Borgfirðingabók - 01.12.2006, Side 188

186
Borgfirdingabók 2006
okkar. Tvö atriði um viðurgjöming í mat em mér þó minnisstæð.
Hér að framan segir að vinna byrjaði kl. 7 að morgni. Áður en hún
hófst var morgunverður, hafragrautur og súrt slátur. Síðan var unnið
í einni lotu til kl. 12 á hádegi. Á þessum ámm var ég morgunsvæfúr
unglingur og langt frá því að vera mjög matgráðugur í rauðabýtið á
morgnana. Oft fannst mér því ég vera orðinn æði innantómur áður
en hádegismatnum var náð. Hitt atriðið var að allt sumarið fengum
við ekki annað viðbit með hinu daglega brauði okkar en smjörlíki.
Hræddur er ég um að sú vara hefði ekki staðist nútíma staðla um
bragð og fleiri atriði varðandi vörugæði.
Einhverjum sem nú þekkir ekki annað ástand en nægt framboð
íslenskra landbúnaðarvara og jafnvel offramleiðslu kemur sennilega
á óvart að ekki væri til nóg af íslensku smjöri. Því er til að svara
að mjólkurframleiðsla hér á landi var ekki nema brot af því sem nú
er, vörudreifing öll miklu seinvirkari og einhver hluti innlendrar
framleiðslu lenti á borðum hins erlenda hers sem þá dvaldi hér.
Þessi vinnuflokkur skipti einu sinni um aðsetursstað þann tíma sem
ég var í honum. Seinni tjaldstaðurinn var við bæ sem heitir Árdalur.
Hann stendur fast við þjóðveg nr. 53 sem liggur af hringvegi rétt
sunnan við Borgaríjarðarbrúna og er leið til Hvanneyrar og suðurhluta
Borgaríjarðarhéraðs. Húsráðendur þar voru hjón á miðjum aldri, Jón
Jónsson frá Gröf í Lundarreykjadal og Halldóra Hjartardóttir, sem
upprunnin var norður í Þistilfirði.
Við kúskarnir í flokknum áttum nokkur skipti við húsbóndann.
Hann átti bátkænu, að mestu smíðaða úr blikki, negldu á trégafla
og grind milli þeirra. Örstutt var þama til sjávar, grynninga fram
undan ósi Andakílsár. Okkur lék hugur á að fá kænuna lánaða og
damla um á grynningunum. Ekki hafði Jón í Árdal brjóst í sér til
að neita stráklingum um þennan greiða en áminnti okkur um að
fara varlega og ekki kom til neinna slysa í þessum sjóferðum okkar.
Annað sem ég heyrði af hans vömm og festist mér í minni tengdist
veglegum sumarbústað skammt frá bænum. Eigandi hans var Már
Benediktsson, sonur þjóðskáldsins Einars Benediktssonar. Eitt sinn
varð ég áheyrandi að því að hann barst í tal við Jón bónda. Hann taldi
flest gott um son skáldsins að segja nema að hann væri heldur um of
veikur fyrir áfengi.