.
Það er að sjá og reyna
ein ágæt lystihöll
og engir litu slíka skeið á bárum.
Ei hræðist neitt það ferlíki
en hvað er þar að sjá
er hægt og rótt með öldufalli svífur?
Einn gráklæddur hrimjötunn
Grænlandsjöklum frá
sem gefur hinu lag og brjóstið klýfur.
Þá lækkar hljóm í höllinni
og hlátur snýst í grát
en hreystiyrðum blandast sorgarkliður,
þá fermdur af þeim lítilsigldu bátur er við bát
en bestu mönnum sökkt þar öllum niður.
Er hreystimenn og garpamir með heiðri
tóku sjó
og hetjuljóminn berst frá þeirra stríði,
að missa Stead25 þar einan var meiri skaði þó
en mörg þúsund af undankomulýði.
Nær tíu þúsund fóta dýpi Titanika sökk
og tildrið hvarf þar allt í dimman marinn,
og líðendanna sextán hundmð lífsins
þráður hrökk
og logagyllta dýrðin öll var farin.
Ó, maður, hvað er ríkilæti? Og rembingur
þinn gróm
þó rétt sé heimsins auður máski fenginn,
þitt stærilæti og mikilmennska hjaðnar
skjótt sem hjóm
er hærri völdin taka sjálf í strenginn.
Svo kvað Sigfús um það þegar honum þótti
dómum rigna of ört, þegar hver flokkur var
dæmdur sem væri hann allt safnið af ókunnum
mönnum:
Hér hefi eg sögnum fórnað frá mér
fest hafa nokkrir sjónar á mér
aðrir þetta lymskir lá mér
leitast við unt það að há mér
fyrir heiðri er firðar spá mér
en vilji fáir vinsemd ljá mér
víst á þjóðin minna hjá mér.
Mér var vamað vegsins hinna
velsæld hljóta óska minna
hentri störf af höndum inna
holla viðurkenning finna.
Átti eg þá að láta linna
líf, eða svona djarft að vinna?
Því var eg látinn sögnum sinna
sagna vefmn flókinn spinna.
Þvi heft eg stiklað hátt á hrjónum
hrokkið til af yfirsjónum
þótt í fræðin krækti klónum
klókskap með og sníkjutónum
last mun víst hjá lista þjónum
lítil þökk sem veitt er dónum
en á ei lýtin of mjög gónum
engum hreyfi eg friðar bónum.
En hvers raunar á eg gjalda
æfileið svo þræða kalda
verða óviss í horf að halda
heimsku stundum þurfa að tjalda
fram mig hrekur forlag alda
fólsku við að þæfa galda
ei skal ráðnu mót þó maida
mun sá vilji hærri valda.
William Thomas Stead (1849-1912) Breskur blaðamaður,
hugsuður og friðarsinni.
29