Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1912, Blaðsíða 27

Eimreiðin - 01.01.1912, Blaðsíða 27
27 er orsök þess að allsherjarríki er stofnað í Noregi. Hún er orsök þess, að saga Noregs hefst. Hún er völd að landnámi Islands. Og hún er undirrót sagnfræði og skáldskapar gullaldarinnar. Saga og skáldskapur forfeðra vorra fékk friðland og griða- skjól hérna í fámenninu. Pau mundu eigi hafa náð blóma sínum í Noregi, ef þar hefði haldist fylkjaskiputi og smákonunga-þjóðlíf, því líkt sem var þar í landi fram að dögum Haralds hárfagra. Eg þekki engin orð í styrjaldar-árbókum veraldarinnar, sem reynst hafa svo »magni þrungin og megintíri« sem þessi ögr- unarorð Gyðu konungsdóttur. Og hún hefir ekki meira fyrir verki sínu en þetta: að tala fáein orð og benda fingri sínum í ákveðna átt. Pví líkt er sem hún drepi fingri sínum á litla leynifjöður læstra laundyra. Og þá hrekkur opið völundarhús, sem hefir svo mörg herbergi, að enginn fær talið. Jón sagnfræðingur efast um, að þessi saga sé annað en skálda- skrök. Hann færir þá ástæðu eina, og aleina, fyrir véfenging sinni, að Haraldur konungur hafi verið sá maður, sem þekti köllun sína. En þarna hefir Jóni skotist, þótt skýr sé, að því er ég hygg. Allir menn verða fyrir áhrifum annarra manna; því að eng- inn er algjör af sjálfsdáðum. Sagt er það, til dæmis að taka, um spekinginn Búddha, trúarbragðahöfund Indverja, að hann hafi fyrst fallið í djúpar hugsanir um lífið og leyndardóma þess, þegar hann mætti lík- fylgd á borgarstræti. Móses var mikilmenni á sinni tíð, og þó varð atvik eitt vald- andi þess, að hann fórnaði kröftum sínutm fyrir þjóðflokk sinn. Ótal dæmi mætti telja þessu lík. Og hverjum sagnaritara mundi hafa hugkvæmst, að búa til þá sögusógn, að yngismær ein hafi komið Haraldi konungi til þess, að hefjast handa og leggja undir sig Noreg? Fornmenn gerðu ekki þessháttar skáldsögur. Og nú á dög- um eru þær ekki samdar heldur Og víst hefir kvenþjóðin verið komin til mikilla metorða í því landi, sem Gyða lifði í, þegar hún bauð Haraldi byrgin og sendi honum orð sín með þeim mönnum, sem áttu að taka hana. Hún er eins og stjarna í austrinu — eins og morgunstjarna á söguhimninum norræna.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Eimreiðin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Tengja á þetta tölublað: 1. tölublað (01.01.1912)
https://timarit.is/issue/179041

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.

1. tölublað (01.01.1912)

Aðgerðir: