Úrval - 01.02.1952, Síða 93

KRAFTAVERKIÐ 1 CARVILLE
91
•dómseinkennunum, en þó nóg
til þess. að ég flýði sem skjót-
ast inn í herbergið mitt.
Ein af konunum elti mig inn
í herbergið. Bæði rödd hennar
og útlit var afmyndað af sjúk-
dómnum. „Ég leit alveg eins út
og þú, þegar ég kom hingað, og
sjáðu mig núna!“ sagði hún með
hásum rómi.
Um nóttina fékk ég martröð
og sá afskræmt andlit hennar
fyrir mér og rödd hennar hljóm-
aði í eyrum mínum. „Sjáðu mig!
Sjáðu mig núna!“ Ég hafði ekki
sofið eina einustu nótt, frá því
að mér var sagt frá sjúkdómn-
um. En nú seig á mig þungur
höfgi sem líktist aái. Eg var
líka aðframkomin og myndi
varla hafa þolað að vaka eina
nótt í viðbót.
Ég vaknaði klukkan hálf sjö
næsta morgun full af nýjum
kjarki. Mér myndi áreiðanlega
batna. Ég myndi ekki þurfa að
búa við þessi hryllilegu kjör
nema í stuttan tíma. Sex mán-
uði, hafði einhver sagt. Ég var
fastráðin í að hlýða settum
reglum og þola allar lækninga-
tilraunir möglunarlaust, og
framar öllu ætlaði ég að biðja
til guðs.
Það var orðið bjart af degi,
þegar ég fór fram í baðherberg-
ið, og allt í einu fannst mér
húsið vera bæði óheilnæmt og
sóðalegt. Seinna frétti ég, að
sjúklingurinn, sem átti að ann-
ast ræstinguna, var mjög þjáð-
ur af veikinni og vanrækti því
verk sitt. Ég fór að efast um,
að ég gæti lifað á þessum stað.
Klukkan sjö var hringt til
morgunverðar, og við fórum inn
í stóran skála, þar sem matazt
var. Þar sá ég fyrst marga
sjúklinga í einum hóp. Margir
voru afskræmdir í analiti, hálf-
blindir, með stytta fingur, og
hendur, sem voru bognar líkt og
klær, en þetta eru nokkur aðal-
einkenni lioldsveikinnar. En
þeim, sem sjúkastir voru, blind-
ir og rúmlægir, var fæi’ður mat-
urinn í rúrnið, og mér létti
þegar ég sá, að verksummerki
veikinnar voru ekki eins hrylli-
leg og ég hafði búizt við. En
mér fannst allir stara á mig og
varð ljóst, að ég gat ekki
matazt þarna. Ég fékk minn
skamrnt og fór með hann inn í
herbergið mitt.
Klukkustundu síðar var farið
með mig inn í skýrsluherbergið
og ég látin segja sjúkrasögu
mína. Systir Lára, sem skrif-
aði skýrsluna, var yndisleg
stúlka. Hún var kornung, með
djúpblá augu, sem gáfu til
kynna, hve fögur sál hennar
var. Þegar hún spurði mig ura
nafn mitt, stamaði ég „Betty
Parker“, nafnið, sem fjölskylda
mín hafði ákveðið að ég skyldi
bera í Carville. Hún þykktist
ekkert við þetta og það var eins
og hún skildi mig. Sem heim-
ilisfang mitt nefndi ég hús
læknis eins í New Orleans, sem
hafði leyft mér það, svo að ekki