Morgunblaðið - 11.03.2022, Blaðsíða 46

J
óhanna Guðrún hefur verið búsett í Kaupmannahöfn
síðstliðin tólf ár, en þar býr hún ásamt manni sínum og
tveimur dætrum. Jóhanna Guðrún, sem alltaf er kölluð
Lilla, er viðskipta- og markaðsfræðingur að mennt og
rekur sína eigin markaðsstofu auk annarra verkefna.
Lilla tilheyrir stórskemmtilegum vinkvennahópi sem saman-
stendur af 18 æskuvinkonum frá Sauðárkróki sem gengur að
sjálfsögðu undir nafninu Kvenfélagið Geirmundur. Ár hvert held-
ur hópurinn í óvissuferð sem þær skiptast á að skipuleggja og að
þessu sinni var komið að Lillu ásamt einni annarri. „Ferðin er
alltaf á sama tíma ársins og er alveg heilög, klárlega það
skemmtilegasta sem ég geri. Það er alltaf eitthvert þema og hef-
ur það til dæmis verið Hillbilly, gamalmenni, víkingar, stríðsárin
og Disney. Í fyrra var þemað ferming. Við létum prenta boðskort
og ekkert annað kom til greina en að við skipuleggjendurnir yrð-
um klæddar sem prestar,“ segir Lilla, en undirbúningurinn tók
marga mánuði og endurspeglaðist í allri dagskránni.
Lilla segir að flestar hafi þær sótt innblástur í sína eigin ferm-
ingu, aðrar frá eldri kynslóðum og tvær klæddust sínum eigin
fermingarfötum frá 2001. „Það var ótrúlega fyndið að heyra í
þeim þegar þær sáu hver aðra, mikið hlegið og nostalgían bank-
aði hressilega upp á,“ segir Lilla en hópurinn var leiddur í tvö-
faldri röð inn í Langholtskirkju þar sem presurinn sem fermdi
þær á sínum tíma, séra Guðbjörg Jóhannesdóttir, sem nú er
prestur í Langholtskirkju, tók á móti þeim.
„Okkur var öllum svo minnisstætt hvernig Guðbjörg nálg-
aðist fermingarfræðsluna í gamla daga, hún byggði hana að
mestu upp á spjalli um lífið og tilveruna, náungann, tengsl og
fleira sem var okkur virkilega gott veganesti út í lífið. Við báð-
um hana að taka eina slíka og úr varð fallegt, gott og einlægt
spjall um vinskap, gildi, lífið og tilveruna,“ segir Lilla en hóp-
urinn skellti sér svo á kóræfingu og að sjálfsögðu var svo ferm-
ingarveisla í safnaðarheimilinu. „Við hentum í kransaköku,
reyndar brunnu nokkrir hringir þannig að segja má að hún hafi
verið svolítið „freestyle“, og að sjálfsögðu var einnig mar-
ensterta, heitir réttir og allt það sem okkur þótti ómissandi á
okkar eigin fermingarborðum. Ekki var við annað komandi en
að hópurinn færi í fermingarmyndatöku þar sem allar helstu
pósurnar voru teknar, hönd undir kinn og hausinn á ská, passíu-
sálmar í hendi og uppstilling við heimatilbúnu borðskreyting-
una og fermingarkerti,“ segir Lilla en dagurinn endaði svo á
fermingarferð þar sem jeppi á vegum Amazing Tours sótti hóp-
inn og flutti á Nesjavelli og Hvalfjörð. „Við stoppuðum nokkrum
sinnum á leiðinni til að skoða okkur um, fórum í leiki, skelltum
okkur í pottinn og sjóinn á Bjarteyjarsandi og enduðum svo
ferðina á Lopapeysunni á Akranesi.
Við Skagfirðingarnir erum náttúrlega
með meistaragráðu í sveitaböllum og
fengum aldeilis að viðra hana,“ segir
Lilla.
Pleðurjakkinn hrikalegi dreginn fram
Aðspurð hvernig fermingar-
undirbúningi hennar hafi verið háttað á
sínum tíma segist Lilla ekki hafa passað
inn í hið hefðbundna „stelpubox“ þegar kom
að því að velja fermingarfötin. „Ég upplifði
fermingarfatnað hálfvæminn og steríótýpískan á
þessum tíma. Mig hryllti við tilhugsuninni að fara í kjól og
hvað þá húrra mér í hvítan og bleikan blúndukjól, ég fann mig
bara ekki í því án þess að þykja það ljótt. Auk þess var ég mjög
lítil miðað við aldur og passaði aldrei í tískuföt, fannst ekki töff að
versla í barnabúðum og mátti almennt ekki vera að því að skipta
úr íþróttagallanum. Það lá því í augum uppi að verkefnið að landa
flottu fermingardressi óx mér í augum og ég hef eflaust sjaldan
verið jafn lítið peppuð yfir nokkru. Einhverjum vikum fyrir ferm-
inguna var ég í Reykjavík með foreldrum mínum og við mamma
fórum í Kringluna, en við skulum segja að það hafi ekkert lekið af
mér spennan,“ segir Lilla en fyrir valinu varð svartur Stussy-
kjóll og dökkfjólublá rúllukragaskyrta úr Smash. „Þetta sló í
gegn hjá okkur mömmu en starfsfólk búðarinnar sagði að þetta
væri alls ekki hentugur fermingarfatnaður. Stuttu fyrir stóra
daginn sýndi ég vinkonu minni fötin og ég veit ekki hvert hún
ætlaði,“ segir Lilla og daginn fyrir ferminguna völdu þær mæðg-
ur annað dress. „Ég gekk út með hvítar buxur með bleiku dem-
antahjarta framan á, hvítan gegnsæjan kjól úr hálfgerðu blúndu-
efni og pastel-bleikan bol innanundir. Hvítir bandaskór
Æskuvinkvennahópur frá Sauðár-
króki endurgerði ferminguna sína
Flest munum við nokkuð vel eftir fermingardeg-
inum okkar, sama hversu langt er liðið frá hon-
um. Jóhanna Guðrún Jóhannesdóttir fermd-
ist frá Sauðárkrókskirkju árið 2001 og á hún
grátbroslegar minningar frá sínum ferming-
ardegi og undirbúningi hans. Ekki nóg með
það, heldur hittist æskuvinkvennahópur hennar
síðastliðið sumar og endurgerði ferminguna.
Kristborg Bóel Steinþórsdóttir | boel76@gmail.com
Jóhanna býr í
Danmörku ásamt
fjölskyldu sinni.
fullkomnuðu dressið. Ég man enn hvað mér þótti þetta úr karakt-
er við mig en fannst ég þurfa að fylgja straumnum. Það sem topp-
aði allt var að á sjálfan fermingardaginn dró mamma fram einn
hrikalegasta pleðurjakka sem sögur fara af, liturinn er óskil-
greindur fjóluvínrauður, en jakkann hafði ég átt í tvö ár og alltaf
harðneitað að ganga í honum. Ég gaf eftir þennan eina dag og
veit vel að þegar mamma les þetta mun hún hugsa með sér; en ji,
hann sem var svo flottur – henni væri trúandi til þess að eiga
hann enn í geymslunni fyrir barnabörnin,“ segir Lilla og hlær.
Hefði viljað vera óhræddari við að fara eigin leiðir
Upprifjun Lillu á fermingardeginum sjálum er skondin. „Ég
átti góðan dag með vinum og fjölskyldu þó svo eitt og annað í
umgjörðinni hafi ekki endilega verið í takt við mig eða mínar
skoðanir. Ég byrjaði daginn á því að fara í greiðslu þar sem hárið
var sett upp í voða krúsídúllur og bleik steinabönd þrædd inn í
herlegheitin og auðvitað var veglegur lokkur látinn hanga niður
meðfram andlitinu. Mér fannst þetta flott greiðsla en kannski
ekki alveg í mínum anda, enda vön að hafa hárið slétt og frjáls-
legt. Eftir greiðsluna tók fermingarförðunin við, nokkuð sem
mikið var rætt á meðal okkar stelpnanna fyrir ferm-
inguna, en ég tengdi þó alls ekki við. Systir mín
var að læra förðunarfræði á þessum tíma og
ætlaði að mála mig. Ég hafði aldrei nokkurn
tímann spáð í að setja svo mikið sem
maskara á mig, en ég taldi þetta bara
eitt af þessum boxum sem eðlilegast
væri að haka í. Ég endaði með fulla
förðun og brá þegar ég leit í spegil en
það var enginn tími til að spá í því þar
sem komið var að myndatökunni og
svo athöfninni sjálfri. Þar var ég í
fremstu línu með allt of stóra blúndu-
hanska og vínrauða Passíusálmabók í
hendi. Ég gekk inn með bestu vinkonu
minni sem hafði náð fullri hæð fyrir ferm-
ingu auk þess að vera í smá hælum í þokkabót,
svolítið eins og hún hefði tekið litlu systur sína með.
Athöfnin gekk nú bara áfallalaust fyrir sig, veislan var vel
heppnuð og frábær hópur fjölskyldu og vina naut dagsins með
mér. Gleðin yfirgnæfði algerlega ónotin sem ég upplifði við að
hafa farið svo langt út fyrir minn karakter og þægindaramma
hvað útlit og stíl varðaði. Þegar ég lít til baka hefði ég þó viljað
vera óhræddari við að fara mínar eigin leiðir, þora að vera öðru-
vísi og ekki láta umhverfið stjórna mér. Það er nokkuð sem ég
lærði síðar á lífsleiðinni og hefur verið mjög annt um og vil miðla
áfram til minna barna og annarra. Að nota röddina og segja þína
skoðun. Fylgja „magatilfinningunni“ sem lýgur aldrei og segja
já við því sem þig langar og nei við því sem þú vilt ekki. Mín upp-
lifun er sú að allt sem tengist fermingunni sé töluvert frjálsara
og fjölbreyttara nú en það var. Þegar ég sé fermingarmyndir í
dag hugsa ég oft hvað þessir krakkar eru töff og þora að vera
þau sjálf, eins og þeirra rödd vegi þyngra og meira mark tekið á
þeim. Auðvitað á það að vera þannig, börn og ungmenni hafa svo
ótrúlega margt fram að færa, við getum svo sannarlega lært af
þeim eins og þau af okkur. Við eigum að gefa þeim pláss og bera
virðingu fyrir skoðunum þeirra,“ segir Lilla.
Ég gekk út
með hvítar buxur með
bleiku demantahjarta
framan á, hvítan
gegnsæjan kjól úr hálf-
gerðu blúnduefni og
pastel-bleikan bol inn-
anundir. Hvítir
bandaskór fullkomn-
uðu dressið.
Jóhanna Guðrún Jóhann-
esdóttir ásamt æsku-
vinkonum sínum en þær end-
urgerðu ferminguna sína með
svona líka góðum árangri.
46 MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 11. MARS 2022