Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Síða 124

Múlaþing
Upphæðin nam rúmum sex þúsund krónum.30
Svaraði hún að andvirði til um það bil 140
dagsverka um heyannir á þeim tíma.31 Segir
það nokkuð um verðmæti upphæðarinnar.
En lífið hélt áfram ...
Það varð að ráði að sr. Eiríkur á Núpi
tæki að sér þjónustu í prestakallinu „á
vegum ekkjunnar“ ... eins og það er orðað
í samtímaheimild ... „verður hann vægur í
kröfum. Heldur hún því fullum launum til
fardaga.“32 Frú Guðrúnu barst ijárstuðningur
víða að, m.a. frá Patreksfirði og ísafirði þar
sem prestamir stóðu fyrir öflun liðveislu. Sr.
Sigurður hafði ábúð á Söndum, eins og áður
sagði, og munu ábúðinni hafa fylgt 25-30 ær
leiguær. Auk þess gaf Sandajörðin grasnytjar
sem mjög voru eftirsóttar af Þingeyringum
eins og fyrr var vikið að. Leigur fyrir þær
gengu væntanlega til ábúanda. Guðrún átti
auk þess vísan stuðning bræðra sinna er
bjuggu syðra og hjá ættmennum sr. Sigurðar
í Vopnafirði mun hún einnig hafa átt ömggt
athvarf.33
Hjörtur Þórarinsson, er varð tengdasonur
Guðrúnar, lýsti því hins vegar hvernig
prestsfjölskyldan brást við breyttum högum:
Hver urðu viðbrögð fjölskyldunnar og
samfélagsins gagnvart þessum tíðindum?
Börnin og þölskyldan höfðu undanfarið
kynnst þeim áföllum sem sjóslysin höfðu
valdið á nokkum heimilum á yfirstandandi
styrjaldartíma. Samfélagsþjónustan lagði
það til að sundra heimilinu og koma böm-
unum fyrir á einstökum heimilum. Móðirin
sagð nei við slíkri ráðstöfun. Það væri
meir en nóg fyrir bömin að missa föður
sinn, en ekki móður sína líka. Almanna-
30 Ágrip af bréfi Ólafs Ólafssonar.
31 Magnús S. Magnússon: Landauraverð á íslandi (2003), 271.
32 Ágrip af bréfi Ólafs Ólafssonar.
33 Úr bréfi Angantýs Amgrímssonar, [10.] maí 1943.
tryggingar vom ekki komnar á fót á þessum
tíma. Afallahjálp var ekki á dagskrá á
þessum ámm. Aðeins í þetta eina skipti
bognaði þessi sterka kona undan ofurþunga
örlaganna. Það var dagana eftir að útförin
hafði farið fram. Þótt Guðrún hefði bognað,
þá brast hún ekki. Þegar botni örvæntingar
var náð var risið úr rekkju og stigið á fætur.
Fjölskyldunni var þjappað saman og mestu
brotsjóum örlaganna bægt frá.
Fyrirhuguð ferð systranna næsta vor til
inntökuprófs við Menntaskólann á Akur-
eyri var slegin af. Faðir þeirra var búinn
að undirbúa þær undir prófið í Unglinga-
skólanum [á Þingeyri] sem hann hafði veitt
forstöðu í mörg ár. Með aðstoð ættingja,
safnaðar og vina var lagður fjárhagslegur
gmnnur að framtíð fjölskyldunnar. Söfnuð-
urinn stóð fyrir almennri og mikilli fjár-
söfnun til stuðnings fyrir ekkjuna, vegna
flutnings og fótfestu á nýjum stað.
Til Reykjavíkur fluttist fjölskyldan í ágúst
1943. Seinkun og breyting varð á fyrri
áformum til menntunar bamanna. En þegar
litið er til hópsins í dag sést að farsæld og
frami hefur fylgt þessum bamahópi hennar,
allt frá þeirri stundu er Guðrún stokkaði
upp örlagaspil sín og stappaði kjarki, þol-
gæði og samheldni í börnin sín. Hún hélt
heimili með börnum sínum þar til þau eitt
af öðm stofnuðu sitt eigið heimili og naut
hún samheldni þeirra alla tíð.
Þegar til Reykjavíkur kom festi hún kaup á
íbúð á Týsgötu með Gunnari bróður sínum
og naut þar góðrar aðstoðar hans. Jafnan
hafði hún glöggt auga fyrir að skipta um
íbúð og ná hagstæðum kjörum á húsnæðis-
markaðinum.34
Nú er stór ættbogi út af þeitn hjónum, sr.
Sigurði Z. Gíslasyni og Guðrúnu Jónsdóttur,
kominn.
34 Úr bréfí Hjartar Þórarinssonar til höfundar 3. maí 2014.
122