Goðasteinn - 01.03.1965, Blaðsíða 55

norðlæg átt með litlu skýjafari og vægu frosti morguninn cftir.
Guðrún húsfreyja gekk frá mér að mat og drykk, er bezt mátti
verða. Kvaddi ég síðan þau góðu hjón og hélt af stað. Sumar-
liði sonur þeirra, myndarlegur og þreklega vaxinn piltur, gekk
með mér að Eidvatninu til að greiða mér götu yfir það. Gerði
hann sér lítið fyrir, þegar að vatninu kom, tók mig og snaraði
um öxl sér eins og malpoka og bar mig yfir. Var þarna klof-
djúpt vatn yfir að vaða. Tvær, þrjár beygjur tók Sumarliði á
leiðinni, svo auðséð var, að hann rataði vel og að ekki var þetta
vandalaust vað fyrir ókunnuga. Það var þýðingarmikið fyrir mig
að stíga þurrum fótum á land hinum megin, því heldur herti
frost, er kom fram á daginn. Þannig báru góðir mcnn mig á
höndum sér, beint og óbeint.
Nú lá leið mín með suðurjaðri Skaftáreldahrauns, á mjórri
ræmu milli þess og Eldvatnsins. Lék nú allt í lyndi. Þegar ég
kom svo langt austur, að ég sá upp tii Landbrotsbæja, ákvað ég
að stytta mér leið og stefna á Þykkvabæ. Var samfellda íshellu
þangað að sjá og engat torfærur. Þær komu þó brátt í ljós,
hyldjúpar vatnsrásir en svo mjóar, að ég fann staði, þar sem
hægt var að stökkva yfir. Tók ég þá af mér skóna, því flughált
var á svellinu. Ein rásin var svo breið, að ég tafðist við hana,
fann þó um síðir spöng, um fet á breidd, sem ég áræddi að
ganga yfir. Undir rann gruggugt vatn í hægum straumi og svo
djúpt, að ekki botnaði ég með stönginni. Ég gekk þetta ávala
íshaft á sokkaleistunum og með hálfum huga þó. Þarna missti
aumingja Tryggur fótanna og féll í rásina, en heill bjargaðist
hann upp á skörina.
Frostið herti að mun laust fyrir hádegi. Það bjargaði mér,
að logn hélzt að kalla, ella hefði ég orðið illa staddur, brodd-
laus, á hörðum og hálum leðurskóm. Loks voru ísiþaktar áveitu-
engjar, mýrar og rásir að baki og Grænlækur fram undan. Hann
cr talsvert mikill að vatnsmagni og var auður sem á sumardegi.
Sjálfsagt var að fara úr sokkum og buxum, því enn var langt
í fyrirhugaðan næturstað, Orustustaði á Brunasandi. Um það
mátti þó segja hið fornkveðna: „Enginn ræður sínum næturstað“.
Grænlækur var dýpri en ég hugði, mest sökum sandbleytu, náði
Goðasteimi
53