Borgfirðingabók - 01.12.2006, Qupperneq 22

20
Borgfirðingabók 2006
Frœgur prófessor islenskur tók sig til að þýða á íslensku tvœr
línur eftir norskt skáld, Sigbjörn Obstfelder. Þær eru svona:
Jeg er vist kommet til en fejl klode.
Her er saa underligt.
Þýðing prófessorsins:
Eg er víst kominn yfir á rangan hnött.
Hér er svo undarlegt.
Eg œtlaði mér að betrumbæta þetta og sagði svo:
Skyldi ég hafa farið hnattavillt?
Eg kann ekki við mig hérna.
Prófessorinn flutti þetta með styrkri rödd karlmannlegri. Eg
með engri rödd nema eitthvað hafi heyrst inni í höfðinu á mér.
(43)
í kafla um lélegan klæðaburð Islendinga, og þá einkum kvenna,
í Samastað í tilverunni víkur Málfríður að þingeysku skáldkonunni
Huldu (1881-1946), einu íslensku skáldkonunni sem hafði öðlast
opinbera viðurkenningu. Þegar hún kom fyrst fram upp úr aldamót-
unum 1900 orti þjóðskáldið Einar Benediktsson til hennar kvæð-
ið „Til Huldu“ þar sem hann m.a. kallar hana „íyrsta gróður vors
nýjasta skóla“, og á lýðveldishátíðinni 1944 fékk hún verðlaun fyrir
ættjarðarkvæðið „Hver á sér fegra föðurland“, sem gefúr nokkuð
aðra og fegraðri mynd af landi og þjóð en yfirleitt má sjá í ljóðum
kvenna.27 Að mati Málfríðar yrkir Hulda samkvæmt útlendri tísku en
ekki íslenskum raunveruleika, og ljóðmál hennar ber hún saman við
tungumál þeirra borgfirsku kvenna sem hún ólst upp hjá:
Inn í þessi gömlu fátæktar- og óþrifnaðarvandræði komu svo
flnheitin utan úr heimi og samrýmdust engan veginn, en urðu
þó að vera. Því tískan er líklega voldugasta aflið i heiminum.
Blómstur og silki, litir og Ijós, við liðum saman, þá hrundi
rós. Svo kvað Hulda, fyrsti gróður vors nýjasta skóla; og sá
sem hún leið með greip rósina og sagðist vilja geyma hana