Úrval - 01.02.1952, Síða 15

APABARN I FÖSTRI
13
hljóp með eitthvað af flíkum
mínum upp á bókaskápinn úti
við gluggann og veifaði þeim
framan í þá sem framhjá gengu.
Viki var urn þessar mundir
heldur á undan börnum á sín-
um aldri að líkamlegu atgervi.
Henni þótti gaman að rissa,
þræða perlur á band og raða
klossum. En hún hafði einn
slæman ávana: hún átti til að
bíta. Einu sinni beit hún mig.
Einhver frumstæð kennd bloss-
aði upp í mér. Ég þreif í litla
handlegginn á henni og beit
hana eins fast og ég gat. Hún
rak upp óp og greip sér dauða-
haidi í mig og horfði undrandi
á mig. Ég hafði ekki ætlað mér
a.ð bíta hana svona, en síðan
hefur Viki aldrei gert sig lík-
lega til að bíta mig.
Það er talsverðum vanda
bundið að refsa sjimpansa. Húð-
in á honum er þykkri en á okk-
ur og þakin hári, og þegar ég
sló Viki, fór hún venjulega að
hlæja, rétt eins og ég væri að
kitla hana. Ef ég bannaði henni,
espaðist hún. Að lokum tálgaði
ég mér vönd, og eitt sinn er hún
opnaði blekbyttu og byrjaði að
hella úr henni á gólfteppið, lét
ég vöndinn ríða tvisvar á bak-
inu á henni. Upp frá því þurfti
ég mjög sjaldan að beita vend-
inum. Nóg var að sýna henni
vöndinn, eða jafnvel aðeins
nefna hann með nafni.
Þegar Viki var 18 mánaða
voru daglegar athafnir hennar
mjög svipaðar því sem gerizt
um börn á sama aldri. Hún
byggði háa hlaða úr klossum.
Hún gat dregið beina línu ef
henni var sýnt hvernig það var
gert og brugðið yfir í riss ef
kennarinn gerði það. Hún gat
borðað með skeið, opnað hurð-
ir, veifað í kveðjuskyni og sýndi
tiiburði til að þvo sér og klæða
sig. Eins og barn á þessum aldri
fór hún að „apa“ eftir okkur.
Hún bar fram af borðinu, bar
naglaþjöl að nöglunum á sér,
duftaði sig í framan með duft-
púða, heimtaði lit á varimar og
strauk úr honum með litla
fingri á sama hátt og ég.
Fyrstu mánuðina var Viki
aðeins í einni skyrtu, sniðinni
út í eitt. En svo margir karl-
kenndu hana, að ég ákvað að
kaupa handa henni kjól. Ég
keypti hvítan kjól með áprent-
uðum rósurn. Viki varð strax
hrifin af honum. Hún stóð graf-
kyrr meðan ég smeygði honum
yfir höfuð hennar og strauk
hann niður eftir sér þegar hún
var kornin í hann. I fyrsta
skipti sem hún klifraði upp
dyrastaf í honum og lét sig
bruna niður, flögraði pilsið
framan í hana. Það þótti henni
svo skemmtilegt, að hún endur-
tók leikinn hvað eftir annað.
Pilsið stóð út í loftið að aftan
þegar hún hljóp um húsið á
íjórurn fótum en henni varð oft
á að stíga í faldinn að framan,
þangað til henni datt það ráð
í hug að hafa faldinn uppi í sér
þegar hún hljóp og upp frá því