Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Síða 120

Múlaþing
norðanáhlaupsins gert mat á öllum aðstæðum
erfiðara en ella.
Svo liðu dagamir og það leið á janúar-
mánuð. Elís, bóndasonur frá Amamúpi, og
bræður hans, Guðmundur og Bjami, fóm
daglega til þess að gæta að hvort á fjörum
væri eitthvað að finna sem varpað gæti ljósi
á afdrif prestsins. Og fleiri áttu leið um þar
undir Amamúpnum í ýmsum erindum. An efa
hafa allir haft augun hjá sér þar og svipast um
eftir hverju því er skýrt gæti hvarf sr. Sigurðar.
En ekkert sást og dagamir nálguðust aftur
sitt vanalega far. Hugur manna var þó áfram
bundinn hvarfi prestsins.
... eitthvað dökkt stóð upp úr snjónum
í Keldudal hélt lífið áfram þar sem ýmsar
skyldur daglegra verka kölluðu að á bæjunum.
Við lesum í frásögn Elíasar í Hrauni
þar sem hann víkur fyrst að áðurnefndri
jólatrésskemmtun:
Eftir um það bil þriggja vikna tíma frá
hvarfi prests var svo jólatrésskemmtunin
haldin og komu meðal annarra Helgi
Pálsson þáverandi kennari við farskólana
í Haukadal og Keldudal ásamt konu sinni
Bergljótu Bjamadóttur, en þau vom búsett
[að Brautarholti] í Haukadal, einnig var
með þeim ungur maður, Einar Einarsson
ættaður [frá Skálará] í Keldudal. Það mun
hafa verið laugardagskvöld sem umrædd
skemmtun fór fram, en upp úr hádegi á
sunnudag lögðu þau upp til síns heima
Bergljót og Einar, því Helgi ætlaði að byrja
kennslu útfrá á mánudagsmorgun og varð
því eftir.
Veðri hafði verið svo háttað undanfama
daga að rignt hafði talsvert og reyndar verið
þíðviðri, svo snjór seig mjög. Nú halda
þessi tvö sem leið liggur og fóm fjöru sem
kallað var, því lítt mun efri leiðin hafa þótt
fær, en hún var handmokuð gata sem lá yfir
svokallaða ófæm, sem em klettar er ganga
í sjó niður og þarf að sæta sjávarföllum
fyrir. Segir ekki af ferðum þeirra tveggja
fyrr en þau koma inn undir ófæmna, en
þar hafði einmitt ysta snjóflóðið fallið.
Sjá þau þá að eitthvað dökkt stóð upp úr
snjónum og er þau athuga þetta betur kom
í ljós að þetta var ól á tösku sem prestur
hafði ævinlega með sér á ferðum sínum.
Þau snúa sömu leið til baka og tikynna
fúnd sinn. Kristján Guðmundsson, sem þá
bjó á Amamúpi, sendi nú á hina bæina í
Keldudal til að safna mannskap til nýrrar
leitar og þá fyrst og fremst með það fyrir
augum að kanna þetta snjóflóð. Þeir munu
hafa komið fyrst á staðinn Amamúpsmenn
og Matthías heitinn Þorvaldsson sem þá bjó
á Skálará. Við frá Hrauni komum aðeins
seinna og vora hinir þá búnir að fmna lík
prestsins og grafa það úr snjóflóðinu, enda
ekki nema tæpur 1 metri niður að því og
það skammt frá töskunni. Það skal tekið
fram að upphaflega var snjóflóðið þar sem
prestur lá einir 3-4 metrar ef ekki meira.
Elís frá Amamúpi staðfesti frásögn Elíasar
frá Hrauni í öllum atriðum. Er Elís kom á
staðinn þar sem taskan fannst sá hann, fyrstur
manna, hvar fmgur hægri handar prestsins
stóðu upp úr hratt bráðnandi snjónum ... Þá
varð leitarmönnum ljóst hvað gerst hafði.
Þorri var genginn í garð. Kominn var
sunnudagurinn 24. janúar 1943 þegar lík sr.
Sigurðar fannst. Menn réðu það af aðstæðum
að prestur hafi „rasað út af götunni þama í
gilinu og komið því róti á, sem valdið hafi
því að snjóskriðan fjell.“18 Síðan hafi hann
borist all langan spöl niðureftir með flóðinu.
Á sama veg var skýring höfð eftir Oskari
hreppstjóra Jóhannessyni í Morgunblaðinu:
„Álit manna er, að síra Sigurður heitinn
hafi ætlað að stökkva yfir gilið, en hengja
brostið undan honum, hann lent niður í það og
18 Úr bréfi Angantýs Amgrímssonar, 18. apríl 1943.
118