Náttúrufræðingurinn - 1939, Blaðsíða 51

NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN 148
............
blettur er þó mun meir áberandi á þeirri litlu. Mesti munurinn
á þessum tveim tegundum er þó sá, að á litlu svölunni er stél-
ið þverstýft eða lítið eitt bogið fyrir endann, en á þeirri stóru
er það með alldjúpri sýlingu.
Ég hefi talað hér við tvo menn, sem grófu oft upp sæsvölu-
holur, til þess að ná eggjum, bæði fyrir Þorstein héraðslækni
Jónsson og P. Nielsen. Mennirnir eru Stefán Gíslason og Pét-
ur Lárusson. Sá síðari hef.ir sagt mér, að hann hafi aðallega
grafið í landsuðursnefi Elliðaeyjar. Fyrir neðan þetta nef er
urð og gjallkennt klettabelti, þar sem ég veiddi margar litlu
sæsvölur. Pétur sagði mér einnig, að Nielsen hefði tjáð sér, að
frá honum hefði hann fengið egg þau, er getið er hér að fram-
an. Styrkir þetta þá skoðun Nielsens, að það hafi raunverulega
verið egg litlu sæsvölu, sem hann fékk frá Vestmannaeyjum
sumarið 1890.
Réfrar- °s l/citflsurib.
Rissteikning til skýringar á staðháttum á varpstöSvum stóru og litlu sa;-
svölu í Skápum, Réttar- og Vatnsurð.