Úrval - 01.02.1952, Qupperneq 113

KRAFTAVERKIÐ 1 CARVILLE
111
enn, þá gegndi hann stöðu sinni
áfram. Við létum foreldra okk-
ar ekki vita um það, að ég væri
orðin neikvæð. Við sögðum
þeim jafnvel ekki frá því, að
Harry væri útskrifaður. Við
höfðum orðið fyrir of miklum
vonbrigðum til þess að hætta á
slíkt að svo stöddu.
En ég var líka neikvæð í 11.
skiptið, og einhvernveginn leið
næsti mánuður.
Hinn 3. febrúar 1947, lagði ég
leið mína til rannsóknarstof-
unnar, því að nú átti að prófa
mig í 12. skiptið. Ég reyndi að
bera mig vel og leyna geðs-
hræringu minni. Ég vann allan
daginn í skrifstofu Stjörnunn-
ar, því að ég vissi, að það væri
hollast fyrir taugakerfið, að ég
væri önnum kafin. Harry var
aftur á móti á sífelldum þönum
milli skrifstofunnar og rann-
sóknarstofunnar, unz úrslitin
voru kunn, þá kom hann þjót-
andi og ljómaði svo af fögnuði,
að hann þurfti ekki að segja
mér fréttirnar. Ég var neikvæð!
Ég þakkaði guði, að þetta
skyldi allt vera liðið hjá. Nú
fannst mér ég loks vera orðin
heilbrigð og frjáls manneskja,
og með titrandi höndum tók ég
upp púðurdósina mína, púðraði
á mér nefið og skoðaði andlit
mitt vandlega. Það bar engin
merki sjúkdómsins sem ég
hafði þjáðst af í 20 ár, en hug-
arstríð hálfrar ævi leyndi sér
ekki. Ég hafði raunar lifað
margar mannsævir í Carville.
Ég hafði séð marga farast, þótt.
þeir yi'ðu ekki allir dauðanum
að bráð. Hve mörgum hefði ekki
mátt bjarga, ef súlfalyfin hefðu
fundizt fyrr!
Það gekk mikið á næstu vik-
ur. Vinir og kunningjar héldu
okkur mörg samsæti. Skyldfólk
okkar var frá sér numið af
fögnuði og bauð okkur að dvelja
hjá sér, og við fengum einnig
mörg heimboð frá lesendum
Stjörnunnar. Okkur gekk illa
að koma vinum og skyldmenn-
um í skilning um, að enda þótt
starfsþrek okkar væri að sjálf-
sögðu lamað eftir veikindin, þá
vildum við reyna að bjargast á
eigin spýtur.
Okkur var ljóst, að við
myndum sakna Stjörnunnar og
baráttu liennar, en við vorum
þó glöð yfir því, að það hafði
gengið vonum betur að veita
almenningi sanna fræðslu
um holdsveikina, og að þeir
dagar voru nú liðnir, þeg-
ar það var talinn refsiverður
glæpur að hýsa holdsveika
manneskju, hvort sem um var
að ræða móður, föður, eigin-
mann, eiginkonu eða bam. Og
það var okkur ekki síður fagn-
aðarefni, að vísindamönnum
hafði loks tekizt að finna upp
lyf, sem gat unnið bug á þess-
ari hræðilegu veiki.
Við höfðum sparað saman
nægilegt fé til þess að geta
keypt okkur bíl, en að öðru leyti
voru framtíðaráætlanir okkar
fremur óljósar. En við vorum