Veiðimaðurinn - 01.05.1978, Side 27

veiðifélags Reykjavíkur. í tilefni af 70 ára
afmæli hans 1949 hitti þáverandi ritstjóri
Veiðimannsins hann að máli og bað hann
að segja lesendum ritsins eitthvað frá
löngum veiðiferli sínum. Þetta viðtal er
í 8. hefti Veiðimannsins. Þar kemur m.a.
fram, hvað þeir menn þurftu að leggja
á sig, sem langaði til að renna fyrir lax
og silung á unglingsárum Magnúsar og
raunar nokkuð langt fram á þessa öld.
Um þetta segir Magnús í fyrmefndu
viðtali: „en mér eru enn í fersku minni
erfíðleikarnir á því í mínu ungdæmi, að
komast í veiðiferðir. Þá var ekki um bíla
að ræða, reiðhjól þekktust ekki nema
af afspurn og hesta áttu efnamenn einir.
Og ef við strákarnir ætluðum í „veiðitúr"
urðum við að ganga fram og aftur“. Hve
margir skyldu nú vilja vinna það til, að
ganga alla leið upp í Hólmsá, veiða þar
í 15 - 17 tíma, eins og leyfilegt var þá,
bera svo aflann, sem stundum var tals-
verður, á bakinu alla leið í bæinn. En
þetta gerðu þeir Magnús og Lúðvík og
fleiri. Englendingar höfðu þá Elliða-
árnar og gættu þess vel, „að eyjarskeggjar
væru ekki að snuðra þar í grennd“, en
hvort þeim tókst nú að bægja þeim frá
með öllu er önnur saga. Þeir ensku tóku
oft snemma á sig náðir.
Þegar Magnús var áttræður spjallaði
ritstjóri Veiðimannsins við hann og birtist
það viðtal í 48. hefti ritsins. Bar þar margt
skemmtilegt á góma m.a. um ferðir hans
og Jóns Baldvinssonar alþingismanns og
fleiri heiðursmanna í Elliðaárnar, án þess
að þeir hefðu skriflegt leyfi upp á vasann.
Magnús veiddi lengst af í Elliðaánum, þótt
hann kæmi að sjálfsögðu víðar við. Hann
var einn þeirra, sem þekkti Elliðaárnar
hvað bezt og mátti um þær margt af honum
læra. Hann var mjög snjall veiðimaður og
hafði mikla ánægju af að segja viðvan-
ingum og ókunnugum til. Fjórum af fimm
sonum sínum kenndi hann að veiða og
urðu þeir allir ágætir veiðimenn. Tveir
þeirra eru nú látnir og einnig sá þriðji, sem
ekki fékkst við veiðiskap. A lífi eru þeir
Jón B. prentari og Sigurður, sem áður
er nefndur. Sigurður hefur sagt mér að
faðir þeirra hafi harðbannað þeim að byrja
með annað agn en flugu, þar sem henni
varð við komið. Einnig brýndi hann fyrir
þeim að ganga rétt og gætilega að veiði-
vatni og bera virðingu fyrir ánni og þeim
lífverum, sem þar eiga heimkynni. Háan
aldur og góða heilsu lengst af þakkaði
Magnús hvað mest veiðiskapnum og þeim
hollu áhrifum sem hann naut í samfélagi
við náttúruna í veiðiferðum sínum. Hann
sagði að strax fyrsta veiðiferðin hefði
valdið straumhvörfum í lífi sínu og opnað
fyrir sér nýjarí og svo dásamlegan heim, að
hann hefði helzt kosið að eyða öllum
sínum frístundum í stangarveiði. Og
mikið þótti honum gaman að tala um þetta
hugðarefni sitt, ekki sízt þegar heilsu hans
var farið að hraka svo, að hann gat ekki
alltaf farið í veiði, þegar hann átti þess
kost. Þá var hugarfró að gefa minning-
unum mál.
Auk viðtalanna í Veiðimanninum heiðr-
aði ritið Magnús á 75 ára afmæli hans 1954,
með því að hafa mynd af honum á forsíð-
unni. Einnig með stuttri afmæliskveðju
í sama blaði, nr. 30. Hann var gerður
heiðursfélagi SVFR 1969. Þau hjónin,
Magnús og Jóhanna Zoega, voru alltaf
aufúsugestir á árshátíðum SVFR meðan
þau gátu sótt þær, en frú Jóhanna lézt
allmörgum árum á undan manni sínum.
Friður sé með þeim báðum og þökk fyrir
hugljúf kynni.
Víglundur Möller.
VEIÐIMAÐURINN
25