Goðasteinn - 01.03.1965, Blaðsíða 82

venjan var sú að leggja munntóbaksspotta í flöskuna sem þókn-
un handa þeim, er fyndi flöskuna og kæmi bréfinu eða bréfum
til skila. Var þetta viðurkenndur gjaldgengur burðareyrir.
Þótt oftast hafi þessar bréfaflöskur náð áfangastað, þá gat
það auðvitað brugðizt og bréf aldrei komizt í hendur viðtak-
cnda. Svo cr sagt, að eina slíka flösku frá Vestmannaeyjum
hafi rekið á fjöru í Noregi norðanverðum. Telur Guðm. G.
Bárðarson að þetta hafi verið um 1890. Þótti þetta undarlegt,
því beinir hafstraumar liggja ekki frá íslandi til Noregs. Þótti
líklegast, að flaskan hefði borizt fyrst vestur með landi og þá
norður fyrir land, en þá hafi Austur-fslandsstraumurinn fleytt
flöskunni til Noregsstranda.
Guðm. G. Bárðarson segir í fyrrnefndri grein sinni, að varla
sé þó sennilegt, að flaskan hafi borizt næstum hringinn í kring-
um landið, áður en hún lagði af stað í Noregsförina. Sennilega
hafi vestanvindur keyrt hana frá Vestmannaeyjum austur með
landi, unz hún hefur komizt inn í framhald A.-íslandsstraums-
ins. Guðm. lýkur frásögn sinni svo: „Líklega hefur Norðmanni
þeim, er flöskuna fann, verið það nokkur ráðgáta, hvernig stæði
á rulluspottanum, er legið hcfur í flöskunni mcð bréfinu.“
80
Goðasteinn