Morgunblaðið - 03.08.1996, Blaðsíða 31

Morgunblaðið - 03.08.1996, Blaðsíða 31
30 LAUGARDAGUR 3. ÁGÚST 1996 MORGUNBLAÐIÐ MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 3. ÁGÚST 1996 31 STOFNAÐ 1913 ÚTGÉFANDI: Árvakur hf., Reykjavík. FRAMKVÆMDASTJÓRI: Hallgrímur B. Geirsson. RITSTJÓRAR: Matthías Johannessen, Styrmir Gunnarsson. TÍMAMÓT í SKÓLAMÁLUM SÖGULEG tímamót urðu 1. ágúst í samskiptum ríkis og sveitarfélaga. Þann dag tóku sveitarfélögin við rekstri grunnskólans og 3.700 manns skiptu um vinnuveitanda. Um er að ráeða víðtækasta verkefnaflutning, sem orðið hefur frá ríkinu til sveitarfélaganna og er í samræmi við þá stefnu stjórnvalda að efla sveitarstjórnarstigið. Væntanlega munu þessi nýju umsvif verða til að ýta enn á eftir sameiningu sveitarfélaga. Stærsti kosturinn við yfirtöku sveitarfélag- anna á grunnskólanum er efalaust sá, að foreldrar verða í miklu nánari tengslum við skólana en fyrr og eiga auðveld- ara með að knýja á um nauðsynlegar umbætur hjá sveitar- stjórnarmönnum en hjá fjarlægum embættismönnum í Reykjavík. Jöfnunarsjóður sveitarfélaga verður notaður til að jafna mismunandi aðstöðu nemenda í stórum og litlum sveitarfélögum. Talsverðar deilur og átök urðu um flutning grunnskólans, einkum vegna afstöðu kennarasamtakanna, sem óttuðust um sinn hag í höndum 165 vinnuveitenda í stað eins áður. Að lokum varð að fresta gildistöku laganna um eitt ár og það var ekki fyrr en undir sl. vor að allir endar höfðu verið hnýttir, m.a um lífeyris- og réttindamál kennara. Það tók þrjú ár að koma málinu heilu í höfn. Tveir menntamálaráðherrar, þeir Ólafur G. Einarsson og Björn Bjarnason, hafa borið hitann og þungann af þessari mikilvægu breytingu í skólamálum þjóðarinnar. Samkvæmt lögunum um flutning grunnskólans, og samningi rík. og Sambands ísl. sveitarfélaga þar um, verða stigin veruleg framfaraspor í skólamálum á næstu árum. Þar má fyrst nefna, að stefnt er að því að ljúka einsetningu strax upp úr aldamótum. Bygging kennsluhúsnæðis vegna þessa er talinn kosta nálægt sjö milljörðum króna. Ríkið leggur fram fé til verkefnisins og lánasjóður sveitarfélaga, alls um 2.135 milljónir króna. Nú eru um 130 skólar einsetnir, en 70 skól- ar ekki. Þá verður sérfræðiþjónusta aukin frá því sem nú er og sérkennsla. Almennt eru sveitarstjórnarmenn ánægðir með samningana við ríkið og telja sig hafa fengið góðan heimanmund með grunnskólanum. Að sjálfsögðu verður reikningurinn sendur skattgreiðend- um og það gerist í því formi, að um næstu áramót verður útsvar hækkað um 2,65 stig, en tekjuskattur á að lækka jafnmikið á móti. Útsvar má hæst vera 11,90% frá 1. jan- úar n.k., en hámarksútsvar má verða 11,95% árið 1998 (há- mark er nú 9,2%). Það er fagnaðarefni, að þessa mikla breyting, sem snert- ir flest heimili í landinu, skuli fara fram í sátt og samlyndi og fullvíst má telja, að hún verði til að efla grunnmenntun barna í framtíðinni, sem er að sjálfsögðu mikilvægast af öllu. FRAMTÍÐARLAUSN TÖLUVERÐAR umræður hafa orðið um málefni sjúkra- húsanna í Reykjavík og hugsanlega sameiningu þeirra í framhaldi af tillögum stjórnar Sjúkrahúss Reykjavíkur um aðgerðir til þess að mæta fjárhagsvanda spítalans. I þessum umræðum hafa allmargir þeirra, sem hafa fjallað um málið, sagt að sameining sjúkrahúsanna væri engin lausn á aðkall- andi fjárhagsvanda þeirra og mundi hvorki leysa þann vanda á þessu ári né hinu næsta. Auðvitað ekki. Hver hefur haldið slíku fram? Það liggur í augum uppi, að sameining sjúkrahúsanna tveggja væri hugsuð sem framtíðarlausn en ekki lausn á brýnum fjárhags- vanda sjúkrahúsanna nú. Rökin fyrir sameiningu sjúkrahúsanna eru einfaldlega þau, að íslendingar eru ekki fjölmennari en svo, að hér þarf ekki meira en einn hátæknispítala. Jafnframt hefur það ítrek- að komið fram í umræðum um stóraukinn kostnað við heil- brigðiskerfið, að sá kostnaður tengist ekki sízt þeirri há- tækni, sem nú ryður sér til rúms í spítalarekstri. Það er óþarfi og ástæðulaust, að tvö stór sjúkrahús standi í sam- keppni um, hvort þeirra sé betur búið tæknilega séð. Það er viðbótarkostnaður, sem þjóðin getur komizt hjá. Hér er um að ræða, að annars vegar þarf að finna lausn á aðkallandi fjárhagsvanda sjúkrahúsanna en hins vegar þarf að finna skynsamlega framtíðarlausn. Það skiptir hins vegar máli, þegar leitað er að bráðabirgðalausn, hver fram- tíðarstefnan verður. Þess vegna er æskilegt að taka upp umræður um sameiningu sjúkrahúsanna, eins og Ingibjörg Pálmadóttir heilbrigðisráðherra hefur raunar réttilega bent á. Vel má vera, að skynsamlegt sé að stíga fyrstu skref í þá átt með nánara samstarfi, aukinni verkaskiptingu og sameiginlegri yfirstjórn. En markmiðið þarf að liggja fyrir. ENN EIN fiskveiðideila ís- lands við nágrannaríki virðist vera í uppsiglingu, \ þetta sinn við Dan- mörku. íslenzkt varðskip vísaði dönskum loðnuskipum út af „gráa svæðinu“ svokallaða norðan Kol- beinseyjar í síðustu viku og dönsk stjórnvöld hafa nú brugðizt við með því að óska eftir viðræðum um hið umdeilda svæði á mörkum fiskveiði- lögsögu íslands og Grænlands. Deilan við Dani um gildi Kol- beinseyjar sem grunnlínupunkts á rætur að rekja allt aftur til þess er reglugerð um útfærslu landhelginn- ar í 200 mílur var gefin út árið 1975. Þar voru Kolbeinsey, sem er um 60 sjómílur undan Norðurlandi, og Hvalbakur, 10 metra hátt kletta- sker um 19 sjómílur suðaustur af Kambanesi, tilgreind sem grunn- línupunktar. Með því að miða mið- línu milli íslands og Grænlands ann- ars vegar og íslands og Færeyja hins vegar við þessa punkta, en ekki við strönd íslands, stækkaði íslenzka lögsagan um u.þ.b. 9.400 ferkílómetra fyrir Norðurlandi og um 9.000 ferkilómetra fyrir Austur- landi. Að sama skapi var gengið á þá lögsögu, sem Grænland og Fær- eyjar gátu tekið sér. Er þessi lönd færðu út lögsögu sína, mynduðust þannig tvö umdeild eða „grá“_svæði, sem báðir gera tilkall til. íslenzk stjórnvöld vilja reyndar ekki kalla svæðin grá, þar sem slíkt geti gefið til kynna að réttarstaðan sé óljós, líkt og á fleiri „gráum svæðum“, til dæmis á mörkum lögsögu Rússa og Norðmanna í Barentshafi. Deilt um innihald óformlegs samkomulags frá 1988 Danir, sem fara með utanríkismál Grænlands og Færeyja, gerðu strax fyrirvara við grunnlínur lögsögunn- ar. Nokkrar viðræður og bréfaskipti urðu um málið á milli danskra og íslenzkra stjórnvalda fram eftir átt- unda áratugnum, en lágu niðri frá því um 1980 og fram til ársins 1988. Hinn 26. júlí það ár var færeyskur togari, Sjúrður Tollaksson, hins vegar staðinn að meintum ólögleg- um loðnuveiðum á „gráa svæðinu" norður af Kolbeinsey. Varðskipið Týr tók togarann- og hélt í fyrstu með hann áleiðis til lands, en fljót- lega var ákveðið að sleppa skipstjór- anum með áminningu. í framhaldi af þessu atviki ítrek- aði utanríkisráðuneytið við dönsk stjórnvöld hvar lögsögumörk ís- lands lægju samkvæmt íslenzkum lögum um efnahagslögsöguna frá 1979. Danir óskuðu hins vegar eftir viðræðum um lögsögumörkin og gaf Uffe Ellemann-Jensen, þáverandi utanríkisráðherra Danmerkur, yfír- lýsingar um að næðust ekki samn- ingar í Kolbeinseyjardeilunni gætu Danir þurft að vísa málinu til Al- þjóðadómstólsins í Haag. í september 1988 ákváðu Stein- grírnur Hermannsson, þá- ________ verandi utanríkisráðherra íslands, og Ellemann- Jensen að efna til við- ræðna embættismanna ríkjanna um málið í nóv- “” ember sama ár. Síðar í september hótaði dönsk landhelgisgæzluflug- vél íslenzkum loðnuskipum, sem voru að veiðum á „gráa svæðinu“ fyrir Norðurlandi að þau yrðu tekin fyrir ólöglegar veiðar, hefðu þau sig ekki á brott, en ekki aðhöfðust dönsk yfirvöld meira í því máli. Á embættismannafundinum í nóvember, sem haldinn var í Reykja- vík, var gert óformlegt samkomiilag í því skyni að afstýra árekstrum á lögsögumörkunum. Samkvæmt heimildum Morgunblaðsins kvað samkomulagið á um að hvort ríki um sig myndi ekki grípa til fulln- ustuaðgerða á „gráu svæðunum" tveimur, þ.e. færa skip til hafnar eða beita valdi, nema gera hinu rík- inu viðvart áður. Dönsk yfirvöld-hafa undanfarna daga haldið því fram að það hafi verið brot á samkomulaginu frá 1988 er íslenzkt varðskip vísaði dönskum loðnuskipum af „gráa svæðinu“ fyrir Norðurlandi í síðustu viku. Að mati íslenzkra stjórnvalda var hins vegar ekki gripið til neinna fullnustuaðgerða, heldur hafi þeim tilmælum verið beint til skipanna að færa sig út fyrir lögsögumörkin og þau hafi orðið við þeim tilmælum. Danir virðast aftur á móti leggja annan og meiri skilning í óformlega samkomulagið frá 1988 en íslenzk stjórnvöld. Dönsk stjórnvöld og grænlenzka heimastjórnin halda því fram að samkvæmt samkomulaginu hafí bæði íslenzk skip og skip með veiðileyfi útgefið af grænlenzku heimastjórninni rétt til að veiða óáreitt á „gráa svæðinu“. Þetta kemur m.a. fram í yfirlýsingu Niels Helveg Petersen, utanríkisráðherra Danmerkur, sem hann sendi frá sér í fyrradag. Dönsku loðnuskipin, sem voru að veiðum á umdeilda svæð- inu, voru með veiðileyfi útgefið af Grænlendingum og veiða úr kvóta LÖGSAGA BYGGÐ Á BJARGI? Klettar sem grunnlínupunktar Rök Dana fyrir því að gera kröfu til „gráu svæðanna" eru ekki sízt þau að ekki sé hægt að notast við Kolbeinsey og Hvalbak sem grunn- línupunkta, þar sem þetta séu óbyggileg klettasker — og Kolbeins- ey raunar haldið saman með stein- steypu. Danir vísa til 121. greinar hafréttarsamninga Sameinuðu þjóð- anna^ sem nú er gildandi þjóðarétt- ur. I 3. lið greinarinnar segir: „Klettar, sem geta ekki borið mannabyggð eða eigið efnahagslíf, skulu ekki hafa nokkra sérefna- hagslögsögu né landgrunn." Islenzk stjórnvöld hafa hins vegar vísað til 7. greinar sáttmálans, sem fjallar um beinar grunnlínur. Þar segir, í fyrsta lið: „Á stöðum, þar sem strandlengjan er mjög vogskor- in og óregluleg, eða ef strandeyja- röð er í næsta nágrenni hennar, Klettur í hafinu DANIR segja Kolbeinsey vera „klett“ í skilningi hafréttarsáttmálans og ekki megi því miða lögsöguna við hana. Ljósmynd: Landmælingar íslands/GV Frjálsleg túlk- un á hafrétt- arsamningi þeim, sem Evrópusambandið kaupir af Grænlandi. Tveimur samkomulögum ruglað saman? íslendingar taka því víðsfjarri að áðurnefndur skilningur Dana sé réttur og segja sérfræðingar í sjáv- arútvegs- og utanríkisráðuneyti að um misskilning hljóti að vera að ræða og verið sé að rugla saman ákvæðum tveggja samkomulaga. í samningi íslands, Noregs og Græn- lands um loðnuveiðar er kveðið á um veiðirétt grænlenzkra og norskra skipa í íslenzku lögsög- unni. Þar segir jafnframt: „Að fengnum tilmælum grænlenzkra stjórnvalda getur ísland veitt fiski- skipum af öðru þjóðerni, sem fengið hafa grænlenzkt veiðileyfi, sömu réttindi, enda sé gerður um það samningur við ísland sem gildi fyrir eina vertíð í senn.“ Þetta ákvæði fjallar um möguleika, en ekki skyldu, og hefur þessi möguleiki aðeins verið notaður í takmörkuðum mæli hvað varðar fiskiskip frá Færeyjum, en aldrei varðandi skip, sem skráð eru í Dan- mörku. Á árunum 1992 og 1993 urðu færeysk skip alloft uppvís að því að reyna að veiða á hinu umdeilda svæði fyrir austan land. Landhelg- isgæzlan stuggaði við þessum skip- um en færeysku skipstjórarnir virt- ust um tíma ætla að skella skolla- eyrum við tilmælum um að hafa sig út úr lögsögunni. íslenzk stjórnvöld höfðu þá samband við dönsk og sögðust myndu grípa til aðgerða gegn færeysku skipunum ef þau hlýddu ekki. Eftir þetta höfðu fær- eysku skipin sig á brott. Þorsteinn Pálsson sjávarútvegsráðherra segist telja að með þessu hafí Danir í raun viðurkennt skilning íslendinga á samkomulaginu frá 1988. „Það, sem þeir segja nú, er gjörbreytt túlkun, í engu samræmi við bókunina frá 1988 og í engu samræmi við það sem þeir hafa áður viðurkennt,“ seg- ir hann i samtali við Morgunblaðið. íslenzk stjómvöld hafa fallizt á viðræður við Danmörku um umdeilt hafsvæði norður af Kolbeinsey, sem bæði ísland og Grænland gera kröfu til. Ólafur Þ. Stephensen fjallar um deilur ríkjanna um Kol- beinsey og skyldar deilur um óbyggðar eyjar og kletta í hafínu. má nota þá aðferð að draga beinar grunnlínur milli viðeigandi staða þegar grunnlínan, sem víðátta land- helginnar er mæld frá, er dregin.“ í 3. lið greinarinnar segir jafn- framt: „Beinar grunnlínur má ekki draga þannig að þær víki að sýni- legu leyti frá almennri stefnu strandarinnar og hafsvæðin, sem eru innan línanna, verða að vera nægilega nátengd landsvæðinu tií að falla undir reglurnar um inn- sævi.“ í 5. lið segir loks: „Þar sem beita má þeirri aðferð að draga beinar grunnlínur samkvæmt 1. tl. má við ákvörðun einstakra grunn- lína hafa hliðsjón af efnahagslegum hagsmunum sem snerta viðkomandi svæði sérstaklega enda hafi lang- varandi nýting leitt berlega í ljós að þeir séu raunverulegir og mikil- vægir.“ Af þessu má sjá að notkun Kol- beinseyjar sem grunnlínupunkts er kannski nokkuð fijálsleg _________ túlkun á ákvæðum haf- réttarsamningsins hvað það varðar að grunnlínur skuli fylgja ströndinni og að hafsvæðin innan þeirra eigi að teljast til innsævis. Hins vegar kunna efnahagslegu rökin að vega þyngra í þessu tilviki. Aðrir klettar og íslenzkir hagsmunir Þá má ekki líta framhjá því að óbyggilegir klettar og eyjar eru víða um heim notuð sem grunnlínu- punktar. íslendingar geta þó ekki vísað til slíks fordæmis án fyrir- vara, því að ísland (eða íslenzkir þegnar) hefur sjálft átt í deilum við nágrannaríki vegna óbyggðra eyja og notkunar þeirra við ákvörð- un lögsögu. Þannig vísuðu íslend- ingar til 121. greinarinnar er deilt var við Norðmenn um lögsögumörk við Jan Mayen á sjöunda áratugn- um. Þar varð niðurstaða samninga íslands og Noregs sú að ísland hélt sinni 200 mílna lögsögu í átt til Jan Mayen, í stað þess að miðað væri við miðlínu eins og Norðmenn kröfðust, en á móti fengu Norð- menn fiskveiðirétt innan íslenzku lögsögunnar. Krafa íslands til réttinda á land- grunninu á Hatton-Rockall-svæðinu byggist líka meðal annars á því að Bretar geti ekki helgað sér 200 mílna lögsögu út frá klettinum Rockall, eins og þeir gera nú. Sá munur er þó á Kolbeinsey og Rock- all, að Rockall getur ekki með neinu móti talizt grunnlínupunktur í skiln- ingi hafréttarsamningans, enda er hann miklu lengra frá heimalandinu en Kolbeinsey. Sama á við um Jan Mayen. Ixiks snertir það hagsmuni ís- lendinga að vafi þykir leika á rétti Norðmanna til að nota Vonarey og Bjarnarey í Svalbarðaeyjaklasanum sem grunnlínupunkta. Norðmenn miða stærð fiskverndarsvæðisins við Svalbarða meðal annars við 200 mílur út frá þessum eyjum. Hvorug getur þó talizt klettur; Bjarnarey er 178 ferkílómetrar og Vonarey 47 ferkílómetrar að stærð. Norskir fræðimenn hafa bent á að þær geti fræðilega borið eigin efnahagslíf og mannabyggð, samanber orðalag 121. greinar hafréttarsamningans. Að miða við þessar eyjar skiptir Norðmenn talsverðu máli, því að ef það væri ekki heimilt, myndi fisk- verndarsvæðið minnka um 30.000 ferkílómetra og Smugan og Síldar- smugan stækka að sama skapi. Útgerðir togaranna Björgólfs og Óttars Birting, sem teknir voru fyr- ir meintar ólöglegar veiðar í útjaðri Svalbarðasvæðisins árið 1994, byggðu málsvörn sína fyrir norskum dómstólum meðal annars á því að ekki væri hægt að nota Vonarey sem grunnlínupunkt. Hæstiréttur Noregs tók hins vegar ekki mark á þeim röksemdum. Hvað ef Kolbeinsey hverfur? Kolbeinsey hefur, eins og kunn- ugt er, verið að molna niður undan- farnar aldir og er nú talin hætta á að hún hverfi. Alþingi samþykkti fyrir fjórum árum að styrkja eyna og var í framhaldi af því steyptur þar upp þyrlupallur og gert við sprungur í berginu. Þrátt fyrir þær framkvæmdir hefur enn molnað úr eynni. Áætlað hefur verið að 2-3 milljarða króna kynni að kosta að styrkja Kolbeinsey til frambúðar. Það er hins vegar spurning hvort hún væri ekki þar með orðin „tilbú- in eyja“, en samkvæmt hafréttar- samningnum hefur slíkt mannvirki ekki stöðu eyjar, hefur enga eigin landhelgi og tilvist þess „hefur ekki áhrif á afmörkun landhelginnar, sérefnahagslögsögunnar eða land- grunnsins,“ svo vitnað sé i 60. grein sáttmálans. í sumar var skipuð nefnd þriggja ráðuneyta og Siglingastofnunar, sem á meðal annars að kanna haf- réttarlega stöðu málsins, ef Kol- beinsey hyrfi eða ef hún yrði styrkt svo mikið að Iítil sem engin upp- _________ runaleg klöpp sæist á yfir- borði hennar. Nefndin á meðal annars að skoða hvert sé mikilvægi þess hafsvæðis, sem Kolbeins- ey bætir við efnahagslög- söguna og hvað sé veijandi að kosta miklu til svo að hún hverfi ekki. Það sjónarmið hefur komið fram í málinu að það myndi ekki skipta sköpum varðandi mörk efnahags- lögsögu íslands og Grænlands þótt Kolbeinsey hyrfi. Guðmundur Ei- ríksson, nýkjörinn dómari við Al- þjóðlega hafréttardómstólinn, hefur bent á að það hafsvæði sem gerð sé krafa til norðan Kolbeinseyjar sé allt innan 200 mílna frá grunnlín- um landsins sjalfs og fleira en eyjan styrki kröfu íslands til svæðisins. Þar koma væntanlega einkum til efnahagslegir hagsmunir íslendinga og sú staðreynd að byggð er mun meiri á norðurströnd Islands en á austurströnd Grænlands, en þar búa ekki nema u.þ.b. 3.500 manns. Efnahagsleg rök í Jan Mayen-deilu Röksemdir á borð við þessar komu til álita í deilu Danmerkur Dönsk stjórn- völd undir þrýstingi fyrir hönd Grænlands og Noregs um lögsögumörkin milli Grænlands og Jan Mayen, en Alþjóðadómstóll- inn í Haag dæmdi í málinu fyrir rúmum þremur árum. Danir kröfð- ust 200 mílna lögsögu í átt til Jan Mayen, líkt og Islendingar höfðu áður gert. Rök Dana voru m.a. þau að svæðið væri mikilvægt fyrir Grænlendinga, en engin raunveru- leg búseta væri á Jan Mayen. Þá bentu Danir á að Norðmenn stæðu mun sterkar efnahagslega en Grænlendingar og ættu því hlut- fallslega minni hagsmuna að gæta á svæðinji. í niðurstöðum dómsins var því hafnað að búsetan skipti máli, m.a. á þeirri forsendu að austurströnd Grænlands væri að stærstum hluta* óbyggð. Efnahagsleg rök Dana voru ekki heldur tekin til greina. Hins vegar féllst dómurinn á land- fræðileg rök Dana, þ.e. að Græn- land væri miklu stærra en Jan Mayen og ætti því meiri rétt. Niður- staðan varð sú að Grænland fékk ekki fulla 200 mílna lögsögu í átt til Jan Mayen, en Norðmenn fengu heldur ekki þá kröfu sína uppfyllta að miðlína yrði látin gilda. Af 65.000 ferkílómetra hafsvæði, sem deilt var um, komu 35.000 ferkíló- metrar í hlut Grænlands en 30.000 í hlut norsku lögsögunnar við Jan Mayen. Hagsmunaaðilar vilja deiluna til Alþjóðadómstólsins Talsmenn danskra hagsmuna- samtaka í sjávarútvegi hafa brugð- izt ókvæða við því að Landhelg- isgæzlan skuli hafa stuggað við dönsku loðnuskipunum á umdeilda svæðinu fyrir Norðurlandi. í gær hafði Reuíers-fréttastofan eftir Bent Rulle, formanni Danmarks Fiskeriforening, að Danmörk yrði að senda varðskip á „gráa svæðið“, héldi ísland áfram að bijóta al- þjóðareglur. „ísland verður að leyfa dönskum sjómönnum að halda áfram veiðum á svæðinu þar til málinu verður vísað, reynist það nauðsynlegt, til Alþjóðadómstólsins í Haag til úrskurðar,“ segir Rulle. Danskir stjórnmálamenn hafa enn sem komið er verið varkárir í yfirlýsingum sínum. í tilkynningu, sem Niels Helveg Petersen utanrík- isráðherra gaf út í fyrradag, segir hann einungis að Danir telji brott- vísun loðnuskipanna óréttmæta, þar sem jafnt grænlenzk, íslenzk og dönsk skip með gilt veiðileyfi eigi rétt á að veiða á „gráa svæð- inu“, samkvæmt óformlega sam- komulaginu frá 1988. Helveg Pet- ersen segist þvi hafa farið fram á að íslenzka ríkisstjórnin taki eins fljótt og auðið er við sendinefnd frá Danmörku til að leysa málið með samningum, eins og vaninn sé í samskiptum norrænu ríkjanna. „Jafnframt munum við, til að fyrirbyggja misskilning, framvegis afhenda íslenzku Landhelgisgæzl- unni yfirlit yfir dönsk skip, sem veiða á svæðinu samkvæmt gildu grænlenzku veiðileyfi, í samræmi við samning Grænlands og ESB,“ segir ráðherrann. „Svo fremi að ekki sé samið um annað, gengur Danmörk út frá að aðilar framfylgi lögsögu sinni á gráa svæðinu ein-* göngu gagnvart eigin sjómönnum, í samræmi við samkomulagið frá 1988.“ Dönsk stjórnvöld eru undir all- nokkrum þrýstingi frá hagsmuna- aðilum í sjávarútvegi, sem telja viða að sér þrengt þessa dagana. Síldarkvóti danskra báta í Norð- ursjó hefur verið skorinn niður um helming og einnig hafa mótmæli umhverfisverndarsamtaka vegna sandsílisveiða í Norðursjónum vald- ið dönskum útgerðarfyrirtækjum vandræðum. Dönsk nótaskip hafa því sýnt loðnuveiðum í grænlenzkri lögsögu mun meiri áhuga en undanfarin ár — yfirleitt hefur kvóti ESB í grænlenzku lögsögunni ekki verið fullveiddur. Danskir út- gerðar- og sjómenn telja sig því eiga mikilla hagsmuna að gæta og krefjast fulltingis stjórnvalda.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.