Morgunblaðið - 15.07.1988, Blaðsíða 14

14
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 15. JÚLÍ 1988
Opið bréf til „sijórnar“ Frí-
kirkjusafimðarins í Roykjavík
Ritað vegna greinargerðar „stjórnarinnar“ út
af lausn sr. Gunnars Björnssonar úr starfi
e ftir Gísla G.
ísleifsson
Það er mér óljúft að taka mér
penna í hönd í sumarleyfí mínu er-
lendis til þess að senda ykkur línu,
en hið slæma tilefni neyðir mig til
þés_s.
Ég ætla að byija á því að út-
skýra, hvers vegna ég set stjómina
innan gæsalappa. Það er vegna
þess, að samkvæmt 7. grein laga
Fríkirkjusafnaðarins í Reykjavík tel
ég að Jóhannes Öm Óskarsson hjá
Flugleiðum hafi réttilega verið aðal-
maður í stjóm, en ekki sá, sem sett-
ur var í hans sæti, fsak Sigurgeirs-
son. Því er þessi svokallaða stjóm
ekki lögleg að þessu leyti.
Það virðist svo sem rökþrot og
tímaskekkja hafí hijáð ykkur, þegar
þið sömduð greinargerð þá, sem í
Morgunblaðinu birtist laugardaginn
2. júlí síðastliðinn. Tilgreind fylgi-
skjöi, nema bréf Guðmundar Gunn-
laugssonar, arkitekts, stafa nefni-
lega öll frá árinu 1985, áður en þið
rákuð sr. Gunnar í fyrra skiptið.
Þar af er bréf Svölu Nielsen, söng-
konu, birt opinberlega í heimildar-
leysi, en því mun væntanlega svarað
af öðmm, sem þar er sagt um söng-
mál, þar sem ég er þeim málum
ekki kunnugur.
Bréf tveggja óánægðra kvenna
út af útfor er birt, en gleymt er að
geta allra þeirra, sem em sr. Gunn-
ari mjög þakklátir, að ekki sé meira
sagt, sem hann hefur séð um út-
farir fyrir og eiga ekki nóg orð eða
gerðir til þess að þakka honum fyrir.
Látið er að því liggja eða beinlín-
is staðhæft, að samskiptaörðugleik-
ar og brot á erindisbréfí sr. Gunn-
ars hafí verið orsök lausnar hans
úr starfi fríkirkjuprests.
Við skulum því athuga tímabilið
frá því að sr. Gunnar var tekinn í
sátt um mánaðamótin september-
október árið 1985 og til þess dags,
sem honum er sagt upp nú. Frá
þessum degi og þar til stjóm undir
formennsku minni tók við hinn 24.
júní 1987 er rétt um eitt ár og níu
mánuðir. Á þessum tíma heyrist
hvorki stuna né hósti um samskipta-
örðugleika við sr. Gunnar. Við
stjómina, sem við tók á aðalfundi
1987, var ekki um neina samskipta-
örðugleika að ræða, fyrir utan per-
sónulegan ágreining, sem reis milli
Guðmundar Gunnlaugssonar, arki-
tekts, og sr. Gunnars. Ég tel, að sá
ágreiningur hafí upphafíst vegna
undirróðurs Bertu Kristinsdóttur
við Guðmund út af viðgerð á
prestssetrinu í Garðastræti 36 og
kaupum á teppi á stofugólf þar. Þá
áttu vissulega allir stjómarmenn,
nema Sigurborg Bragadóttir, í sam-
skiptaörðugleikum við Bertu Krist-
insdóttur (Dónald Jóhannesson var
þá fluttur úr landi).
Fjandskapur Bertu í garð prests-
ins fór ekki fram hjá neinum. Sigur-
borg Bragadóttir, sem virðist mæt
kona, þorir hvergi að hafa sjálf-
stæða skoðun vegna yfírgangs
Bertu Kristinsdóttur. Þegar sr.
Gunnar lagði til, að Bertu og Sigur-
borgu yrði vikið úr stjóminni, var
það vegna þess, að Berta Kristins-
dóttir bar fram vítur á undirritaðan
og annan stjómarmann, algerlega
að tilefnislausu og hafði hún reynd-
ar verið á móti öllum góðum málum
í stjóminni. Gekk andróður hennar
og neikvæðni svo langt, að stjórnar-
menn sögðust koma á stjómarfundi
titrandi á taugum. Einn þeirra lýsti
yfír því á stjónarfundi, að Berta
Kristinsdóttir stundaði hryðjuverka-
starfsemi í söfnuðinum og annar lét
bóka á stjómarfundi nýju „stjómar-
innar" hinn 23. júní síðastliðinn, að
einu samskiptaörðugleikamir, sem
hann hefði orðið var við, stöfuðu frá
Bertu Kristinsdóttur.
Það er því fyrirsláttur og skrök-
saga ein, að samskiptaörðugleikar
hafí verið af hálfu sr. Gunnars við
stjómina, sem ég veitti forstöðu,
alla hennar stjómartíð til 29. júní
1988.
Samkvæmt þessu eru því tvö
ár og níu mánuðir sem líða án
þess að aðrir samskiptaörðug-
leikar við sr. Gunnar rísi, nema
þeir, sem rót eiga að rekja til
Bertu Kristinsdóttur og setu
hennar í stjórninni. Þetta er tíma-
bilið september-október 1985 til
29. júní 1988.
Svo líða rúmar þtjár vikur, sem
nýja - „stjómin" situr við völd.
„Stjórnin“ hefur ekkert samband
við sr. Gunnar þessa dga. En eins
og þruma úr heiðskíru lofti eru allt
í einu tilkomnir samskiptaörðugleik-
ar og sr. Gunnari er sagt upp störf-
um af fólki, sem flest er honum
ókunnugt persónulega.
Það sjá allir viti bomir menn í
gegnum þesar málamyndaástæð-
ur.
Bréf Guðmundar Gunn-
laugssonar arkitekts
Mér leikur mikil forvitni á að vita,
hvort Guðmundur Gunnlaugsson
hefur leyft birtingu á þessu bréfí.
Ég hefí hingað til álitið, að Guð-
mundur væri sómakær maður og
trúi því ekki að hann hafí viljað láta
nota þetta bréf til þess að níða sr.
Gunnar og hrekja hann úr starfi.
Sjálfur segir sr. Gunnar á allt annan
hátt frá símtali þeirra.
Guðmundur má minnast þess, að
ég ætlaði að koma á sáttum milli
hans og sr. Gunnars, en Guðmundur
vildi ekki koma á sáttafund með
mér og sr. Gunnari, og var það
auðvitað hans mál.
Þá er ekki getið um það í greinar-
gerð „stjómar", að Guðmundur
Gunnlaugsson og Jón Bjömsson,
sem var aðalmaður í stjóm minni
líka, ætluðu að gera sjálfír úttekt á
því, sem gera þyrfti við húsnæðið í
Garðastræti 36. En þeir töldu það
svo mikið verk, að á stjómarfundi
var sr. Gunnari falið að sjá um þetta
sjálfur, sem hann gerði upp frá því.
Ennfremur er athyglisvert, að
Guðmundur gagnrýndi ekki umfang
viðgerðarinnar eða þörfina á henni,
heldur einungis, að hann telur sr.
Gunnar ekki hafa skýrt rétt frá
henni. Þessu mótmælti meirihluti
stjórnar minnar. Má geta þess í því
sambandi, að prestshjónin völdu
gallaða handlaug í baðherbergi í
sparnarðarskyni og létu nægja að
veggfóðra baðherbergið í stað þess
að flísaleggja það. Þá var einnig
kjallari hússins látinn vera áfram í
niðumíðslu og væri fróðlegt, ef þið
bæðuð fjölmiðlafólk að líta á ástand-
ið þar.
Þið hafið reyndar orðið að at-
hlægi frammi fyrir alþjóð með
því að láta því ekki mótmælt, að
sr. Gunnari hafi verið sagt upp
störfum vegna þess að hann
greiddi ekki úr eigin vasa af lág-
um launum sínum viðgerðir á
eign safnaðarins í Garðastrœti
36.
Ef nauðsyn krefur, til þess að
reka ofan í Bertu Kristinsdóttur og
fylgilið hennar allt tal um viðhald
hússins í Garðastræti 36, þá verður
aflað vottorða frá fagmönnum um
ástand hússins fyrir viðgerð og þau
birt opinberlega til ævarandi hneisu
fyrir þetta fólk.
Núverandi „stjórn“
Fríkirkjusafnaðarins
í Reykjavík
Með þessu á ég við ykkur, Þor-
stein Eggertsson, Bertu Kristins-
dóttur, Guðmund Hjaltason, ísak
Sigurgeirsson, Magnús Sigurodds-
son og Sigurborgu Bragadóttur.
Þið Þorsteinn, Guðmundur og
Magnús kannist kannski ekki við
það að hafa komið með frekju og
yfirgangi tvisvar sinnum á skrif-
stofu mína hjá Verðlagsstofnun á
Laugavegi 118 í júní síðastliðnum.
Það stoðar ykkur ekki að neita, því
að samstarfsfólk mitt sá til ykkar
og ég skýrði jrfirmönnum mínum frá
frekju ykkar, þar sem þið, og eink-
um Guðmundur Hjaltason, ætluðu
að taka mig til 3. gráðu yfírheyrslu
og sögðuð mig „hundsa" vilja safn-
aðarmanna um að halda aðalfund
Fríkirkjusafnaðarins eigi síðar en
15. júní síðastliðinn, þótt ekki væri
hægt að halda hann fyrr en 29.
júní síðastliðinn vegna bókhalds-
skila. Ifyrst þið höguðuð ykkur
svona við mig, sem þið hafið ekkert
yfír að segja, hveiju má þá sr. Gunn-
ar búast við af ykkur? Hann er
búinn að reyna það.
Ég tek það fram, til þess að forð-
ast misskilning, að ég ber engan
persónulegan óvildarhug til ofan-
greindra manna, en skýri aðeins frá
staðreyndum um framkomu þeirra
í málum safnaðarins.
Um ykkur, Berta Kristinsdóttir
og Sigurborg Bragadóttir, hefi ég
rætt fyrr í þessu bréfí. En mig lang-
ar til þess að minna ykkur á eitt
mikilvægt atriði. Þetta var á stjóm-
arfundi hinn 27. júní síðastliðinn,
tveimur dögum fyrir aðalfund. Þá
lagði meirihluti stjómar minnar
fram tillögu um stjóm, til þess að
halda söfnuðinum saman. Sú stjóm
skyldi vera þannig;
Gísli G. ísleifsson formaður,
Berta Kristinsdóttir, varaformaður,
Eyjólfur Halldórsson, Jóhannes Öm
Óskarsson, Jón Bjömsson, Sigur-
borg Bragadóttir og Ásthildur Al-
freðsdóttir.
Berta, þú áttir sem sagt að vera
varaformaður áfram, og Sigurborg,
þú áttir einnig að sitja áfram í
stjóm, þó að kjörtímabil ykkar
beggja væri á enda mnnið. Þá var
gert ráð fyrir, að tveir nýir stjómar-
menn yrðu kosnir, þær Ásthildur
Alfreðsdóttir og Sigríður Karlsdóttir
sem varamaður.
Hveiju svöruðuð þið nú til af
GEGN HÁRLOSI
Loksins á íslandi
Foliplexx.
Efnið, sem varðtil vegna rannsókna á blóðþrýstilyfinu
Minoxidil. Hópur vísindamanna og lækna hafa þróað
efni, er inniheldur efnakerfi sem viðurkennt er
að stöðvar hárlos og örvar endurvöxt. Notað útvortis,
ekki inntaka.
Innihald:
1. Brennisteinstengdir slímfjölsykrungar (Sulfanated muccopolysaccharides) örva hárprótein-
myndun og verndar hársekki.
2. Fjölviðloðunarhreinsarar (polysorbates) fjarlægja karlhormón (Androgenið DHT).
3. Hárpeptíðar (T richopeptides) auka keratínmyndun í húð.
4. Takanal vekur hárfrumur sem eru óvirkar vegna næringarskorts eða óeðlilegra fituferla.
5. Kallikrein er eitt af öflugustu æðaútvíkkandi náttúruefnum og er auk þess virkt sem áburður.
6. Alfa - Tocopherol og Methyl Nicotinate hafa einnig æðaútvíkkandi virkni í áburðum.
7. Retinyl Palmitate bætir ástand húðar og hársvarðar.
8. Alantoin heldur húðinni rakri.
9. Albumin úr nautgripum (Bovine Serum Albumin, BSA) eykur stöðugleika próteinefnanna og
örvarfrumuvöxt.
Ofangreindir þættir eru í FOLIPLEXX.
Fáið skrifíegan úrdrátt úrrannsóknaskýrslum
(Ath: Gagnarekki fyrirþá,
sem missthafa aiithárið).
Gísli G. ísleifsson
„Þið hafið reyndar orð-
ið að athlægi frammi
fyrir alþjóð með því að
láta því ekki mótmælt,
að sr. Gunnari hafi ver-
ið sagt upp störfum
vegna þess að hann
greiddi ekki úr eigin
vasa af lágum launum
sínum viðgerðir á eign
safnaðarins í Garða-
stræti 36.“
falsleysi ykkar? Jú, þið ætluðuð
að sjá til, hvernig færi á aðal-
fundinum, sögðust ætla að at-
huga þetta þá og þar, en voruð
þá, ásamt hinum nýju „stjómar“-
mönnum Fríkirkjusafnaðarins á
fullu að smala til fundarins til
þess að fella þá stjórn sem átti
að vera til þess að halda saman
söfnuðinum og skapa frið kring-
um prestinn og safnaðarstarfið.
Svo talið þið um að við höfum
smalað og viljum kljúfa söfnuð-
inn.
Ég vil að lokum geta þess i sam-
bandi við stjómarmenn, að einn
þeirra, (sem ég mun nafngreina
síðar, ef tilefni verður til) hefur
tvívegis tjáð mér óvildarhug sinn til
sr. Gunnars (þótt hann sé prestinum
persónulega ókunnugur). Þorsteinn
hefur sýnt mér fyllstu kurteisi, eftir
að hann var kosinn formaður, og
við Isak Sigurgeirsson hefí ég ekk-
ert átt saman að sælda.
Þáttur Kvenfélags
Frí kirkjusafnaðarins
í greinargerð ykkar í Morgun-
blaðinu 2. júlí síðastliðinn, er því
haldið fram, að sr. Gunnar hafi
ekki leitað til félagskvenna í Kvenfé-
lagi Fríkirkjusafnaðarins.
Venjan hefur verið sú, að kvenfé-
lagið hefur að fyrra bragði gert
ýmislegt í sambandi við safnaðar-
starfíð. Enda er venjan sú, að sá,
sem ætlar að gefa, láti ekki biðja
sig um gjöfina. Það tíðkast að
minnsta kosti ekki þar, sem ég þekki
til. í minni formannstíð felldi kven-
félagið niður allar smágjafír til bam-
anna í bamaguðsþjónustunum og
hélt að sér höndunum í sambandi
við venjubundna þátttöku félagsins
í fermingarbamaferð.
Þegar til tals kom að kaupa safn-
aðarheimilið „Betaníu" hafði ég að
fyrra bragði samband við formann
Kvenfélags Fríkirkjusaftiaðarins,
Ágústu Sigurjónsdóttur, og bauð
henni að koma og skoða húsið með
þeim, sem hún kysi og hvenær sem
hún vildi. Hún lét mig ekki svo
mikið sem vita um, að hún vildi
ekki þekkjast þetta boð. Getur svo
hver sem er dæmt um velvilja kven-
félagsins á síðastliðnu stjómartíma-
bili.
Þetta bréf hefí ég ritað til þess
að alþjóð fái að vita um það frá
fyrstu hendi, hvað er að gerast í
Fríkirkjunni í Reykjavík.
Benidorm, Spáni, hinn 11. júlí
1988.
Höfundur er hæstaréttarlögmað-
ur og fyrrverandi formnður
FríkirkjusafnaðarinsíReykjavík. i