Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Qupperneq 133

Sandvíkurstóðið
Leifur Jónsson í Skálateigi á Bleikskjónu, reiðir hundinn Glám. Ljósmyndfrá Leifl Jónssyni.
hjá Kaupfélagi Héraðsbúa á Reyðarfírði.
Þá var kaupfélagsstjóri Þorsteinn Jónsson,
landskunnur umsvifamaður og hestaunnandi.
Líklegt er að Þorsteinn hafi á einhvem hátt
lagt þessu máli lið frá upphafi sem helsti
máttarstólpi Kaupfélagsins enda vom folöldin
lengst af tekin til slátrunar þar. Þorsteinn hafði
einhver sambönd um sölu á folaldakjöti og sá
um að koma afurðum þessum í verð og seldi
einnig talsvert til lífs af folöldunum, þeim sem
kaupa vildu. Allavega dreifðust þessi skjóttu
tryppi frá Sandvík smám saman um Hérað og
firði. Sandvíkurfolöldin þóttu ætíð vel fram
gengin og bám oft af haustfolöldum sem til
slátrunar komu. Þó kom fyrir að taka þurfti
eitt og eitt og fóðra veturlangt. Voru það helst
síðköstuð folöld. Herdís telur að í mesta lagi
hafi fallið til eitt smáfolald á ári sem þurfti
að fóðra heima.
Eitt sinn kom það fyrir þegar búið var að
taka undan hryssunum í Skuggahlíð að tvær
þeirra vom horfnar þegar reka átti hópinn aftur
suður til Sandvíkur. Hófst þá leit að hryssunum
og fundust þær í svokölluðu Drangaskarði sem
er hátt í fjallinu Nýpu ofan við Neskaupstað.
Kostaði það töluverða fyrirhöfn að ná þeim
aftur til byggða.
Þegar ljóst var að minni grundvöllur var
fyrir því að selja folöld til lífs, var fljótlega
farið að velja til undaneldis þær hryssur sem
mest gáfu kjötið. Tvær af þeim hryssum sem
í upphafi komu höfðu þótt bera af í byggingu
og fasi. Þær voru bleikar að lit, léttbyggðar,
stórar og grannholda og skáru sig úr hópnum
131