Borgfirðingabók - 01.12.2006, Qupperneq 197

Borgfirðingabók 2006
195
erinda á bæi í sveitinni. Lýsir hann
bæjum og umhverfi eins og hann man
frá fyrstu kynnum. Stíllinn er lipur,
lýsandi og tildurslaus. Frásögnin er
iðulega skreytt með sérkennilegum
orðtökum manna eða tilsvörum,
eða sagðar eru örstuttar sögur af
háttemi þeirra eða tiltækjum, eins
og t.d. af manninum sem hljóp úr
líkfylgdinni til að veiða tófu uppi
á hálsi. Höfundur segir kost og löst
á fólki, en ævinlega bregður hann
hinu betra ef tiltækt er. Til að mynda
er á einum stað greint frá hjónum
sem voru mjög grassár, og sögðu
einhverjir gárungar um húsfreyjuna
að hún hefði látið reka lóumar úr
túninu! Um sömu konu er á næstu
blaðsíðu tekið fram að „skapgerð
hennar einkenndist af glaðværð, góð-
lyndi og æðruleysi samfara góðlátlegri kímni; öllum leið vel í návist
hennar.”
Ekki fer milli mála að sá sem lýsir öðmm mönnum lýsir um leið
sjálfum sér. Það situr í mér eftir lestur bókarinnar að næst dugnaði og
atorku hafi höfundur metið það mest við menn ef þeir fóru vel með
skepnur og voru bamgóðir. Slíks er iðulega getið. Mátti höfundur trútt
um tala því að lýsingar á bæjum og fólki byggir hann á bamskynnum
sínum á árunum um og upp úr 1930.
Styrkur frásagna Magnúsar Kolbeinssonar liggur ekki síst í því
hve nákvæmur hann er. Lýsingar hans á virkjun bæjarlækjarins í
Stóra-Ási, Laugalækjar, til ýmissa nytja em þar e.t.v. gleggsta dæm-
ið. Lækur þessi nýttist margvíslega, sneri kornmyllu, fyllti sundlaug,
við hann var byggð rafstöð og hann var notaður til hitaveitu fyrir
bæinn. Frá þessu öllu greinir höfundur ýtarlega.
í texta bókarinnar virðist mér hér og hvar koma fram að höfundur
hafi einkum haft sveitunga sína í huga sem lesendur þegar hann
skrifaði frásagnarþættina. Sá sem ókunnugur er sveitarhögum á
stundum erfitt með að átta sig á mönnum og málefnum. Til dæmis má
Magnús Kolbeinsson.