Úrval - 01.02.1952, Síða 51

ENDURNÝJUNG LlFDAGANNA — EFTIR SJÖTUGT!
49
sem ég verð, þeim mim auðveld-
ara veitist mér að hugsa.“
Svo er það Bertrand Russel,
sem er 79 ára og er að undir-
búa ævisögu sína. Hann kvart-
ar yfir því að hann þreytist
fljótt, því að hann getur ekki
gengið nema átta kílómetra í
einu.
Þá má nefna Horder lávarð,
líflækni konungs, sem ég hitti
í lækningastofu sinni í Harley-
stræti daginn eftir áttræðisaf-
mælið hans. Hann vinnur 12
stundir á dag, en yrkir og dútl-
ar í garðinum sínum í frítím-
um.
Ein af þeim öldruðu konum,
sem ég átti tal við, var dr. Hel-
en Boyle frá Brighton, 81 árs.
Hún stundaði geðlækningar í
London og Brighton og hefur
nú mikinn áhuga á að koma
á fót stofnun, er vinni að auknu
samstarfi presta og lækna. Dr.
Boyle borðar allt, sem hana lyst-
ir, drekkur óhemju mikið af tei
— og dálítið af viskí — sefur
eina klukkustund seinni hluta
dagsins og fer í rúmið klukk-
an 2 eftir miðnætti.
Það gildir ekki nein föst hegð-
unarregla, sem fara verður eft-
ir, til þess að verða langlífur;
sumir, sem ég talaði við, höfðu
aldrei verið veikir, en aðrir höfðu
verið veikir allt sitt líf. Sumir
eru efnaðir, aðrir fátækir; en
enginn hafoi þó látið skortinn
buga sig og enginn hafði spillzt
af of miklum auði.
Allt þetta fólk virðist njóta
lífsins í miklu ríkara mæli en
venjulegt fólk á miðjum aldri,
og ekkert af því virtist óttast
dauðann. Það var ekki haldið
neinni beiskju eða örvæntingu
sem svo mjög ber á hjá gömlu
fólki. Þessi gamalmenni voru öll
vingjamleg og tillitssöm, og til-
finningalíf þeirra bar ekki nein
merki hrömunar. Algengasta
kvörtun þess var, að það ætti
bágt með að muna nöfn.
Allt þetta fólk hefur stöðugt
beitt gáfum sínum, hefur hald-
ið áfram að læra og þroskast;
það hefur aldrei þrengt svið á-
hugamála sinna. Það er „nú-
tímafólk" í beztu merkingu þess
orðs. Það sem einkum vakti at-
hygli mína var, að í ellinni.
þróast ný sköpunarþrá og nýr
sköpunarmáttur, sem við höfum
lítt veitt eftirtekt til þessa.
Ég hitti næstum daglega gam-
alt fólk, sem verður gripið þess-
ari snöggu sköpunarþrá, þessari
löngun til að fræðast og þrosk-
ast. Og ég hef verið að velta
því fyrir mér, hvort líf okkar
verði ekki auðugra og hamingju-
samara, þegar við fömrn að upp-
götva þessa óþekktu fjársjóði
ellinnar, sem nú em grafnir und-
ir eymd hennar og armæðu.
Við tölum stundum um að
gamalt fólk „gangi í barndóm“.
Mín skoðun er sú, að í stað þess-
arar hrörnunar hefjist oft í ell-
inni nýtt blómaskeið, sem við
ættum að uppgötva og hlúa að.
7