Úrval - 01.02.1952, Síða 30

28
ÚRVAL
geta klifið bergið? Þegar þeir
komu nær, sáu þeir að hamra-
beltið var klofið af gilskorn-
ingi . . . Þeir mjökuðu sér upp
eftir gilinu ... Vindstroka sló
á móti þeim — hún kom hand-
an yfir f jallið. Enn nokkur spor
-—- og þeir stóðu á tindi Anna-
purna.
Herzog og Lachenal höfðu
unnið mikinn sigur. Nú urðu
þeir að gjalda hið dýra verð
hans. Jafnvel meðan þeir stóðu
á tindinum, hvarf sólin og nap-
ur vindur huldi fjallið grárri
þoku, svo að ekki sá út úr aug-
unum. Þó var eitt verk eftir, sem
þeir urðu að gera. Herzog dró
af sér vettlingana og tók mynda-
vél og lítinn franskan fána upp
úr bakpokanum sínum. Hann
rétti Lachenal myndavélina, festi
fánann á ísöxina og hélt síðan
öxinni yfir höfði sér, meðan
Laehenal tók myndina.
Að nokkrum mínútum liðnum
voru mennirnir tveir aftur á leið
niður f jallið. Þeir voru þreyttir
og sljóir af áreynslunni og súr-
efnisskortinum, og það var því
ekki fyrr en löngu seinna að
Lachenal kallaði aht í einu:
„Maurice! Maurice!" Þegar Her-
zog leit við, benti Lachenal á
hendur hans, og þá sá Herzog
sér til undrunar, að hann var
berhentur. Hann hafði týnt
vettlingunum.
Þegar þeir komu niður að
fimmtu birgðastöðinni, hittu
þeir þá Terry og Rebuffat,
sem biðu þeirra þar. Herzog var
nú mjög kalinn á höndum og La-
chenal á fótum. Terray og Re-
buffat voru alla nóttina að
hjúkra hinum aðframkomnu
mönnum og tókst að korna blóð-
rás þeirra í samt lag.
Þegar f jórmenningarnir lögðu
af stað áleiðis til næstu
bækistöðvar morguninn eftir,
skall á stórhríð. ÖIl kennileiti
hurfu í snjókófinu og klukku-
stundum saman stauluðust þeir
áfram í bylnum, kaldir og villtir.
Þegar rökkva tók, sáu þeir fram
á að þeir yrðu að hafast við und-
ir berum himni um nóttina, en
það er venjulega bráð lífshætta
á þessum slóðum. Meðan þeir
voru að grafa sig niður í fönn-
ina, hvarf Lachenal skyndilega,
en hann hafði staðið skammt frá
félögum sínum. En rétt á eftir
heyrðu þeir í honum; hann
kvaðst hafa hrapað niður í
sprungu, sem væri aðeins nokk-
urra metra djúp. Botninn virt-
ist öruggur og veggimir skýldu
vel fyrir veðrinu. Þeir klifruðu
því allir niður í sprunguna og
reyndu að búa um sig eins vel
og þeir gátu.
Nú fór kuldinn að ásækja þá.
Þeir fóru úr skónum (því að þá
hefði áreiðanlega kalið á fótun-
um, ef þeir hefðu verið í þeim),
stungu fótunum ofan í bakpoka
og lögðust hver ofan á ann-
an, til þess að þeir gætu haldið
á sér sem mestum hita. Þannig
leið nóttin. Þeir sváfu ekki dúr
og þjáðust mjög af kulda. Und-
ir morguninn brast snjóhengja