Úrval - 01.02.1952, Síða 87

UNGLINGSSTtTLKAN
85
Unga stúlkan, sem fær tíðir
i fyrsta skipti án þess að vita
af hverju þær stafa, verður ó-
hjákvæmilega fyrir þungu áfalli.
Henni finnst hún vera einmana,
hún blygðast sín og hún er
hrædd um að aðrir „taki eftir
einhverju“. Hún hefur auk þess
ríkari þörf fyrir hlíðu og nær-
gætni en nokkru sinni fyrr, en
hún opnar ekki hjarta sitt, að
minnsta kosti ekki fyrir móður-
inni, sem hafði brugðist henni
svo herfilega.
Nú vakna hinar heitu ástríð-
ur. Unga stúlka leitar stuðnings
hjá emhverri eldri vinkonu, sem
hún dáir og tilbiður. Móðirin má
ekki fyrir nokkum mun bregða
fæti fyrir þesskonar ástríðufull
vináttutengsl. Takmark móður-
innar á þessu stigi málsins á að
vera það, að vinna trúnaðar-
traust dóttur sinnar, jafnframt
því sem hún hefur gát á því,
hvernig félaga dóttirin velur sér.
Á kynólguskeiðinu þarf unga
stúlkan að losa sig við alla löng-
un til að samsama sig móður-
inni eða föðumum. Ef hún á
að þroskast eðlilega og verða
fullþroska kona, verður hún að
slíta þau tilfinningabönd, sem
tengja hana foreldrunum. Ef
hún gerir það ekki, mun hún
ekki reynast fær um að knýta
ný bönd við vini, eiginmann og
börn.
Þetta er sársaukafull barátta,
sem hún verður að heyja ein
og óstudd. Ut á við birtist þessi
barátta í ýmsum myndum: í
þunglyndi eða ákafri hrifningu,
í „ástarskotum" eða ástæðu-
lausri andúð. Foreldrarnir eiga
ekki að gera sér áhyggjur út
af slíku: þetta er allt eðlilegt
og raunar nauðsjmlegt.
En flestar mæður horfa með
áhyggjum á þessi ytri tákn hinn-
ar innri baráttu. Dóttirin er allt
í einu orðin erfið, hún er orð-
hvöss, hégómagjörn og heimtu-
frek. Hún er ögrandi í klæða-
burði, óhefluð í tali og umgengst
fólk af undarlegasta tagi. Og
hún þolir engar áminningar. Hún
er geðstirð og á í sífelldu stríði
við umhverfi sitt og sjálfa sig.
Hún þráir fullkomnun á öllum
sviðum og fyrirlítur meðal-
mennskuna. Hún verður ást-
fangin af einhverri kvikmynda-
stjömu og kemst að þeirri nið-
urstöðu, að hún vilji hætta í
skólanum og gerast hjúkrunar-
kona, helzt á holdsveikraspítala.
Margar ungar stúlkur finna hjá
sér köllun til trúarlegra starfa,
og næstum allar hafa þær svo
lifandi og ástríðufullt ímyndun-
arafl að jaðrar við ofsjónir.
En þessi tilfinningaólga dvín-
ar þegar komið er fram yf ir kyn-
ólguskeiðið. Foreldrarnir verða
að reyna að skilja þá erfiðleika,
sem dóttirin á í og vaka yfir
henni án þess að setja allt of
miklar hömlur á hana. Með blíðu,
nærgætni og skilningi geta for-
eldramir hjálpað dætrum sínum
gegnum alla þá erfiðleika, sem
þær mæta á þroskaárum sínum.
Eftirfarandi sex meginreglur