Goðasteinn - 01.03.1965, Blaðsíða 50

Nú tók ég upp nestisbitann og skipti miili okkar, sem báðir
vorum orðnir matfegnir eftir þriggja til fjögra tíma bið við
Blautukvísl. Sólin var að setjast og engin von til þess, að ég
kæmist austur fyrir Kúðafljót um kvöldið.
Ég var nú vel undir sprett búinn og var fljótur austur að
Þykkvabæjarklaustri. Þar bjuggu þá bræðurnir Jón og Oddur
Brynjólfssynir. Ég þekkti þá báða og Jón þó meir, og til hans
stefndi ég för minni. Jón var mjög góður vinur pabba míns, og
hafði svo verið frá æskudögum þeirra og hélzt meðan báðir
lifðu. Jón á Klaustrinu tók mér eins og ég væri sonur hans og
kvaðst mundu sjá um mig yfir Kúðafljót daginn eftir, því þessi
væri liðinn, sér væri skemmtun að því að geta hýst mig. Aldrei
gleymi ég hinum Ijúfmannlegu viðtökum hjá Jóni og konu hans,
Sigurveigu Sigurðardóttur. Þau voru rómuð fyrir gestrisni og
hjálpsemi við hvern, sem að garði bar. Allir mættu þar sömu
góðvild, ríkir og fátækir. Blessuð sé minning þeirra góðu hjóna.
Eitthvað fannst Jóni athugavert við útlit mitt, blautur að
framan en þurr á hliðum og baki. Spurði hann skyndilega, hvern-
ig Blautakvísl væri og hvort ég hefði hrakizt í henni. Ég sagði
frá ferð minni yfir hana. Brá Jóni svo við, að hann hvessti
á mig augun, sneri sér síðan hálfvegis að konu sinni og sagði:
„Guð hjálpi mér“. Annað sagði hann ekki drykklanga stund,
horfði bara af augum. Ég sá eftir að hafa sagt Jóni söguna,
hún fékk okkur báðum nóg að hugsa í svipinn, en brátt birti
yfir nafna mínum að nýju.
Ég fór með Jóni í gegningar, þegar ég var kominn í þurrt
og var búinn að borða. Sigurður sonur hans og vinnumaður
voru við fjárhirðingu einhvers staðar fjær. Jón leysti heyið, en
ég lét í meisana að fyrirsögn hans. Hann var ákaflega alúð-
legur og hýr í bragði, sagði mér eitt og annað frá æskuleikjum
hans og föður míns og lifði upp löngu liðna atburði. Ég hafði
gaman af þessu cg heyrði á ný ýmsar sögur, sem pabbi hafði
sagt mér. Jón leiddi um síðir talið að ferð minni og sagði þá
alvarlega: „Vel líkar mér, að menn sýni dugnað og kjark, þegar
svo ber undir, en - eins cg máltækið segir - kapp er bezt með
forsjá. Með Guðs hjálp hef ég reynt að sjá fótum mínum forráð
48
Goðasteinn