Borgfirðingabók - 01.12.2006, Side 173

Borgfirðingabók 2006
171
Á Miðsandi var reynt að búa eins lengi og hægt var. Túnið var
að vísu allt lagt undir mannvirki, en fjölskyldan hélt að allt yrði gott
þegar stríðið væri búið. Á næsta ári.
Síminn á Miðsandi var því notaður til að tilkynna um skotæfing-
ar og þess háttar. Þegar skotið var á flugvélar áttum við að leita vars
í kjöllurum húsanna og ekki vera á víðavangi. Það var bara svo
spennandi að sjá hve nærri markinu þeir hittu! í glaðasólskini um
miðjan dag var verið að æfa skotfimi loftvamarskyttnanna. Hvert
virkið af öðru fékk að reyna sig. Skyttumar á Hrafneyri voru slyng-
astar; hittu í mark í níunda skoti og vindpokinn féll í sjóinn út af
Saurbæ. Þá var nú fagnað á Hrafneyri. En virkið í Hálsnesi hafði ekki
heppnina með sér, skutu allan daginn án þess að hitta!
Þegar kúlurnar spmngu mynduðust litlir reykhnettir sem sýndu
hversu færir kallar mönnuðu byssurnar. Strákar þurftu auðvitað að
fylgjast með þessu. Stundum heyrðust sprengjubrotin koma niður í
möl eða á steina. Menn höfðu að sjálfsögðu áhuga á að fylgjast með
þessum leik. Stundum munaði mjóu, eins og þegar Guðmundur bóndi
á Bjarteyjarsandi kom út í dymar á húsinu sínu, horfði um stund á,
færði sig síðan nokkur skref fram á hlaðið til að sjá víðar. Þá heyrði
hann dynk fyrir aftan sig og sneri því inn aftur. Stóð þá sprengjubrot
í þröskuldinum þar sem liann stóð rétt áður!
Ég held að einstök hlífð hafi verið yfir byggðinni okkar í öllum
þessum gauragangi. Mjög lítið var um slys eða óhöpp þó tilefni hafi
verið næg. Samskipti við sjómennina voru ævinlega hnökralaus og
oft skemmtileg. Þeir vildu ekki vera héma, vom bara ekki spurðir.
Skip í strandsiglingum, milli hafna, vom mörg, og engum var sagt
hvert næst yrði farið.
Des. 2005