Úrval - 01.02.1952, Síða 45

ÉG ER HRÆDDUR!
43
berg gangandi frá íbúð sinni út
í lyf jabúð til að sækja sér tann-
krem. Á leiðinni heim skammt
frá íbúðinni, kom stór svart-
flekkóttur hundur á móti henni
og flaðraði upp um hana. „Mér
varð á að kiappa honum,“ sagði
ungfrú Eisenberg, ,,og frá þeirri
stundu vildi hann ekki víkja frá
mér. Þegar ég fór inn í forstof-
una heima hjá mér, varð ég að
ýta honum frá til að geta. lokað
hurðinni. Ég kenndi í brjósti um
greyið og fékk samvizkubit þeg-
ar ég sá hann sitja við dyrnar
klukkutíma síðar.“
Hundurinn hélt sig í nágrenn-
rnu í þrjá daga og fagnaði ung-
frú Eisenberg í hvert skipti sem
hún kom út á götu. „Þegar ég
fór upp í strætisvagninn á
morgnana, sat hann eftir á gang-
stéttinni og horfði raunamædd-
ur á eftir mér. Enginn í nágrenn-
inu vissi hver átti hann og loks
hvarf hann.“
Tveim árum seinna fékk ung-
frú Eisenberg þriggja vikna
hvolp að gjöf. „Eg hafði eigin-
lega ekki pláss fyrir hund, en
hann var svo fallegur, að ég
gat ekki neitað mér um að taka
hann. Hann óx óðfluga og varð
brátt stór hundur.“
Hverfið sem ungfrú Eisenberg
bjó í var rólegt, og af því að
hundurinn var vel vaninn, lét hún
hann ganga lausan þegar hún
fór út með hann á kvöldin.
„Kvöld eitt þegar ég var með
hann úti, var hann örfáa metra
á undan mér þegar mér varð
litið af honum. Þegar ég leit í
áttina til hans aftur, var hann
horfinn. Ég kallaði á hann, en
hann kom ekki, og ég hef ekki
séð hann síðan. Nú háttar svo
til, að óslitin sambygging húsa
er beggja megin götunnar og
hvergi hægt að komast út úr
henni nema til endanna. Hund-
urinn gat því ekki hafa horfið
svona, hann blátt áfram gat það
ekki. En samt hvarf hann.“
Ungfrú Eisenberg leitaði
hundsins í marga daga, spurði
nágrannana og setti auglýsingu
í blöðin, en hún fann hann aldr-
ei. „Svo, kvöld eitt þegar ég var
að búa mig í háttinn, varð mér
litið út um gluggann út á göt-
una, og þá rifjaðist upp fyrir
mér dálítið sem ég var búin að
gleyma fyrir löngu. Ég minntist
hundsins, sem ég hafði hrakið
frá mér tveim árum áður.“ Ung-
frú Eisenberg leit snöggvast á
mig, svo sagði hún: „Það var
sami hundurinn. Ef þér hafið
átt hund, þá vitið þér að manni
getur ekki skjátlazt í því efni,
og ég fulívissa yður um að þetta
var sami hundurinn. Ég skil það
ekki, en staðreynd er það eigi
að síður, að ég rak frá mér
hundinn minn — tveim árum áð-
ur en hann fæddist.“
Augu ungfrú Eisenberg fyllt-
ust tárum, sem runnu niður kinn-
amar. „Þér haldið kannski að
ég sé eitthvað undarleg eða ein-
mana og óeðlilega tilfinninga-
söm. En það er ekki rétt.“ Hún
þerraði tárin með vasaklút. „Ég