Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Síða 113

„Austurland er Eden jarðar, æsku minnar Paradís“
á Hofi, þar sem hver góðklerkurinn eftir annan
hefur prýtt kirkjuna og núverandi prófastur
og frú hans gjört staðinn að einu fegursta
prestssetri hér á landi. Þar er t.d. allt túnið
orðið rennislétt og svo er víða um að litast á
myndarlegum bæjum, þar sem upp hafa risið
myndarleg hús á síðustu árum. A fæðingarbæ
mínum Egilsstöðum, voru nú horfnar stóru
þúfumar þar sem ég veltist lítill, þess vegna
sýndist mér neðra túnið minna en áður. A
nágrannabæjum, er nú búa gamlir æskufélagar,
hafa hendur staðið fram úr ermum. Ég
gladdist mjög yfir dugnaði, framkvæmdum og
velgengni bræðra minna, frænda og gamalla
félaga. Það er ég sá og spurði.
Vopnafjörður hefur tekið miklum fram-
fömm þessi liðnu 17 ár. Kirkjulífið er til
fyrirmyndar og gróðurfar náttúmnnar hefur
aukist. Áreyrar hafa gróið upp, því veldur
snjóleysi síðari ára og minni vatnaelgur.
Loðvíðirinn og grávíðirinn, sem setur næstum
draumblíðan svip á frjósamt landið, teygir
sig alveg út í árfarveginn. Þama hlægja blóm
við sólu alveg fast við vatnið. Kauptúnið á
Vopnafirði er vafið túnum og þar er talsvert
stór fiskibátamiðstöð og mikið að starfa.
Og Fjallanesin, Ásbrandsstaðamóamir og
Gerðisbláin era sannnefnd Ukraína Islands.
Löngum var Vöpnafjörður lokaður löngum
heiðum, nú síðan bílvegur kom í Möðmdal
hefur þjóðin fundið þessa fögu sveit og traustu
íbúa hennar. Á næstu ámm mun ferðamanna
straumurinn hraðaukast þangað.
Haldið heim til Þingeyrar
Ég lýk máli mínu, þótt margt fleira vildi ég sagt
hafa. Ég flyt hér öllum bræðmm mínum og
fólki þeirra, föður mínum, frændum og vinum
er ég hitti og sýndu mér ógleymanlega vináttu
og gestrisni, alúðar þakkir fyrir móttökumar.
Ég get ekki lýst tilfinningum mínum, er
bíllinn bar mig aftur burt frá Austurlandi.
Ég er þakklátur fyrir þann hugarauð er ég
safnaði. Myndirnar skýrðust: „Austurland
er Eden jarðar, æsku minnar Paradís.“ Þetta
er ljósara í hug mér en nokkm sinni fyrr. En
annað kom í ljós, einmitt þegar blánaði fyrir
fríðum byggðum Vestfjarða úr ijarlægðinni,
fékk ég, og einnig við merkilegan samanburð
staðhátta og menningu eystra og vestra enn
gleggri vitund þess að ég er líka orðinn
allgróinn Vestfírðingur, tengdur margvíslegum
böndum, ágætu fólki þar, er ég hefi kynnst
þau árin sem Austurland var mér horfíð sýn.
Og þegar við bætist kynni í Norðurlandi og
tengdir við fólk á Suðurlandi, finn ég glöggt að
eitt er ofar öllu. Hvar sem við búum á landinu,
austan eða vestan, norðan eða sunnan emm
við og viljum vera Islendingar „og vinna allt
sem orkum vér vort ættarland til heiðurs þér“.
Fegursta land og glæst framtíð
Eftir þessa ferð svellur mér í hug: Ég er stoltur
af því að vera Islendingur og eiga íslenska
konu. ísland, hvort sem er austan eða vestan,
norðan eða sunnan er yndislegt land, fegursta
og tignarlegasta land í heimi Og íslenska fólkið
er hvar sem farið er, frábært að upplagi og
manndómi. Því að „táp og fjör og frískir menn
fínnast hér á landi enn“. Hvarvetna er fólkið
gott og vinhlýtt. íslenska þjóðin hlýtur að eiga
glæsilega framtíð en gæta þarf vel góðra kosta
í spilltum heimi á voðans tíð og því betur, sem
er sinnt um hæfileika landsins bama. Því ríkari
skylda, því meiri ábyrgð um uppeldi, ástundun
og starf til heilla landi og lýð.
Efla þarf sanna ættjarðarást í hug og hjarta
æskulýðsins. Það verður helst með því að
hann eigi þess kost að sjá sem gleggst landið
og fólkið, þá verður það heitasta þrá hvers
íslendings að „elska, byggja og treysta á
landið“ Þá eigum við öll dýrðlegt sumar í
vændum. Blessi Drottinn ættjörð vora og vaki
hann yfir velferð lands og fólks.
Hjörtnr Þórarinsson tengdasonur Sigurðar
bjó greinina til prentunar.
Ritstj.